De Duitse schlager in Nederland en België

CATERINA CASELLI


°10.04.1946
Caterina Caselli had nooit een plaatsje gekregen op deze site, indien ze geen nummer in het Duits opgenomen had en vooral indien een liedje van haar niet in mijn nostalgisch geheugen zou gegrift zijn.
Ik vond op het internet 2 Duitse plaatjes van haar terug, nl. “Und wenn die Welt vom Himmel fällt”, een origineel Duits nummer op muziek van Kurt Hertha en tekst van Rudi Bauer, met als b-zijde “Es ist nicht alles Liebe was man Liebe nennt”. Deze opname dateert uit 1970, maar ook het jaar ervoor had ze zich met “Si, si Signorina” en “Wie all die anderen” al in het Duits gewaagd. Het waren vertalingen uit het Italiaans van resp. "In tedesco" en "Il carnevale". Ik moet echter eerlijk zijn, ik heb deze nummers nog nooit gehoord, maar dat doet er niet toe…
Wat er wel toe doet is een film uit mijn studentenjaren (1968-72), “Le cerveau” of voor de Anglofielen onder jullie “The Brain” uit 1969 van Gérard Oury, met o.a. Bourvil en David Niven. Daar komt een scène in voor, waar de zus van een maffioso (Eli Wallach), via een touw vanuit een balkon neerdaalt en gaat douchen, weliswaar in bikini, aan de rand van het zwembad, waar o.m.David Niven en Eli Wallach van een drankje genieten. In ben achteraf, in internettijden,naar de muziek, die deze scène begeleidt, verwoed op zoek geweest en dat bleek “Cento giorni” te zijn van Caterina Caselli, een nummer uit 1966. De scène zelf kunnen we nog steeds bekijken op Youtube. De dame, die haar kortstondige verschijning maakt in de film is de u wellicht onbekende Silvia Monti. Haar filmcarrière heeft niet veel voorgesteld, maar privé is ze wel gehuwd geweest met de graaf Donnà delle Rose en in 1997 huwde ze de u beter bekende Carlo de Benedetti, ooit de patron van Olivetti, soms smalend olie en vet genoemd, en in 1988 bijna van de Generale Bankmaatschappij.
De in Modena geboren Caterina Caselli herinneren we ons ook als de “gouden helm”, die in 1965 op het Festival van San Remo debuteerde, maar dat is niet uit de uitslag van de halve finale en finale af te leiden. Haar kapsel was een ontwerp van Vergottini en was een soort vrouwelijk Beatleskapsel. 1966 was haar grote succesjaar. In San Remo scoorde met “Nessuno mi può giudicare”. Gene Pitney was de tweede uitvoerder, zoals dat toen de gewoonte was. Het werd ook bekend als “Je t’ en supplie, baisse un peu le radio” van Dalida. San Remo 1966 leverde trouwens een schap van succesnummers op. Gigliola Cinquetti won met “Dio come ti amo” vóór  resp. “Nessuno mi può giudicare” van Caterina en “In un fiore” van Wilma Goich en waarvan Les Surfs” de tweede uitvoerders waren. Het bekendste nummer van dat jaar was “Il ragazzo della  via Gluck” van Adriano Celentano, bij ons beter bekend als “La maison où j’ ai grandi” van Françoise Hardy, dat toen bleef steken in de halve finale! Françoise zelf eindigde twaalfde met “Parlami di te”, maar had zoals later bleek toen vooral naar Adriano geluisterd. Hervé Vilard had naar “Io ti darò di più” geluisterd, waarvan hij “Il faut croire en demain” maakte. In 1966 scoorde Caterina eveneens met “Perdono”, een nummer uit dat ander, bij ons minder bekende, zangconcours “Un disco per l’ estate”. Het dient gezegd, Caterina stond in Italie ook regelmatig in de hitparade met vertalingen, o.m. van “Paint it black” (“Tutto nero”) van de Stones en “The days of Pearly Spencer” van David Mc Williams.
Toen ze eind jaren ’80 uitgezongen was begon ze een succesvolle carrière als producer en talentscout. Zo ontdekte ze o.m. Andrea Boccelli.
Privé huwde Caterina in 1970 met ene  Sugar Piero, waarmee ze een zoon Ladislao kreeg.
Als zangeres schat ik Mina echter hoger in dan Caterina, allebei konden ze aardig schreeuwen, als ’t erop aankwam, maar Mina kon een trapje hoger schreeuwen … Schreeuwerig zingen is trouwens iets typisch Italiaans of zijn jullie bij vb.  al “I maschi” van Gianna Nannini vergeten uit een meer recent verleden?
De meeste info hierboven is afkomstig uit de Italiaanse Wikipedia en uit jeugdherinneringen …