gisteren | dag 85 | maandag 29 juli 1996 | morgen | |
Vertrek te Roncesvalles (Navarra) | Aankomst te Saint-Palais (dept. Pyrénées-Atlantiques) | Overnachting: convent franciscanen | ||
Maximumsnelheid: 61 km/u | Gemiddelde snelheid: 19,8 km/u | Dagafstand: 60 km | Duur etappe: 3:02u | Totale afstand: 4139 km |
Open Spaanse hemel, maar Frankrijk onder een dikke mistbank
De
luidruchtigheid van enkele Duitsers wekt me erg vroeg. Luid lachend bewegen
ze zich met zware tred doorheen de slaapzaal. Het wordt
almaar erger en brutaler, totdat ik hun er vriendelijk, doch beslist, op wijs
dat zijzelf gisterenavond niet – of nauwelijks – gestoord werden
door degenen die later naar bed gegaan zijn, en dat het dan ook niet meer dan
normaal én beleefd zou zijn als zij de rust van de
langslapers
zouden willen respecteren. Mijn woorden maken geen indruk, maar wanneer een
potige
Fransman plots woedend rechtspringt deinzen de lawaaimakers terug. Ook de gastvrouw – zij
staat steeds vroeg op – dreigt ermee hun credencial af te nemen... Het
is van alle tijden: tussen de bonafide lieden die naar Santiago op
bedevaart gaan, of die er een mooie toeristische reis van willen maken, zitten
ook lui
met heel andere bedoelingen en intenties…
Hoewel je hier ten laatste tegen achten je bed uitmoet
laat de gastvrouw me – vermoedelijk
o.w.v. mijn optreden tegenover de Duitsers – tot half negen met rust.
Maar blijkbaar heeft ze veel moeite me daarna wakker te schudden. “Kan
jij vast slapen, zeg! Dat heb ik zelden meegemaakt.”
Nog twee kilometer klimmen, en ik bevind me boven
op de Ibañeta, op
1057 meter: naar het zuiden toe strekken de Spaanse Pyreneeën zich uit,
geen wolkje aan de stralende lucht. Naar het noorden toe: een wolkenzee tussen
stralend wit verlichte bergtoppen. Genietend van dit unieke schouwspel vraag
ik me af of het weer in Frankrijk dan zoveel slechter is dan in Spanje. Passerende
toeristen uit Frankrijk stellen me echter gerust: witgrijze hemel, maar droog
en vrij warm weer.
En inderdaad: even later schiet ik tegen dolle snelheden naar beneden, voel de vochtige kilte wanneer ik door het kleed van wolken glijd, en daaronder de aangename temperatuur.
De dorpjes liggen hier in een prachtig groen middengebergte,
en het dal van de Nive is erg nauw. Jammer dat ik geen filmrolletje meer
heb. Beneden passeer
ik de staatsgrens, maar eigenlijk besef je dan nog niet dat je werkelijk in
Frankrijk bent: ik spreek wel Frans, maar denk nog in het Spaans, en ook de
overschakeling van peseta's naar francs brengt me nog eventjes in de war. ‘s
Middags teisteren mijn fietsbanden dan de straten van het stadje Saint-Jean-Pied-de-Port,
waar mijn eerste bekommernis is: het aankopen van enkele filmrolletjes, want
de fantastische afdaling van de Ibañeta heb
ik niet kunnen vastleggen.
Dit zal me geen tweede keer meer overkomen.
In de vroege avond bereik ik Saint-Palais, waar de paters Franciscanen de pelgrims gastvrij ontvangen. Eén van de volgende dagen zal ik een rustdagje moeten inlassen om nog eens de was te doen. Bovendien wordt de achterband van mijn fiets enigszins poreus. Ik moet stilaan overwegen hem te vervangen.
![]() |
Home | Top | Gisteren | Morgen | Zelfde datum 2001 |