gisteren | dag 84 | woensdag 4 juli 2001 | morgen | |
Vertrek te Certaldo (Firenze - Toscane) | Aankomst te Firenze (Toscane) | Overnachting: soort jeugdherberg | ||
Maximumsnelheid: 46 km/u | Gemiddelde snelheid: 11,4 km/u | Dagafstand: 42,60 km | Duur etappe: 3:44u | Totale afstand: 4895,8 km |
Hoe ministers rijk worden
Op die bijna 36 jaar dat ondergetekende dit ondermaanse
teistert met zijn aanwezigheid, zijn de opeenvolgende regeringen in België erin geslaagd
het leven van fiets en fietser ingrijpend te veranderen. Soms ten goede, soms
ten kwade. Ook in andere landen is dat gebeurd. Eventjes opsommen, wat België betreft:
In de toekomst is er nog ruimte voor de fietshelm, de veiligheidsriem, de airbag en de schietstoel met bijbehorende parachute. Dit laatste om de tanende textielindustrie in West-Vlaanderen weer nieuw leven in te blazen. Wacht maar tot de textielbaronnen hun mannetje op Verkeerswezen droppen!
Hier in Italië moeten de opeenvolgende ministers van Verkeerswezen hun spaarcentjes geïnvesteerd hebben in de sector van remblokjes. In dit prachtig heuvelend Toscane danst de weg op en neer. Elk niveauverschil wordt liefst zo recht mogelijk genomen: liever een bochtje minder en wat steiler. Zo legden ook de efficiënte Romeinen hun heirbanen aan, bijna even recht als onze moderne snelwegen.
Aandoenlijk hoe zo’n driewielertje met tweetaktmotor, zwaar beladen,
een dikkerd achter het stuur, zich in een blauwe wolk met veel lawaai stapvoets
naar boven werkt. Zelf verwonder ik me over de bravoure waarmee ik hellingen
van zowat vijftien procent beklim – al rijdend, welteverstaan! De afdalingen
verlopen bijna even langzaam als de beklimmingen, want zulke steile hellingen
durf ik niet in vrijloop naar beneden: remmen dicht, regelmatig halthouden
om de velgen te laten afkoelen. En niet te vergeten: steeds een paar reserveremblokjes
in de bagage!
Daar verwelkomt Firenze me! Onderdak vind ik in een
niet afgrijselijk duur afgietsel van een jeugdherberg. Wie zo lang op reis
gaat, beleeft soms periodes
van verzadiging: je schijnt alles al gezien te hebben. De avondwandeling voert
me tot de Florentijnse dom, en spijts het verzadigingsgevoel val ik hier werkelijk
bijna achterover, nu ik hier voor het eerst in mijn leven sta: deze kathedraal
is zo totaal anders, met niets te vergelijken. De koepel van Bruneleschi, die
me al van verre begroette bij het naderen van de stad, imponeert me niet minder
dan Michelangelo’s koepel op de Vaticaanse basiliek. Toch zijn beide
constructies zo totaal verschillend: Bruneleschi maakt deel uit van het gebouw, ís
het gebouw; Michelangelo leidt daarentegen een eigen leven, los van de Sint-Pieter,
als zweefde hij daar toevallig boven.
Deze Florentijnse tempel heeft een ontstellend groot fortuin gekost; wat schrijf ik? Een ontstellend groot áántal fortuinen! Dat veelkleurige marmer, waarmee elke vierkante centimeter van de buitenmuren bedekt is, én van het kerkgebouw zélf, én van de klokkentoren, zowat even groot als Sint-Rombouts te Mechelen, én van de doopkapel, haast een kerk op zichzelf! Haast barbaarse rijkdom, die aantoont dat Firenze werkelijk de herboren stad is, de incarnatie van de renaissance, tijdperk in Italië op gang getrokken, om zich pas tweehonderd jaar later in onze gewesten te manifesteren.
Mijn gevoel van verzadiging is verdwenen. In vakantiesfeer laat ik mijn budgettaire zorgen eventjes voor wat ze zijn…
Home | Top | Gisteren | Morgen | Zelfde datum 1996 |