Resultaten Jogteam 2008

Dit is het archief van de resultaten van het KAPE JOGGING TEAM en onze andere atleten die deelgenomen hebben aan marathons, stratenlopen, joggings en een schuchtere bosloop in 2008.

Wat doe je op een zondag gekneld tussen de rijkelijk gevulde feestdissen van Kerstmis en Nieuwjaar ? Op deze vraag zijn een massa antwoorden te geven, één mogelijkheid is deelnemen aan de eindejaarscorrida van Leuven. En dat is wat een bescheiden KAPE-delegatie dan ook deed.

Het startschot werd gegeven op het “Martelarenplein”. Ze hadden bij een temperatuur van 4 graden onder nul inderdaad geen betere naam voor de vertrekplaats kunnen bedenken.

Door het grote aantal deelnemers (veel ex-studenten met heimwee naar hun studenten-jaren ?) was het de eerste honderden meter niet meteen duidelijk of we aan het deelnemen waren aan een jogging of eerder in een wandeling van de lokale wandelclub “de lustige trekker” waren verzeild geraakt. Lucien Poppe kreeg van dit gedoe al vlug een adrenalinestoot, zag een ontsnappingsmogelijkheid via het voetpad en weg was hij. Het dient gezegd, weliswaar tot grote schrik van een paar argeloze winkelende dames die met hun gedachten duidelijk elders waren. Stel je het beeld voor : je bent rustig op het voetpad aan het kuieren en/of je aan het vergapen aan de etalages en ineens komt dan Lucien aangestormd die je bijna je broek van je lijf loopt … . Er zijn er al voor veel minder afgevoerd. Gelukkig speelde dit tafereel zich vlak na de start in de Bondgenotenlaan af, bekend van Monopoly en zijn vele … kledingwinkels, broeken genoeg dus.

Het parcours was 12 km lang (3 rondjes van 4 km) en heuvelachtig, perfect dus na de copieuze maaltijden van de Kerstdagen. Onder meer het prachtige stadhuis bevond zich op de omloop. Veel tijd voor sightseeing was er echter niet want naast Lucien, haspelden ook Yves Van Cleef, Margot Bogers en Hermine De Kimpe de 12 kilometer in behoorlijke persoonlijke tijden af.

In de bierstad Leuven (Inbev) werden alle deelnemers aan de aankomst verrast met een fles … wijn. En erg dat sommigen dat vonden … . Om de spraakverwarring compleet te maken, werd het leuke dagje Leuven afgerond in een … Kosovaars restaurant. “Kosovaarse” pasta of een “Kosovaars” (lees : pikant) varkenshaasje hebben voor ons nu geen geheimen meer. De frietjes waren wel Belgisch.

Reagerend op de warme oproep van Rudi Bentein waren we met 8 lopers present op de piste van AC Lyra, voor het tweede deel van de Natuurlopen. Van Rudi was echter geen spoor te bekennen ! Dat heb je met goede voornemens, die duren meestal niet lang. Edwin ging ervoor en liep een mooie tijd.

Er komt wel wat organisatie en een beetje geluk bij kijken als je op het einde van de werkweek, net voor de vakantie, met alle drukte toch nog op tijd in Antwerpen wil geraken voor de Q-Santarun.

Maar om kwart voor zes stond ik dan toch in de Waagnatie tussen drieduizend andere kerstmannen, die onder oorverdovend lawaai (muziek?) al bezig waren met hun opwarming. Met die kerstpakken ontging me het nut van opwarmen wel een beetje en ik had trouwens al mijn resterende minuten nodig om collega-KAPE-ërs te vinden. Probeer dat maar eens als iedereen hetzelfde gekleed is!

Ondanks de sms-jes geen spoor te bekennen van Pierre Wouters, ook Jan Lecleir was nergens te bespeuren. Net voor de start dan toch Tinneken Van Hecke gevonden en zo konden we samen aan het parcours van 5 km door de Antwerpse binnenstad beginnen.

Het is natuurlijk wel de bedoeling dat je een beetje geniet van de speciale sfeer langs de Grote Markt en op de Meir en dat een goede tijd lopen het laatste is waar je aan denkt. Maar na de subtiele opmerking – "we moeten wel niet bij de laatsten zijn, hé Jos" - wist ik al na enkele honderden meters dat voor Tinneken een ‘"Santarun" nog altijd een beetje "run" is. We schakelden naar een iets hogere versnelling, probeerden al slalommend wat beter vooruit te komen om dan weer helemaal stil te vallen in de drukte aan de ‘drankbevoorrading’: het jeneverkot op de Meir. Langs de Grote Markt en de kathedraal ging het daarna terug richting kaaien.

Zoals vorig jaar werden dan de prijzen uitgereikt voor de winnaars, maar ook andere categorieën zoals "beste hohoho-roeper", "knapste rendier" en "leukste kerstkind" en was er een gratis Q-music-concert.

Misschien kunnen we volgend jaar eens met een hele bende KAPE-kerstmannen/vrouwen afspreken ?

Een loop zonder pretentie in hartje Burcht, heel gezellig en met een lekkere fles Kerstbier voor alle deelnemers ... en hier de resultaten van alle KAPE-joggers.

Een collega overtuigde me een tijdje geleden om deel te nemen aan de Natuurlopen van AC Lyra. Terwijl de meeste KAPE'ërs nog aan het ontdooien waren van hun pooltochtje in Essen, ging ik dus naar Lier.

Samen met ongeveer 700 deelnemers verspreid over 3 afstanden (5 km - 10 km of 16 km) vertrokken wij om 13.45 uur voor ons rondje langs het water. En het viel best mee, een goede organisatie zonder franjes, duidelijke bewegwijzering, een sobere maar zeer welkome bevoorrading halfweg en redelijk goed weer.

Als extra motivatie heb ik mij gelijk ingeschreven voor het volledige programma, moest er zich dus iemand geroepen voelen volgende keer mee te lopen, afspraak op zaterdag 20 december om 13.30 uur.

Het sneeuwtapijt in Essen lag uitgestrooid voor de KAPE-deelnemers aan deze "10 Mijl". Maar geen nood, ook deze barre weersomstandigheden werden overwonnen ... en wel in volgende tijden :

Meer foto's van deze "apocalyptische" stratenloop in Essen - van de "bibberkoude" hand van Hermine De Kimpe - kan je HIER bekijken.

Tussen een 1000-tal deelnemers - netjes verdeeld over de wedstrijden van 5 km en 10 km - kon je heel wat bekende KAPE-gezichten ontwaren. In de uitslag van deze "Kermisjogging" konden we alvast volgende leden van onze club - atleten en joggers - ontdekken :

De marathon in Eindhoven was de "grote" operatie van het KAPE Jogging Team voor 2008. Maanden voorbereiding werden gestoken in deze buitenlandse missie, waar zowel in de marathon als in de halve marathon een flink pak KAPE-ërs aan de slag ging. De tijden kan je hieronder al raadplegen.

Een gezellige menigte dwaalt door het jubelpark. Het regent. De meegekomen supporters schuilen onder de beschutting van het militair museum. Marleen is ook vroeg mee uit de veren om me tot de laatste minuut voor de wedstrijd te verwarmen. Daarna zal de Hot Spray die ik van Koen mocht lenen dit overnemen. Die heeft tijdens de vroege zondagtrainingen haar dienst al bewezen. Dit maal smeer ik ook armen en borst maar in.

De deelnemers warmen zich in en rond het park op. Het is slechts een half uurtje voor de start. Het dringt plots tot me door dat het zo dadelijk werkelijk gaat beginnen. Het is mijn derde marathon, de derde in Brussel. Ik heb 8 weken hard getraind om de klus in 3 u 00’ te klaren. Slechts de laatste 5 min ga ik helemaal vooraan in het allereerste startvak staan. Marleen neemt mijn jas nog aan. De rest van de tijd is het springen en bibberen.

De atleten zijn volledig geconcentreerd. Knal. De chrono’s worden gestart. 9 u 00. We zijn vertrokken. De eerste jongens gaan er onmiddellijk van door. Ze verdwijnen snel uit het zicht. Ik nestel me in een tweede groep. De benen doen het fantastisch. In een lichte bergaf wordt de eerste kilometer in 3’18’’ afgelegd. Wow, dit tempo zal wel wat bijgesteld moeten worden. De Wetstraat is volledig leeg. De groep rekt stilaan uit elkaar. Het regent nog zacht. De laatste regenjassen en plastic zakken worden toch weggeworpen. Niet meer nodig. Iedereen is warm gelopen en gaat op zoek naar het juiste ritme voor het eerste halve wedstrijdgedeelte. We draaien het Koninklijk Paleis achterdoor. Ik vermoed dat dit parcours gelijk loopt met de 20 km van Brussel ? In de Louizalaan is het tunneltjes lopen. Kort en krachtig. Volgens het hoogteprofiel van de wedstrijd worden hier zelfs de eerste kilometers geklommen. Dit kan ik me zelfs niet herinneren.

In het Terkamerenbos wordt een extra lusje gelopen. Na 10 km in 39’58’’ heb ik al enige tijd gezelschap. “You go for 2 u 50’?” , vraag ik hem. Een optimistische schatting, denk ik. “I hope faster”, zegt hij. Meer woorden worden niet gesproken in de wedstrijd. Iets later neemt hij inderdaad de benen. Mijn vriend uit Riga (Letland) eindigt in een mooie 2 u 50’.

18 km , de splitsing ½ - hele Marathon. Het echte klimwerk begint. Het tempo moet zakken. Na lange kilometers solo lopen kan ik nog eens eentje inhalen. De Tervuurselaan en Tervuursesteenweg brengt ons samen naar de boog van de halve wedstrijd. 1 u 25’. Bij de bevoorrading wordt ons al lachend de spons aangeboden. “Un peu de rafraichissement?” Niet nodig. Het regent nog steeds.

Richting Tervuren sluit ik aan bij een loper die ons passeert. We gaan met 2 het dorp in. Links en rechts ontvangen we enkele aanmoedigingen. In het mooie centrum van Tervuren speelt een groepje afrikanen muziek. Moedig. Hun enige publiek echter zijn de marathonlopers. Het gaat verder in het schitterende park van Tervuren. Dit jaar zie ik voor het eerst het monumentale Afrika museum. Bij de 28^stekm loop ik al enkele kilometers alleen. Bij elke kilometer wordt de snelheid geklokt en wordt de prognose voor de eindtijd berekend.

De vermoeidheid wordt voelbaar. Bij het verlaten van het park worden we getrakteerd op een kort, maar wel het steilste klimmetje van het parcours. Ik schakel terug naar 4x4 tempo. Hier mag ik de kuiten nog niet verbranden.

Bij de 30 km passeer ik de mat voor de tijdsopname in 2 u 02’. Wanneer er niets mis gaat, ligt de 3 u 00’ wel in het bereik. Op de terugweg in de Tervurenlaan, een lange rechte viervaksbaan, begint een van de lange gevreesde beklimmingen. Tot overmaat van ramp begint het nog even door te regenen en staat de wind strak tegen. Het kopje gaat naar beneden hangen. Ik denk terug aan de uitgeregende zondagmorgentraining samen met vader. Hij begeleidde me elke week per fiets op de lange duurlopen. Hij gaf nauwgezet de kilometers en tempo aan en zorgde voor de bevoorrading. Weer of geen weer. Nu sta ik er alleen voor. Ik weet dat mijn tempo zakt. De kuiten worden pijnlijker. Na de lange beklimming lijkt de afdaling een zegen. Niets is minder waar. Ook bergaf gaat het nu moeilijk en pijnlijk. Er is extra concentratie nodig om het evenwicht te bewaren. Je moet je snelheid onder controle houden en je vooral niet vergalopperen.

Het hoofdrekenen bij de kilometeraanduidingen is stil gevallen. Ik vergeet zelfs op de chrono te kijken. Het verbeteren van een P.R. hoeft al niet meer. Zonder denken niet onder de 12 km/u zakken. Hopen dat je gespaard blijft van blessures, geen krampen bij het klimmen, niet door de knieën gaan bij het afdalen.

Na lange eenzame kilometers sluiten rond de 36ste km de ½ marathonlopers aan. Vreemd gevoel om tussen al die frisse jongens te lopen. Waarschijnlijk merken ze aan mijn looppas en adem dat ik al enkele kilometers meer op de teller heb staan. Wanneer ze me passeren moedigen ze me sportief aan: “Courrage!” “Goed bezig!”

Een versnelling is er niet meer bij. Zelfs niet de laatste kilometer. De laatste bochten over de kasseien van de binnenstad worden genomen. In de laatste rechte lijn zie ik Marleen al tussen het publiek. We hadden afgesproken bij de aankomst rond 12 u 00. Net op tijd. Glunder !

Na zaterdag de KAPE Jogging tot een goed einde gebracht te hebben, besloten we om zondag deel te nemen aan de halve marathon in Essen, terwijl de marathongroep een rustdag had gepland. Pierre vond dat hij nog wat fysieke inspanning kon gebruiken en besloot om mee te gaan. Na een beetje té lang ontbijt gingen we Pierre halen en natuurlijk moest Estrella nog de nieuwe keuken zien, als gevolg ... juist op tijd aan de start, zonder opwarming.

Om 15 uur vertrokken we met drie voor 1 kleine (1,1 km) en 4 mooie afwisselende toeren (5 km). Na goed en wel gestart te zijn, gingen de hemelsluizen open ... dus paraplu open en laarzen aan. Met een goed tempo bleven we samen tot km 11. Daar moest ik opgeven, ik was de enige van de drie die niet kon zwemmen. Zodoende kon ik mijn verslag rustig op het overdekt terras schrijven terwijl Estrella en Pierre aan een rustig tempo verder liepen tot de finish met een 5^de plaats voor Estrella in 1.54'47" en een 33^ste plaats voor Pierre in 1.54'57".

Eenmaal gedoucht hebben we nog lekker nagenoten van ne goeie Leffe. t' Is maar om niet teveel calorieën te verliezen.

De uitslagen van deze "4de KAPE-Jogging" - in samenwerking met de Gemeentelijke Sportraad van Kapellen - kan je HIER bekijken. 199 deelnemers kwamen over de eindmeet ... onder wie heel wat KAPE-atleten en KAPE-joggers.

Toen ik een paar honderd meters voor de eindstreep onder de Brandenburgse Poort liep, kon het niet meer fout gaan. In mijn beste Duits riep ik naar een dame naast mij : “Wir haben es geschaft!” Het is ons gelukt! Zij stopte even met lopen, tot ze besefte dat ze nog een eindje moesten doorbijten.

Bij de aankomst kreeg ik een stoere medaille met een Duits lintje rond mijn nek. Mijn eerste marathon … . Daar had ik zolang naar uitgekeken... De streeftijd die mij bij het begin van mijn voorbereiding voor ogen stond, had ik niet gehaald. De schuld van een 25 jaar oude voetblessure die weer was opgedoken. Misschien overbelasting, omdat mijn trainingsopbouw niet geleidelijk genoeg geweest was?

Voor de start was ik al onder de indruk van de sfeer. Een beetje onaards. De metro aan “Berlin Hauptbahnhof” spuwde duizenden lopers uit, die als mieren in één lange sliert naar de Reichstag, stapten, het parlementsgebouw met zijn indrukwekkende glazen koepel. Sommigen, zoals ik, waren heel stil, anderen praatten en lachten luid, misschien ook een manier om de spanning van je af te zetten.

Nog even afscheid nemen van mijn vrouw Marianne. We hadden vier plaatsen op het parcours afgesproken waar ze mij zou aanmoedigen. Daar kon ik mij aan optrekken.

De lucht was diepblauw, maar zo’n open hemel is ’s morgens behoorlijk fris. En ik wou in mijn KAPE-shirt lopen, tja … . Ik zou het vanzelf wel warm krijgen. Ik voelde het al meteen toen ik in mijn startvak kwam: bijna 41.000 lopers op elkaar gepakt, da’s zeker niet goed voor de opwarming van de aarde. Dit was nog andere koek dan de start van de 20 kilometer van Brussel.

De omroeper kondigde topfavoriet Haile Gebreselassie aan. Hij wou zijn wereldrecord van vorig jaar scherper stellen. Door de vijf tv-helikopters die een paar honderd meter voor mij in de lucht hingen, kon ik ongeveer vermoeden waar hij stond, maar ik zag niets.

Ravels Boléro schalde door de luidsprekers. Gevolgd door het eerste startschot. Pas bij de derde knal mocht ook mijn vak vertrekken. Ik liep liefst 28 minuten na Haile over de startmatten. Die zou ik dus wel niet meer inhalen … .

Door de drukte kon ik mijn normaal tempo niet aanhouden, maar, dacht ik, zo zou ik mijn voet ook niet forceren. Na 10 kilometer leek het aantal lopers nog niet af te nemen. 0p sommige boulevards had je plaats genoeg, maar wanneer de straat smaller werd, moest je weer inhouden. Dat gaf wat meer tijd om te genieten van de mooie stadsgezichten en de aangename herfstzon.

Halverwege had ik nog overschot om binnen de 4 uur te eindigen. Tot ik na 35 kilometer een kramp voelde. Die ging over, maar mijn tempo zakte dramatisch. Gewoon uitlopen, dacht ik, de tijd zien we wel.

Op Unter den Linden, de mooie brede laan met lindebomen die naar de Brandenburgse Poort leidt, schreeuwde Marianne mij naar de aankomst. Een echte spurt kreeg ik er niet meer uitgeperst, maar na 4 uur, 6 minuten en 56 seconden liep ik over de streep.

Marianne had een fles champagne mee … . En een Belgische vlag. Met mijn medaille om de nek en de vlag rond de schouders had ik mijn eigen klein “Tia Hellebaut-moment”.

’s Avonds in het restaurant, bij een weldoende pastaschotel, zagen we door het raam tientallen mensen met een medaille voorbijkomen. Jong en oud, mannen en vrouwen. De ene hinkend, de andere strompelend. Maar allemaal even gelukkig … .

DWARS DOOR MECHELEN - 28.09.2008 - MECHELEN

De hele en halve marathon van Eindhoven is voor de meesten onder ons het hoogtepunt van dit loopjaar en de laatste lange duurloop werd dit weekeind afgewerkt ... dus voor velen geen "Dwars door Mechelen" dit jaar.

Het stilaan bekende Trio van het KAPE Jogging Team - Jos Bosschaerts, Louis Milbau en Tinneken Van Hecke - zag de trip naar de stad van de Maneblussers wel zitten en gingen voor de 10 km.

"Dwars door Mechelen" behoort na slechts 3 jaar al bij de grootste evenementen van de provincie Antwerpen,
zeker zo goed georganisseerd als de Antwerp 10 miles maar dan met veel parking en douchegelegenheid. Er was nog eens afgesproken om er een zeer rustige trainingsloop van te maken want Louis had het in zijn bil, Tinneken in haar been en Jos in zijn rug, maar na 3 km waren er geen klachten meer ... en een traag tempo ook niet. We moesten aan de aankomst nog remmen of we zaten op het podium naast Gunter Neefs en Voice Male.

Na de overheerlijke groentenwok reden we terug naar "t' Zilverenhoekske".

Louis Milbau

In het kader van de actie "Kom op tegen Kanker" organiseerde de Ekerse kern van atletiekclub A.C. Break op zaterdag 20 september de "Kom op tegen Kankerloop", een stratenloop door het centrum van het district Ekeren. Een aantal KAPE-joggers kwam aan de start van deze stratenloop. Hun resultaten en enkele foto's kan je hier al eens bekijken.

Het KAPE Jogging Team nam op zaterdag 20 september deel met 3 ploegen aan de aflossingsmarathon op de ‘Brussels Ekiden”. In volgorde van aankomst werden volgende resultaten geboekt :

KAPE DUO : het team van ploegkapitein Chris Povré met Catherine Heydt - Chris Povré - Kris Geusens - Lucien Poppe - Estrella Peleman en Tinneken Van Hecke – 147^ste in een tijd van 3.28’07”.

KAPE TERTIO : het team van ploegkapitein Hein Wiesman met Ilse Sambaer - Hein Wiesman - Rudi Haesendonckx - Marc Tampère - Mark Noppe en Veerle Lambrechts – 153^ste in een tijd van 3.28’46”.

KAPE UNO : het team van ploegkapitein Yves Van Cleef met Wendy Peeters - Yves Van Cleef - Rudi Bentein - Nicolas Van Spilbeeck - Jos Bosschaerts en Margot Bogers – 293^ste in een tijd van 3.46’01.

Op een zonovergoten zondagmiddag stond hetzelfde team dat de week voordien KAPE vertegenwoordigde
op de 10 miles in Tilburg, aan de start van de Bollekensloop aan Brouwerij de Koninck te Berchem.
Samen met 750 loopfanaten vertrokken we voor de afstand van 10 km. Van ambiance was er onderweg weinig of niets te merken, maar het parcours was wel in orde. Dit liep tot aan de leien en daar mochten we twee tunnels door om daarna terug te keren naar de brouwerij, waar ons een fris en welverdiend bolleke Koninck stond op te wachten.

Louis Milbau

Resultaten

10 km

Tinneken Van Hecke - 55'2O"
Jos Bosschaerts - 58'4O"
Louis Milbau - 58'45"

Op zaterdag 13 september werd in Hoevenen de 27ste Avondjogging betwist, met logistieke medewerking van KAPE. De KAPE-deelnemers kwam uit in de verschillende wedstrijden over respectievelijk 4 km, 7,7 km en 11 km.

Louis Milbau had er al weken reclame voor gemaakt: kan je niet naar de vrijdagavondtrainingen, ga dan zeker mee naar Tilburg als voorbereiding op de halve marathon van Eindhoven. En zo reed ik op een natte zondagmiddag samen met Louis en Tinneken Van Hecke naar "het grootste sportieve evenement van Midden-Brabant". We vertrokken ruimschoots op tijd en de GPS leidde ons feilloos vanaf de winkel van Louis naar het centrum van Tilburg. Ter plaatse hadden we echter de grootste moeite om inschrijvingslokaal, kleedruimte en vestiaire te vinden, allemaal op verschillende locaties in een druk centrum waar je over de koppen kon lopen, in de gietende regen en nergens één wegwijzertje. Twee uur op voorhand ter plaatse, maar pas enkele minuten voor het vertrek in het juiste startvak … hartslagmeter sloeg al tilt.

Als bij wonder hield het op met regenen, zodat de vuilzak/regenjasjes konden gedumpt worden en we vertrokken voor anderhalf uur loopplezier langs feestelijk versierde straten met muziek en orkestjes en duizenden enthousiaste toeschouwers. Samen vertrokken en – zelfs met een sanitaire stop - ook samen over de eindstreep gegaan.

Uitgerekend op de warmste zondag van augustus organiseerde jeugdhuis Hob Nob zijn 32^ste jogging te Braschaat-Driehoek. Tot 10 minuten voor het startsein was ik de enige van KAPE, maar toen kwam ook Johan Smeekens zich inschrijven. Als laatsten liepen we - in een vrij rustig tempo - over de startlijn, want het was warm en Johan was nog volop bezig met Start to Run voor de 10 km.

We liepen de eerste van de 4 ronden (2,5 km) als verkenning … en dat viel goed mee, omdat we voor 80 % in de schaduw konden lopen. Door een sneller tempo hadden we al vlug enkele joggers ingehaald. Deze jogging is heel erg goed georganiseerd – te vergelijken met de Deuzeldjogging – en dus alweer een aanrader voor volgend jaar.

In het kader van de "Open Meeting met Jeugd" op zondag 17 augustus werd op de atletiekpiste in het gemeentepark te Kapellen een "Recreantenloop" over 5000 m georganiseerd. De resultaten kan je hieronder lezen :

De Garmin Forerunners gaven verschillende afstanden - je loopt bijna constant onder een bladerdek en dat vinden GPS-toestellen niet leuk - maar de organisatoren zijn formeel: het parcours was exact 13 km en 610 meter lang.

Op maandagavond om 18.00 u afspreken na het werk is een beetje gekkenwerk, maar ja ... het stond als een verplicht nummer op het marathonschema en minstens één keer moet je deze wedstrijd gelopen hebben. Het weer is en blijft Belgisch: het ene jaar teveel zon het andere regen en dit jaar was het niet anders.

We vertrokken aan de Zilverenhoek, maar al op de Antwerpse Ring regen en file. Net op tijd in Tessenderlo (even een visioen van "Dwars door Hasselt" wegdenken) en plots stonden we allemaal samen onder de (rood-witte) paraplu van Luc aan de start. Gelukkig stopte de regen bij het startschot (die Chinezen moeten maar eens komen kijken hoe dat juist werkt) en kon de massa door de straten vertrekken. Zonder chip ... dus geen records te verwachten en ook veel te veel volk om snel te starten.

Ik bleef bij Yves en Veerle en we konden de prikjes van Yves vlot counteren (tot zijn spijt) en al vlug had hij het over "nog niet volledig de oude" , "te warm" en "te koud" in één zin en zag ik hem enkel nog bij het afdalen en aan de finish. Lucien leeft nog op de drive van het studentenleven en liep dus fel voor ons.

Al bij al een mooi parcours en de aanmoedigingen van het thuisfront langs de kant deden goed (de Sporza reklame indachtig) en weg was hij ... . Voorbij de kermis, met de geur van braadworsten en bier en een massa toeschouwers en plots door de sporthal waar een orkest de lopers begeleidde.

De tijden weten we nog niet, maar aan de aankomst zagen we Lucien, Chris ,Yves, Veerle F., Marcel, Margot en Martine (al of niet in de juiste volgorde). Daarvoor had Rieke al de 4 km gelopen.

Na een verkwikkende douche (voor sommigen toch) was de volgende afspraak bij de bakker (vanaf volgend jaar krijgen we dankzij Luc en Martine groepskorting voor KAPE) en het smoutebollenkraam om de nodige versterkingen terug binnen te krijgen . Daarna naar het vuurwerk dat een beetje op zijn Limburgs in gang kwam, maar dan bijna eindeloos leek en dan terug naar huis, want morgen weer vroeg op.

De weervoorspellers hadden ons hitte en onweders voorspeld, maar deze keer konden we het droog houden.

Rudi Bentein had slim gekozen voor de 10 km en kwam ons aanmoedigen, samen met Hans Vermeulen (gekwetst), op de halve marathon. Deze 1/2 mararthon was het startschot bij de voorbereiding (groepstraining) voor de Marathon Eindhoven op 12 oktober 2008.

De grote verrassing kwam van Margot Bogers die deze keer haar knuffelbeer het nakijken (-lopen) liet. Een geldig excuus voor Yves was : hij kwam pas uit de ziekenboeg en had zich op het laatste nippertje toch nog ingeschreven.

Een geslaagde groepstraining : iedereen die startte is ook aangekomen. Voor enkele was het hun eerste21 km. (Wendy Peeters, Sylvia Löhr en Martine Bastiaenssens). Proficiat voor deze lopers.

Met 450 deelnemers stonden we daar aan de oever van de Ourthe in de schaduw van het kasteel in La Roche-en -Ardenne voor de start van de 5de editie van de Semi-Marathon Nature. Onder luid hoorngeschal, aangemoedigd door vele sympathisanten - waaronder mijn trouwe supporters Iris en de kinderen - gingen we van start.

Nog geen 500 meter verder kregen we reeds de eerste helling (in totaal was er 500 m hoogteverschil) te verwerken. Al snel leek de Ourthe op een klein kronkelend beekje in het dal. De ervaring van 2 jaar geleden had me geleerd rustig te vertrekken en daarom besloot ik bij de klim op 3 km over te gaan van jogging naar walking. De weinige deelnemers die toch probeerden te blijven lopen, zouden er later in de wedstrijd spijt van krijgen.

Bij de eerste bevoorrading hield ik even halt om goed te drinken. Ik werd prompt voorbij gestoken door 2 dames die ik pas een kilometer verder weer had ingehaald. Het parcours was heel afwisselend langs smalle bospaadjes (soms wat modderig), langs kleine beekjes met op de achtergrond het gefluit van de vogels als aanmoediging..

De afdaling naar Maboge langs de asfaltbaan was welgekomen om terug wat te recupereren. Daar stond ons een speciaal muzikaal onthaal te wachten met een uitgebreide tafel aan versnaperingen.

Eens voorbij Maboge was het weerom geleidelijk omhoog door het bos om uiteindelijk over een geasfalteerde kam te lopen. Ondanks de wind op kop genoot ik toch van het mooie 360° panoramische zicht. Ik kon nog net verhinderen dat één van die 2 dames me weer inhaalde door het tempo iets te verhogen.

Na de doorgang van Hubermont begon de finale afdaling naar La Roche. Ik haalde nog enkele deelnemers in en al snel liep ik alleen. Tot mijn grote verbazing werd ik toen zelf en in sneltreintempo voorbij gestoken door die dame van voorheen. Ik kon mijn ogen niet geloven zo snel ze naar beneden liep. Ik had alle moeite om terug tot bij haar te komen. Ze kreeg van alle toeschouwers extra aanmoedigingen en al snel werd het me duidelijk : ze was de “première femme”. Ik liep letterlijk en figuurlijk in haar schaduw.

Het was pas bij het binnenkomen van La Roche - als het parcours terug wat vlakker werd - dat ik ze opnieuw kon voorbij steken. Uiteindelijk eindigde ik 20 sec. vóór de eerste vrouw als 31^ste deelnemer.

Mijn prestatie werd bevestigd met “un diplôme 2008” en een T-shirt als aandenken. Na de terugrit naar Kapellen had mijn lichaam de vorm van de autozetel aangenomen. Je moet er wat voor over hebben.

En ja … voor wie een echte uitdaging zoekt, je kan er ook de marathon lopen (hoogteverschil 850 m ). Afspraak begin juni 2009.

Op drie dagen tijd waren de 25.000 rugnummers de deur uit. Dit is de beste graadmeter voor de status die de grootste wedstrijd van België geniet. Gelukkig waren de KAPE-lopers bij de pinken en konden er heelwat een ticket bemachtigen.

Het Belgisch legermuseum was zoals vorig jaar de traditionele omkleedruimte. Tussen een MIG21 en een F16 je loopschoenen aandoen doet je dromen van supersonische tijden. Helaas, zoals een zekere Borsato al kwijlde … “dromen zijn bedrog”. Het is een prachtig zicht als je de Wetstraat induikt en voor je een zee van lopers ziet. Maar voor een supertijd vormt het een behoorlijke hindernis. Dit wordt dan weer ruim goedgemaakt door de bijzondere sfeer die er heerst. Met haar dominante ligging, hoog uittorenend op de top van een helling vormt het restaurant “Le vignoble de Margot” aan km 17 het gevreesde herkenningspunt voor de eindklim die leidt naar de Tervurenlaan en de eindstreep. De wijngaard van Margot ... nu weten we waarom Yves op haar is gevallen.

10 MILES DECATHLON LIONS CLUB - 18.05.2008 - BRASSCHAAT

Een mooi weertje en een gerichte mailing had heel wat schoon KAPE-volk naar het Louis De Winterstadion in Brasschaat gelokt, voor de eerste editie van de Lions Club jogging en 10 miles.

Een 200 lopers aan de start, die op de paden van het gemeentelijk park heel wat concurrentie kregen van de talrijke wandelaars. De KAPE-supporters, in feite de bijna voltallige ziekenboeg van het jogging-team, zorgden voor behoorlijk wat ambiance, telkens een KAPE-loper één van de vier toeren rond het stadion voltooide.

Warmlopen voor de Stadsloop van Gent deden we in het Citadelpark, het decor van een bekende sketch van de Gentse cabaretier Wouter Deprez. Terwijl we voorbij het SMAK liepen zagen we even Jan Hoet. Kortom, na deze injectie van cultuur waren we klaar voor het meer fysieke aspect. "Mens sana in corpore sano", zoals de oude Grieken zeiden.

Het parcours van de 10 km was onveranderd en eindigde nog altijd met de venijnige klim van de Blandijnberg. Onderweg werden we nog aangemoedigd door het echte “stropke” Estrella Peleman, die wegens kwetsuur niet zelf deelnam, maar samen met Rudy Haesendonck wel voldoende fit was om ons aan te moedigen. Frank Van Looveren deed het weer uitstekend, nadat hij de dag voordien een kwart triatlon had afgewerkt.

Lang geleden dat er nog een stralende zon te zien was, het was genieten van het mooie weer in Brugge. Het parcours was gewijzigd, de organisatie had de draaizin van de tocht door Brugge omgedraaid (van anti-clockwise naar clockwise), om de gebruikelijke congestie in de eerste kilometers van de loop te vermijden. Vroeger belandde je na de start in smalle straten, om naderhand op de nog smallere paden van de ringvaart te belanden. Dit werd nu vermeden: door de brede straten had je meer gelegenheid om in je tempogroep te geraken, een hele verbetering.

Niettemin bleef het druk in de aanloop en moest je uitkijken voor plotse hindernissen zoals ... voetgangers. In elke massale stratenloop kom je ze tegen: de occassionele loper, gestuwd door de ambitie om eens te laten zien hoe snel hij wel kan lopen aan zijn (café-)vrienden, hierbij niet gehinderd door enige vorm van zelfkennis. Hij komt vroeg opdagen om zijn plaats helemaal vooraan te bemachtigen. Na de start wordt hij overspoeld door de achteropkomende lopers, na een paar honderd meters komt het harde besef hoe overmoedig hij was. Een kilometer of twee verder schakelen ze over van (over)moedige loper naar vermoeide wandelaar, meestal door plotseling te stoppen in het midden van het parcours. Misschien geen slecht idee om volgend jaar een indeling in startzones te voorzien.

Alle gebruikelijke ingredienten van "Dwars door Brugge" werden nu vanuit een andere kant belopen. Eindigen deed de loop nog altijd in de campus "Ter Groene Poorte", waar we een verkwikkende douche konden nemen en de obligate Trappist. Na de gedane inspanning begon de maag van Yves te knorren en werd er koers gezet naar een restaurant in de buurt van Brugge, dat door hem was uitgekozen als après-loopgebeuren. Maar dat bleek onverwacht gesloten te zijn. Jorge wist dan weer een restaurant in Oostkerke, in de buurt van Damme. Maar ook dat bleek gesloten. Uiteindelijk belanden we in een restaurant in de buurt en dat bleek een voltreffer.

10 MIJL MERKSEM - 01.05.2008 - MERKSEM

We waren aanwezig met 4 personen van KAPE. Wendy Peeters,Nadine Vanpaeschen en ikzelf liepen de 10 mijl. Reinhilde De Clerck de 8 km.

Het startschot van de 10 mijl had de weergoden slecht gestemd. Het begon te druppelen en verder in de wedstrijd werden we getrakteerd op hevige regenbuien, hagel en hier en daar een donderslag om het geheel wat op te fleuren.

Het parcours werd herschapen in een modderpoel waar menig varken een “natte” droom aan zou overhouden. Op de paadjes tussen de “hofkes” waren stukken niet beloopbaar. Bij aankomst waren we totaal doorweekt. En wonder boven wonder begon het zonnetje nog te schijnen ook.

Maar voor al deze ellende werden we achteraf toch beloond met een doos koekjes. Joepie !!!!

Meer dan 25.000 lopers uit 80 verschillende landen verzamelden op zondag 27 april in Wenen om er deel te nemen aan de aflossingsmarathon, de halve marathon of de hele marathon.

De 4 deelnemende KAPE-ërs Estrella Peleman, Rudy Haesendonckx, Margot Bogers en Yves Van Cleef vonden dat ze de Belgische eer in Oostenrijk hoog moesten houden en kozen voor de volledige marathon. Maanden trainen voor een marathon en dan ter plaatse slechts een halve lopen, zou natuurlijk ook een beetje belachelijk zijn geweest.

De dagen vóór en na de marathon waren al goed gevuld met sightseeing in de wereldhoofdstad van de klassieke muziek, dus op zondag een marathon lopen zorgde - onder het motto “een gezonde geest in een gezond lichaam” - voor wat afwisseling.

Bovendien werden de verorberde appelstrudels en Sachertörte al joggend iets sneller verbrand, zodat we op maandag weer met een “schone lei” zouden kunnen beginnen … aan ander lekkers. Jammer genoeg mag ik in dit kader niet verder over het culinaire uitweiden, met het water in de mond zal ik me dus noodgedwongen moeten beperken tot een verslag over de marathon aangezien dit een artikeltje is voor de website van KAPE, tot nader order nog altijd een atletiekclub.

Goed, over de marathon dus, ook in Wenen 42 km en 195 meter lang, tot hier geen verrassing. Wat wel een beetje verbaasde maar dan in de positieve zin, was het terreinprofiel. Je liep wel niet over een biljart zoals in Berlijn of Rotterdam, maar als er al eens geklommen moest worden was dat nooit lang aan één stuk. Voor Estrella was er ook nog een persoonlijke verrassing. Haar ouders waren buiten haar medeweten naar Wenen gevlogen en moedigden haar tijdens de marathon luidkeels aan.

Voor Margot was het na Berlijn - einde september vorig jaar - haar tweede marathon. In Berlijn was haar doel nog “uitlopen zonder te wandelen”, in Wenen hoopte ze stiekem onder de 5 uur te blijven. En hierin slaagde ze met brio. Begeleid door de muziek van Strauss scheelde het echt niet veel of ze was na 4 uur 47 minuten al walsend over de finish gekomen, zo fris was ze nog. Op een “vlakke” marathon is er in de toekomst voor haar zeker nog een ruime progressiemarge.

Door een blessure was de voorbereiding van Rudy in de laatste weken voor de marathon verstoord. Daarom wilde hij gewoon starten en kijken waar hij uit kwam. Uiteindelijk kwam hij uit bij Estrella en verloor haar van start tot aankomst geen seconde uit het oog, misschien maar best ook in het land van Josef Fritzl.

Op de seconden op zijn chronometer had Rudy wel geen exact zicht meer doordat er iemand na de start tegen zijn arm gelopen was en daardoor per ongeluk zijn horloge gereset was. Estrella en Rudy hadden dus enkel een tijd “bij benadering”. Groot was dan ook de opluchting dat ze louter op het gevoel toch nog met 11 seconden onder de grens van 4 uur gebleven waren. Waarschijnlijk was het thuisfront dankzij de SMS-service vlugger op de hoogte van hun exacte netto-tijd dan zij zelf.

Net als Margot stelde ook Yves zijn P.R. op de marathon aanzienlijk scherper. De zelfdiscipline van de maanden voor de marathon bleek zijn vruchten af te werpen. Yves ging consequent alle dagen om 9 uur slapen, voor wijn werd de neus opgetrokken en frietjes werden onverwijld de vuilbak ingekeild. Als een echte maniak moest hij pasta en niets anders dan pasta hebben. Soms sloeg tijdens de voorbereiding de vertwijfeling toe : dit monnikenleven, deze zelfkastijding, waarom en voor wie deed hij dit eigenlijk ? Het antwoord op al deze vragen werd op een zondagmiddag in Wenen gegeven toen Yves zo fier als een gieter na 3 uur en 49 minuten op de Heldenplatz de aankomstlijn overschreed.

Volgende marathonafspraak wat mezelf betreft op 30 november in Firenze. Cultuur, sport en ... pasta. Maar nu even tot half augustus geen marathontrainingen meer. Basta !

Op zaterdag 26 april werd in Stabroek op de terreinen rond de school de “4^de PITO Polderloop” georganiseerd door ACSS, dit jaar in het teken van “750 jaar Stabroek”. Een aantal KAPE-joggers nam deel aan deze wedstrijd … en met Martine Bastiaenssens werd zelfs een lid van het KAPE Jogging Team winnaar van de 10 km bij de masters 35+, nét voor clubgenote Nadine Vanpaeschen. Ook in de andere proeven kwamen joggers van ons team uit Kapellen en Stabroek lachend door de finish.

De weergoden waren ons goedgezind en zowel de marathon als de 10 miles mochten starten onder een stralende hemel.

Voor Hans Vermeulen was het zijn eerste marathon, een beetje zenuwachtig stond hij de minuten af te tellen tot de start. Hein Wiesman was aan zijn tweede toe maar in feite zijn eerste, want in Rotterdam vorig jaar werd de marathon door de organisatie vroegtijdig gestopt. Hein liep hem toen wel uit maar kon niet voluit gaan. Beiden zouden elkaar in de wedstrijd maar weinig ontlopen, in een spannende finale op de kaaien, waar beide mentaal werden opgejut door supporter Yves Van Cleef, wist Hein zijn nipte voorsprong te behouden. Een dikke proficiat aan Hans die nu ook bij de echte marathonmannen hoort

Tinneken Van Hecke en Louis Milbau weken niet van elkaars zijde tijdens de lange tocht rond de koekenstad. Marc Tampère had zich bijzonder goed voorbereid, met de ambitie zijn besttijd te verbeteren. Hij had veel last van de warmte en tegenwind en slaagde niet in zijn opzet. Nieuwe poging in Eindhoven ?

Heel leuk voor de KAPE-marathonlopers was de uitgebreide delegatie van het KAPE JOGGING TEAM, die halfweg in het Rivierenhof de lopers een hart onder de riem stak. Rudi Bentein nam zijn rol van super-supporter weer op en fietste een heel stuk met de marathonners mee. Dit zou hij ook nog herhalen voor de 10 miles. Naderhand is hij terug naar Kapellen gefietst. Hij heeft kortom meer energie verbruikt dan de lopers.

Frank Van Looveren finishte in een propere 3.17', zijn tweede marathon op een maand tijd. Lucien Poppe, met de marathon van London nog vers in de benen, deed er 20 minuten langer over dan de week voordien. Beiden waren met een marathon nog niet verzadigd. Na hun aankomst op de Grote Markt namen ze de overvolle tram naar Linkeroever om een ander borstnummer en chip aan te doen, klaar om ook de 10 miles mee te nemen. Frank heeft er in totaal 4.36' uur over gedaan om 58 km te lopen, ruim onder zijn doel van 5 uur. Voor Lucien was de 10 miles er net iets teveel aan en hij bleef ruim boven zijn besttijd.

Bij de ‘Ladies run’ was er een schoon staaltje van moederliefde. Een vriendin van Carmen Louviaux kon door omstandigheden niet deelnemen. Haar plaats werd prompt ingenomen door moeder Carina Michiels. Dochterlief met veel spijt, want moeder zou weer net iets sneller zijn dan zijzelf. Carina, haar moederhart strelend, wachtte vlak voor de aankomstmat om samen met dochter Carmen over de mat te lopen.

De 10 miles op zich was een overdonderend succes met z’n +/- 15.000 lopers. Het nieuw parcours had een bijkomend deel van de bevolking bekoord en duizenden extra lopers naar Linkeroever gelokt. Gevolg: overvolle trams, geen parkeerplaatsen, verstropte fietstunnels en overal drummen. Maar wat een evenement ! De loop door de Kennedytunnel was een uniek gebeuren, dat hopelijk herhaald wordt. De after-party vond plaats op het Imalsoplein, op 200 meter van de aankomst. Spijtig dat de hemelsluizen hun poorten volop openzetten tijdens de “after-run-party” ... en dat alles snel was opgedoekt.

Over alle wedstrijden tesamen waren er 23.000 lopers. KAPE (Kapellen en Stabroek samen) was met een delegatie van 75 lopers/joggers (via de club en verschillende werkgevers ingeschreven) zeer goed vertegenwoordigd.

Hieronder de resultaten. Zoals gebruikelijk, indien foutjes in de uitslag: een seintje naar kape@val.be zodat we dit kunnen rechtzetten.

Van Wallendael	Willy	1:00:20
Vandenbroucke	Bernard	1:05:08
Van Steenwegen	Edwin	1:08:25
Peeraer	Frederik	1:08:57
Van Looveren	Frank	1:18:25
Van Cleef	Yves	1:19:38
Povré	Chris	1:24:03
Feyaerts	Veerle	1:24:05
Figueroa	Jorge	1:24:06
Koch	Liesbeth	1:27:19
Peleman	Estrella	1:27:35
Verdijck	Ilse	1:27:35
Geusens	Kris	1:31:26
Van Den Heuvel	Marc	1:34:27
Verdijck	Erik	1:35:36
Castelyns	Marc	1:37:38
Joosten	Joan	1:39:19
De Kimpe	Hermine	1:39:36
Vercammen	Gerda	1:39:37
Debaenst	Johan	1:39:38
Donvil	Marcel	1:39:55
Lambrechts	Veerle	1:40:12
Simons	Maria	1:40:35
Michielsen	Tim	1:41:08
Dumon	Johan	1:42:34
Lohr	Sylvia	1:43:16
Bogers	Margot	1:44:05
Fockenier	Elisabeth	1:44:24
Van Looveren	Helena	1:45:38
Lammertyn	Els	1:45:40
Bellenge	Sandy	1:45:42
Bastiaenssens	Martine	1:46:34
Sambaer	Ilse	1:46:38
Heydt	Catherine	1:46:39
Peeters	Wendy	1:46:41
Slap	Sylvie	1:46:49
Schouteden	Jos	1:48:08
Poppe	Frank	1:48:09
Poppe	Lucien	1:49:47
Hulselmans	Leen	1:51:54
Van Ermengem	Greet	1:51:54
Claessens	Hilde	1:53:24
Bervoets	Ivo	1:54:12
Houben	Nicole	1:54:24
Lippens	An	1:54:43
Matthyssen	Christina	1:55:35
Geens	Patrick	1:55:50
Van Wesenbeeck	Veerle	1:57:23
Milbau	Laura	1:57:44
Vidal	Veerle	1:59:31
Van Reeth	Leen	1:59:32
Arnouts	Marie-Paule	1:59:43
Tack	Nicole	1:59:56

De marathons van Berlijn, London en drie op Amerikaanse bodem - New York, Chicago en Boston - zijn de organisatoren van de World Marathon Majors, een prijskamp met als doel de beste marathonloper en -loopster te belonen met de "World Marathon Prize". De vijf grootste marathons ter wereld zijn samen goed voor 150.000 deelnemers. Het was niet onze ambitie om in London mee te dingen naar die prijs, maar een logisch vervolg op Berlijn, als je ooit de Big Five op je palmares wilt zetten. Yves Van Cleef zit hiervoor al een stapje verder, naast Berlijn heeft hij ook al Chicago en New York op zijn lopersbriefje staan.

Kimberley, de dochter van Rudi Bentein studeert ijverig in London. Het aangename aan het nuttige koppelend, besloot hij zijn dochter te bezoeken tijdens de London Marathon. Na zijn eigen marathonexploot in Berlijn is Rudi een fervente marathonsupporter geworden, een bijna even inspannende bezigheid. Op zaterdagavond wist hij een plaatsje te versieren in Carluccio's, het restaurant van de bekende tv-kok Antonio Carluccio. Na een week carboloading kwam de pasta me stilaan de oren uit, maar ik moet bekennen ... Carluccio's pasta was een heerlijke manier om de laatste voorraad koolhydraten binnen te nemen. Een aanrader als u ooit in London vertoeft. Tijdens de maaltijd volgden talrijke adviezen, Rudi had bijna het volledige parcours verkend en wist ons te overladen met nuttige tips (aan de Cutty Sark wordt het smal, een beetje verderop is er een opstapje, ...). Hij en zijn vrouw Karin hadden een uitgewerkt plan opgesteld om Hermine en mijzelf een paar keer langs het parcours aan te moedigen.

London is een point-to-point marathon, wat betekent dat je naar het vertrekpunt gebracht moet worden, in dit geval Greenwich, op 25 km van hartje London. Je vertrekt om 9.45 uur, een paar meter verwijderd van de nulmeridiaan. Door de verwachte drukte werd aangeraden om twee uur op voorhand aan de start te zijn. Zeer vroeg opstaan dus, om te ontbijten, (een dampend bord spaghetti met zeevruchten, moet je eens proberen om 5 uur 's morgens ...), je klaar te maken, de bus te nemen en je naar de startzone te begeven. Het zonnetje kwam er gelukkig nog goed door en we konden nog een beetje uitrusten in het gras, nadat we onze bagage hadden afgegeven. London heeft een goed uitgewerkt systeem om de bijna 40.000 lopers te laten starten. De lopers worden ingedeeld in drie zones: rood, groen en blauw. Elke kleur heeft zijn eigen startzone, ingedeeld in startvakken. Pas na 2 km komt de groene en blauwe stroom bij elkaar, nog eens twee km verder komt ook de rode stroom aan lopers erbij.

Kort na negen was het dan zover, de lopers werden vriendelijk uitgenodigd om zich naar hun startvak te begeven. Samen naar de start gaan, kusje geven en elkaar succes wensen: ons leven als marathonkoppel begint al bijna routine te worden. Ondanks de gescheiden startzones was het na het startschot behoorlijk drummen om vrij te kunnen lopen, na de eerste mijl was ik daardoor 30" achter op mijn schema.

In Great-Britain meten ze nog met lichaamsdelen (thumb, feet, finger, ellbow, ...) en moet je een schema in miles opstellen. Gelukkig komt mijn marathontempo van 5 min/km overeen met een tempo van 8 min/mijl, een eenvoudige rekensommetje. Ik had de fout van Berlijn niet herhaald en had mijn ambitie beperkt tot een verbetering van mijn besttijd met 1 minuut, een tempo van 7'50"/mijl. Een beetje versnellen en na een drietal mijlen was ik terug op schema. Het volgende ijkpunt was de Cutty Sark, de magnifieke theeclipper, die vorig jaar zwaar te lijden heeft gehad van een brand en nu wordt gerestaureerd. Na 20 km kwam dan één van de hoogtepunten van de marathon, als na een scherpe bocht London Bridge voor je opdoemt. Na dit kippenvelmoment begon de zon te verdwijnen en plaats te maken voor dreigende regenwolken, na twee uur lopen was het zover en werd het klimaat "very British". De Docklands werden doorkruist in hevige regen.

Heel wat deelnemers aan de marathon lopen verkleed: mannen verkleed als vrouw, superman en batman, je komt ze in grote aantallen tegen. Maar een topper was IRONMAN. Een doodgewone loper met dit opschrift op zijn T-shirt. Tot hij stopt, een strijkplank van zijn rug neemt en eventjes strijkt (voor de niet-anglofielen: ironing is Engels voor strijken). De bijna naakte lopers in Borat-zwembroek konden op veel bijval rekenen, net zoals de 6 Masaï-krijgers die in volledige jachtuitrusting - speer en boog inbegrepen - op dunne sandalen ritmisch de volle 42 km liepen.

Aan Tower Castle, op km 37 stopte de regen, net op tijd voor de grote finale. Ik was nog altijd precies op schema en nam mijn turbo-gel maar in (een booster van suikers en cafeïne). Mentale energie vormt een belangrijke brandstof in een marathon, zeker in de laatste fase. De Britten staan niet bekend voor hun razend enthousiasme, maar de honderdduizenden toeschouwers langs de Thames waren uitbundig in hun aanmoedigingen en dit gaf een enorme kick. Broodnodig want de seconden tikten ongenadig verder. Ik zag Big Ben voor mij en wist dat het dan nog maar een kilometer ver weg was, tot de finish in St Jamespark. Ik kon mijn tempo goed houden en finishte op 3.27'48", een verbetering van mijn besttijd met 45". Drie maanden trainen met 1000 km op de teller, om finaal 1 seconde sneller per kilometer te lopen ... je vraagt je af of het dit allemaal wel waard is. Maar deze donkere gedachten duren maar een paar minuten tot de ergste pijn is verdwenen en je weer volop kan genieten. Heel tevreden dus, want doel bereikt. Ook al omdat ik een heel vlak tempo heb gelopen, op het einde verlies ik niet meer dan 10" per km.

Het was langer wachten dan verwacht op Hermine. Ze eindigde in 4.32'12", een paar minuten boven haar besttijd. Hermine had een zeer goede voorbereiding gelopen, met meer kilometers training dan mij. Tot halfweg liep ze volgens schema, tot de regen kwam. De koude regen zorgden voor een sterke afkoeling, waardoor ze onderweg krampen had gekregen. Vanaf km 25 had ze noodgedwongen het tempo laten zakken, duidelijk te zien in de pace-kaart.

Na de marathon was het terug tijd aan super-supporter Rudi. Dankzij zijn goede kennis van het Londense uitgaansleven had hij een leuk restaurant in de wijk rond Tate Modern en Millenium Bridge uitgekozen. Ditmaal geen pasta op het menu, weg met het Spartaanse leven maar frieten, vlees en wijn. London was mijn tiende marathon, reden temeer om te vieren.

Een kort tijdvenster van droog weer was alles wat we nodig hadden om drie kastelen van Zandhoven en omgeving met een loop te verkennen. En we werden op onze wenken bediend. De ochtend begon met een zondvloed, maar tegen de middag kwam de zon schuchter door de wolken piepen. En net als we fris gewassen plaatsnamen aan het stuur om terug naar huis te rijden begon het terug te regenen.

Dit soort weeromslag maakt de kledijkeuze voor de loop er niet gemakkelijk op: blijft het droog, gaat het nog regenen, wat gaat de wind doen ? Door de onheilspellende weersverwachtingen waren er ook minder lopers dan gewoonlijk aan de startlijn. Wendy, geboren en getogen in Zandhoven en haar man Marc kwamen op de valreep nog opdagen, na een race tegen de klok vanuit hun vakantieverblijf aan zee.

Het parcours van de Kastelenloop is grotendeels verhard, sommige niet verharde stukken gaan door bosdreven en die waren nog goed te doen. Maar een paadje van een tiental meters, naast een wei aan het Hof van Massenhoven was gewoon veranderd in een modderbad. Iedereen probeerde zijn voeten droog te houden, begon uit te glijden en hield zich dan vast aan de schrikdraad naast de wei. Gelukkig was men zo verstandig geweest de stroom af te zetten. Het stuk naast het Albertkanaal was het strategisch moment om achter sterke schouders te schuilen, de wind kwam dan pal op kop. Op dat rechte stuk kregen de drie nymfen van KAPE de jonge sater Marcellus in het vizier en prompt veranderden ze op slag in drie wilde furieën, vastbesloten om deze bosgod in te halen, wat op de valreep nog lukte ook.

De hevige regen die voorspeld was, de lange duurlopen die nog moesten volbracht worden

Mijn dochter Laura en haar vriendje Kristof, gingen voor de 12,7 km , Tinneken Van Hecke en ik voor de 1/2 marathon als test voor de Antwerp-marathon samen met haas van dienst Liesbeth Koch. Toen we ons naar de startplaats begaven begon het plots te regenen en Liesbeth aarzelde om mét of zonder haar KW’tje te lopen, ‘t was dan uiteindelijk "ja" geworden, maar na slechts 1 ronde vloog dat kleinood al over de afsluiting. Tinneken vloog er vanaf het begin stevig in, zodat ik serieus op mijn gas moest trappen, maar na 1 ronde had ik mijn tweede adem reeds gevonden.

Ons doel was om binnen de 2 uur de aankomst te bereiken en dat is ons ook gelukt. Maar ik weet nu zeker dat ik bij de marathon terug mijn tempo van 9,2 aanhou en niet dit van 10.8 ... én mijne vaseline niet mag vergeten. Het was mischien wel wat te nat, maar liever deze zachte regen dan 32° en puffen en zweten 21 km aan één stuk.

Frank Van Looveren vond dat - na de marathon van Berlijn - de tijd rijp was om zijn persoonlijk marathonrecord scherper te stellen. Hij koos Rome voor een eerste poging, een niet voor de hand liggende keuze voor dergelijke ambitie: de zeven heuvels van Rome kent iedereen nog uit de geschiedenisboekjes, het is m.a.w. geen bijster snel parcours.

Veni, vidi, vici (ik kwam, ik zag en ik overwon) is een bekende Latijnse uitspraak, die perfect het huzarenstukje van Frank weergeeft. In zijn gekende blitzkriegstijl reisde hij met zijn vrienden Stefan, Johan en Timothy kort voordien naar Rome. De dag na aankomst heeft hij zijn besttijd gewoonweg verpulverd en met zomaar 20 minuten verbeterd tot 3:10'41". Een prachtige prestatie. Enkele uren na aankomst stond Frank al terug op het vliegveld, het is tenslotte een blitzkrieg.

Na een trainingsopbouw van een goede 11 weken waarin ik een kleine onderbreking heb gekend (skivakantie), een bijna foutloos parcours afgelegd. 700 km gelopen of een gemiddelde van 63 km per week. Dit alles met een maximumvolume van 76 km per week. Een volume welke een doelstelling van 3 u 20 realistisch maakt.

Weliswaar wees de lactaattest bij Wim De Doncker 3 u 09 als mogelijk aan, op de duurlopen haalde ik slechts 12 km/u tot 12.5 km/u. Als alles wat mee zat achtte ik 13 km/u haalbaar in de wedstrijd. Dat en de wetenschap dat er de tweede helft van de wedstrijd rekening moet gehouden worden met een verval van een 10-tal minuten, was het argumentatrium voor deze “realistische” verwachting van 3 u 20.

De laatste week verliep vlekkeloos : dagelijks wat gelopen, veel pasta gegeten en redelijk veel gedronken, (water, ja). Pas op zaterdagavond samen met Stefan vertrokken naar Rome, om er onmiddellijk nog een laatste pasta binnen te werken en dan tijdig het bedje op te zoeken. De loopnummers waren reeds afgehaald door bevriende lopers. We waren in Rome met zes waarvan vier de marathon hebben gelopen. Ik was klaar voor de marathon, de dag zelf zou bepalen wat en hoe …. .

Twee sneetjes brood met confituur en een pannenkoek met confituur, 2 koffie’s en een halve liter water, meer heeft een mens niet nodig voor de wedstrijd. Na een sanitaire stop rustig naar de start gewandeld. Met startnummer 4486 het startvak tot 4000 binnengeglipt zodat ik samen met Stefan tamelijk vooraan kon starten.

De pacemakers van de 3 u 30 (groene ballonnen) en 3 u 15 (blauwe ballonnen) vertrokken een 20-tal meters voor ons. Toch duurde het nog een tijd voor de massa uitgedund was en alles op gang was gekomen. Pas na enkele km’s staken we de groene en kort daarop de blauwe ballonnen voorbij. Dit deden we zo snel mogelijk, omdat die lopende tijdsaanduidingen een magneet zijn voor tal van atleten, waardoor het daarachter aanzienlijk drukker was. Enkele tientallen meters voor ons zagen we de pacemakers van 3 u 00 (gele ballonnen).

Van zodra het pak was uitgedund was het zoeken naar de beste lijn en het beste tempo dat ik aankon. Ik ben mijn eigen tempo gaan lopen, in tegenstelling tot Stefan die hierbij van de ene naar de andere loper springt. Tot mijn verrassing bleef ik in de buurt van Stefan, we wisselden zelfs af en toe van koppositie, zonder dat we elkaar meer dan 50 meter gaven. Uiteindelijk konden we ook stukken naast elkaar lopen.

Iedere 5 km was er een bevoorrading en ik had het vaste voornemen er geen enkele over te slaan. Op 5 km waren er echter enkels bekers te krijgen en ik ritste er een mee, veel liever had ik flesjes gezien, omdat ik veel last heb met lopend te drinken uit bekers. Op de 10 km dan toch enkele waterflesjes en ik heb er een te pakken gekregen. Gelukkig hoorde ik Stefan achter mij vloeken, hij miste en ik heb het mijne doorgegeven. Volgens de info zou er pas op de 20 km gestart worden met fruit en ander goeds. Bij het zien van de 15 km post een poging gedaan om mijn gel binnen te werken, die poging was echter snel voorbij omdat ik de gel uit mijn handen liet vallen. Even paniek omdat ik er maar 1 bij had, terugkeren was geen optie, alles voor een goede tijd, ja. Blij te zien dat er op de 15 km post al bananen te krijgen waren. Nu was ik er gerust in dat ik wel zou uitlopen als ik om de 5 km een stuk banaan en wat water te pakken kreeg.

Halfweg doorgekomen in een 1 u 31 rond. Ik voelde mij nog zeer goed en dit zag er veel belovend uit. Tot juist voor half heb ik steeds Stefan gezien maar daarna niet meer. Vanaf dan had ik een loper achter mij die niet 1 keer wilde overnemen, het is erg als je steeds een echo achter je hoort. Dit duurde tot voorbij de 30 km post waar ik hem toch ben kwijtgespeeld. Stilaan begon ik overtuigd te raken om de marathon te lopen binnen de 3u15.

Op elke bevoorrading een stuk banaan gegeten en een flesje water bemachtigd zodoende dat ik wat meer kon drinken. Na de 35 km kwamen we opnieuw in het centrum, waar de wegen smaller waren, er weliswaar meer publiek stond en de omgeving pittoresker was, maar waar de kasseien en de niveauverschillen ervoor zorgden dat lopen geen sinecure was. Hierdoor en door de al geleverde inspanningen begon ik even te vrezen voor de 3 u 15 limiet. Proberen niet te veel te rekenen nadat kilometers steeds lastiger werden en langer leken. Een troost, niemand stak me nog voorbij en de lopers die ik nog inhaalde waren blijkbaar een groter gevecht met zichzelf aan het vechten.

Ik haalde de eindmeet na 3 uur 10 minuten 41 seconden waarbij ik ben opgeklommen van positie 879 (na 5 km ), 794 (10km), 776 (15km), 747 (21,097lm), 733 (25kkm), 688 (30lm), 682 (35km), 685 (40km) om de finish te bereiken als 658ste. Met dit resultaat ben ik meer dan tevreden, veel beter dan ik had durven dromen. Deze tijd staat en is voor verbetering vatbaar, waar en wanneer, nog geen idee.

Rome centrum lijkt mij echt wel de moeite om wat langer te blijven, de buitenwijken waar we zijn doorgelopen zijn zoals in elke groot stad.

De Groote Markt voor het Belfort van Sluis, goed bekend bij de dagjestoeristen, kreeg er op zondag 16 maart nog eens 1000 looptoeristen bij. Het was dan ook dringen om een parkeerplaats te vinden. Nochtans kon Rudi Bentein een plaatsje vinden vlak naast het sportcentrum, weliswaar onder een bord "15 min. parkeertijd". Dit gaf meteen zijn ambitie aan om een vlotte 10 km te lopen. Marc Van den Heuvel had wegens griep op het laatste moment verstek moeten laten gaan.

Ondanks de voorspellingen bleef het in Sluis droog, voor de eerste maal dit seizoen was het warm genoeg om in T-shirt te lopen en de warme kledij werd vlug terug in de sporttas gestopt. Maar dit was maar uitstel, vlak nadat Hermine als laatste van onze groep over de meet was gelopen gingen de hemelsluizen goed open.

Het parcours liep langs de oevers van de Damse vaart en de polders en is in tegenstelling tot Oostende-Brugge meer gevarieerd. Rudi kon zijn ambitie om de 10 km in een kwartier te lopen niet waarmaken. Maar toch, een bijzondere prestatie, na een afwezigheid van enkele maanden op de wedstijden van het joggingteam. Piere Wouters kwam al hinkend over de streep, de medische diagnose naderhand wees op een peesonsteking die hem een paar weken buiten strijd zal houden.

Na afloop, bij het nuttigen van de obligate trappist, brachten de klokken van Rome een bericht : Frank Van Looveren had in de marathon aldaar een prachtige tijd van 3:10:42 gelopen, een verbetering van zijn persoonlijk record met meer dan 20 minuten. Een magnifieke prestatie !

In de lieflijke bossen van Lichtaart werd er op 10 februari weer plaats gemaakt voor verliefde joggers of joggende verliefden, al dan niet met partner. Het zonnetje was van de partij en dan lijkt een jogging door het bos eens zo plezant. De gratis consumptie die je na afloop kreeg zal daar ook wel toe hebben bijgedragen.

Twee zandhopen met de illustere naam "Le Mont Ventoux" en "Le Galibier" met daartussen een strook die men "de varkenstrog" noemt: dit is het decor voor een partijtje crossen in het Moretusbos, naast het Ravenhof. Gelukkig was het nogal droog gebleven in de dagen voordien en was het parcours ditmaal redelijk te doen. Nadat Lucien Poppe, Edwin Van Steenwegen, Peter Jordaens en Nadine Vanpaeschen van de modder ontdaan waren gingen ze naar huis met een mooi aandenken van de prijzentafel.

Even zag het er naar uit dat Les Hivernales - de winterse- zijn naam ging waarmaken. Met voorspellingen tot 20 cm sneeuw waren we voorbereid op Siberische omstandigheden. Het was zondagochtend met 5° C behoorlijk fris maar er kwam een lekker zonnetje door en van sneeuw was er helemaal geen sprake. Perfect weer om het Zonieënwoud te verkennen.

Met acht namen we de uitdaging aan en vertrokken om halfnegen naar Watermaal-Bosvoorde voor een tocht van 9,5 km of 19,3 km door het uitgestrekte bos aan de zuidkant van Brussel.

De eerste twee kilometers liepen we nog door de bebouwde kom van Bosvoorde maar dan dook iedereen het bos in om er pas aan de aankomst terug uit te komen. Een mooie parcours tussen de statige eikendreven, met een licht golvend landschap zodat je finaal heel wat hoogtemeters hebt overbrugd. Aan de meet kreeg je nog warme thee en een tas vol lekkers. Een zeer goede organisatie, die spijtig genoeg op het laatste werd ontsierd door een chaotisch verlopende prijsuitreiking en tombola.

Een beetje zon doet wonderen en een behoorlijke delegatie Kapelse joggers nam deel aan de eerste loop van 2008. Marcel Donvil (de echte ditmaal) hield het rustig en koos voor de 10 km , de anderen namen wat meer hooi op hun vork en maalden een halve marathon af. Marc Tampère en Bernard Vandenbroucke gingen resoluut voor een goede tijd, achterna gezeten door Hein Wiesman.

De overigen beschouwden het eerder als een training, terug op zoek naar de goede vorm na het verorberen van talrijke copieuze feestmaaltijden.

1 km
80	Maxim Van den Heuvel
81	Matthias Van den Heuvel

5 km
138	Hermine De Kimpe	28'48"
175	Ria Claessens	43'50"

10 km
91	Bernard Vandenbroucke	40'43"
148	Lucien Poppe	44'38"
149	Yves Van Cleef	44'39"
176	Veerle Feyaerts	46'29"
179	Chris Povré	46'35"
183	Marc Van den Heuvel	46'41"
204	Rudy Haesendonckx	47'47"
210	Estrella Peleman	48'09"
215	Patrick Ide	48'38"
256	Liesbeth Koch	51'55"
257	Pierre Wouters	51'59"
278	Margot Bogers	53'52"
301	Nadine Vanpaeschen	56'29"
309	Marcel Donvil	57'35"
316	Jos Bosschaerts	59'05"
322	Wendy Peeters	1.00'08"
335	Renilde De Clerck	1.02'13"
343	Jan Lecleir	1.04'55"

Kabouterloop
4	Heleen Vermeulen	1'11"

Jeugdloop
3	Jochem Vermeulen	3'37"
8	Lander Vermeulen	4'04"

10 km Familieloop
59	Margot Bogers	55'40"

10 Mijl
9	Willy Van Wallendael	1.01'18"
25	Daniel Vandael	1.06'15"
28	Edwin Van Steenwegen	1.07'01"
56	Yves Van Cleef	1.17'49"
63	Hans Vermeulen	1.19'36"
72	Lucien Poppe	1.21'07"
73	Marc Van den Heuvel	1.21'38"
76	Carina Michiels	1.22'52"
82	Chris Povré	1.24'50
83	Estrella Peleman	1.24'50"
84	Pierre Wouters	1.24'50"
94	Jorge Figueroa	1.26'50"
101	Michel-Ange Ntahimpera	1.31'05"
105	Nadine Vanpaeschen	1.33'52"
107	Joan Joosten	1.33'53"
109	Sylvia Löhr	1.35'03"
114	Ilse Sambaer	1.39'34"
115	Veerle Lambrechts	1.39'34"
116	Wendy Peeters	1.39'35
117	Veerle De Block	1.39'38"
118	Catherine Heydt	1.39'38"
120	Patrick Leys	1.39'57"
123	Leen Van Reeth	1.53'21"

5 km

22	David Beeckman	20'15"
45	Wim Van Halen	21'46"
51	Carmen Louviaux	21'57"
131	Sven Coessens	25'47"
209	Jorge Figueroa	28'24"
210	Veerle Lambrechts	28'24"
254	Arne Brits	29'26"
271	Jos Schouteden	29'49
277	Sandy Bellengé	30'02"
303	Ann-Marie Weemaes	30'35"
352	Karin Huis in 't Veld	32'28"
356	Wendy Peeters	32'36"
357	Margot Bogers	32'37"
360	Martine Bastiaenssens	32'40"
380	Nicole Tack	32'58"
381	Nicole Houben	32'59"
404	Christel Heylbron	33'39"
506	Ria Claessens	47'26"

10 km

51	Daniel Vandael	40'09"
53	Simon Denis	40'13"
179	Carina Michiels	46'28"
213	Rudi Haesendonckx	47'56"
215	Estrella Peleman	47'58
248	Tinneken Van Hecke	49'02"
304	Patrick Leys	50'55"
307	Tim Michielsen	51'02"
319	Inge Van Gelder	51'27"
358	Sylvie Slap	53'32"
374	Michel-Ange Ntahimpera	54'48
428	Johan Smeekens	57'35"
458	Renilde De Clerck	60'41"
465	Ans Minnaard	61'08"
480	Luc Joppen	62'44"
485	Veerle Van Wesenbeeck	63'16"
497	Hilde Claessens	67'33"

Marathon

255	Marc Tampère	3.04'32"
322	Edwin Van Steenwegen	3.11'37"
358	Bernard Vandenbroucke	3.13'45"
514	Lucien Poppe	3.25'40"
889	Veerle Feyaerts	3.46'27"
890	Chris Povré	3.46'27"
1005	Pierre Wouters	3.53'05"
1149	Jorge Figueroa	4.00'40"
1177	Liesbeth Koch	4.03'31"
1260	Marc Van den Heuvel	4.12'48"
1406	Yves Van Cleef	4.28'16"
1407	Margot Bogers	4.28'16"

1/2 Marathon Wedstrijd

485	Hermine De Kimpe	2.16'12"

1/2 Marathon Recreanten

766	Carl Van Tichelen	1.40'43"
1391	Hans Vermeulen	1.46'36"
1475	Mark Noppe	1.47'24"
3872	Nadine Vanpaeschen	2.03'28"
3904	Jos Bosschaerts	2.03'39"
4494	Joan Joosten	2.08'46"
4573	Martine Bastiaenssens	2.09'38"
4577	Wendy Peeters	2.09'40"
4579	Veerle Lambrechts	2.09'40"
4635	Patrick Ide	2.10'17"
4906	Marc Castelyns	2.13'05"
5252	Marcel Donvil	2.17'51"
5428	Els Lammertijn	2.21'06"
5505	Greet Van Ermengem	2.22'46"
5714	Betty Fockenier	2.30'00"
5715	Leen Van Reeth	2.30'00"
5796	Rudi Bentein	2.34'36"

1	Tampère Marc	KAPE	18.27.00
2	Van Spilbeeck Nicolas	KAPE	18.34.98
3	Peirelinck Koen	KAPE	19.00.99
4	Bongaerts Anouk	ACBR	20.24.21
5	Malone John	ACBR	20.46.60
6	Verheyden Dirk	BONH	20.56.73
7	Geusens Kris	KAPE	23.11.52
8	Michiels Carina	KAPE	23.30.15
9	Janssens Koen	ESAK	24.08.74
10	Doossche Marc	ACBR	24.55.38
11	De Schepper Steven	ACBR	24.55.99
12	Van Gelder Inge	KAPE	25.29.38
13	Leys Patrick	KAPE	25.29.38
14	Slap Sylvie	KAPE	26.28.13
15	Schouteden Jos	KAPE	26.35.45
16	Louviaux Carmen	KAPE	28.23.18
17	Himpens Liesse	KAPE	28.23.18
18	Tampère Lotte	KAPE	28.23.18
19	De Bruyn Jelke	KAPE	28.23.18
20	De Schepper Wout		30.31.06
21	Martens Sandra	KAPE	32.16.21
22	Huis in 't Veld Karin	KAPE	34.25.45
23	Poppe Frank	KAPE	34.25.45
24	De Busschere Wendy	KAPE	34.42.61
25	Gaens Magda	KAPE	34.59.54
26	Wagemans Mieke		35.04.34

4 km
Chris Janssens	0:26:33
Ria Claessens	0:34:39

10 miles
Willy Van Wallendael	0:59:18
Marc Tampère	1:03:30
Edwin Steenwegen	1:03:48
Lucien Poppe	1:13:21
Yves Van Cleef	1:15:26
Jorge Figueroa	1:20:33
Frans Bastiaenssens	1:32:45
Hermine De Kimpe	1:33:40
Veerle Lambrechts	1:34:40
Margot Bogers	1:34:42
Louis Milbau	1:35:58
Nadine Vanpaeschen	1:40:43
Wendy Peeters	1:40:52
Ann Lippens	1:50:03
Martine Bastiaenssens	1:50:03

Van Looveren	Frank	3:17:45
Tampère	Marc	3:24:25
Wiesman	Hein	3:42:30
Vermeulen	Hans	3:42:46
Poppe	Lucien	3:50:22
Milbau	Louis	4:31:52
Van Hecke	Tinneken	4:31:52

Louviaux	Carmen	0:22:45
Michiels	Carina	0:22:46
Waemans	Fanny	0:37:08
Van de Putte	Georgette	0:37:09
Lams	Hetty	0:37:49
Nelissen	Diane	0:37:50
De Kock	Bianca	0:38:05
Joosten	Anne-Marie	0:41:54

Haesen	Rudi	0:34:16
Simons	Karin	0:38:04