Zoals een aantal van u weet ben ik al jaren bezig met autogyro's. Een erg interessante tak van de vliegerij, temeer omdat het succesvol bouwen en vliegen met een dergelijk apparaat heel veel uitdagingen met zich meebrengt. Je ziet niet voor niets zo weinig autogyromodellen!
In de 80-er jaren heb ik veel ge-experimenteerd met gyro's die allen aangedreven waren door 2,5 cc of 6,5 cc brandstofmotoren. Van succesverhalen in die tijd is er absoluut geen sprake! ;-) De vliegtijd bedroeg meestal niet meer dan een seconde of 10...

De IMAGyro

Zo tussendoor ook wel verder geprobeerd, maar de doorbraak naar vliegende modellen kwam eigenlijk met, of beter gezegd, dóór het internet. Dáár was heel wat informatie aanwezig. Zo ontstond een zestal jaren geleden mijn eerste goed vliegende autogyro, die ik, in het kader van mijn bedrijfje, de IMAGyro noemde. Geen gemakkelijk toestelletje om mee te vliegen: ik moest een heleboel dingen echt aanleren: hoogte stuur je met je gas, en snelheid met je hoogteroer. Ook moet je met de IMAGyro erg voorzichtig zijn in de bochten: iets te ver hellen en hij valt meteen weg, en dan in een duik. Rustig met de knuppels, dan is er niks aan de hand... Het vliegbeeld is erg mooi (vind ik).

Een filmpje van mijn "IMAGyro" vind je hier .

De IMAGyro is een "echte" autogyro, d.w.z. dat de rotor autoroteert, en dus effectief lift geeft, terwijl deze onder een relatief kleine hoek door de lucht beweegt. In een later stadium zal ik dit wat meer uitleggen, het is een erg interessante materie.

De Micro Gyro

Het feit blijft dat ook relatief eenvoudige modellen, dus "gemakkelijke" autogyro's, nog steeds moeilijk aan het vliegen te krijgen zijn. Een hele grote uitdaging is om een autogyromodel te maken dat ook goed (d.w.z. erg langzaam) in de zaal vliegt.

Al snuffelend op het RC-groups forum kwam ik enige tijd geleden terecht in een draadje waarin het over micro gyro's ging. Alles doorgelezen, plaatjes en filmpjes gekeken, ik was helemaal stomverbaasd over de eenvoudige bouw en het gemoedelijke vlieggedrag van deze dingetjes! Geen flapscharnieren, geen geprofileerde rotorbladen, niks waarvan wij al jaren zeggen dat het absoluut nodig is om een autogyro te laten vliegen!!!

Dus zelf maar gauw aan de gang gegaan en er eentje gebouwd. Nou, ik kan het iedereen die ooit eens aan autogyro's heeft gedacht, aanraden! Super-eenvoudig te bouwen, en zo mogelijk nog makkelijker te vliegen. Vliegmaatje Dick Visker heeft de allereerste vlucht in de zaal gefilmd.

Aan de hand van de eenvoudige schetsen die te vinden waren heb ik enkele tekeningen gemaakt, en die op verschillende afdrukformaten ge-pdf't. Je vindt de 4 modellen, Micro Gyro Standard, Micro Gyro Bear, Micro Gyro Bear - Trike en de Micro Gyro Pitcairn Cabin op de downloadspagina .

Het oorspronkelijke idee van dit concept komt, voorzover ik dat kan nagaan, van ene Japanse Mr. Sekiai. In de RC-groups kun je het hele verhaal lezen. De eigenlijke kartrekker is Al Foot, een Engelsman, die ook de ontwerper is van de Twirl-serie ontwerpen. Al Foot vertelde me geen bezwaar te hebben tegen het hertekenen van zijn versie van de Micro Gyro en het plaatsen ervan op deze website. Mooi, want dan kunnen jullie de Micro Gyro's misschien ook eens bouwen!

Ondertussen raad ik ook aan om een 7-grams motor te gebruiken, eventueel kan de 10-grams motor ook nog

Wat achtergrondinformatie over de Twirl

De Twirl is een autogyro met twee rotors. Zelf vind ik dit niet zo'n hele grote uitdaging. Er is geen dissymmetrie in lift (leg ik later nog wel uit) zoals bij een éénrotorige gyro. Maar, het is wel een redelijk zekere weg naar succes. De Twirl is gebaseerd op de DB Autogyro van Dave Boddington. Deze houtbouw gyro voor 3,5 cc werd in de 80-er jaren (als ik het goed heb) als bouwdoos verkocht, en was een goed vliegende kist. Al Foot heeft na de Twirl ook nog de Quadratwirl ontworpen.

De Quadratwirl

Gary L.Jones en zijn AG3

Je ziet het, de laatste twee ontwerpen komen telkens van iemand anders. Maar, eer wie eer toekomt, en dit zijn erg leuke ontwerpen die voor iedereen gemakkelijk realiseerbaar zijn.

Door de filmpjes en de beschrijvingen op RC Groups raakte ik weer eens helemaal enthousiast en bouwde mijn eigen J-AG3. Met onregelmatige werktijden en weinig vrije tijd kon ik niet al te kieskeurig zijn over het tijdstip voor de eerste vlucht. Het werd dus invliegen met windkracht 4 (uitschieters naar 5!) en erg turbulente omstandigheden. Mijn J-AG3 van iets meer dan 200 gram vloog netjes uit de hand weg. Hoefde niet te trimmen!!! En, ondanks het ruige weer was hij uitstekend bestuurbaar. Dit had ik met een gyro nog nooit meegemaakt. De volgende vluchten waren allemaal met veel wind en veel turbulentie, maar de AG3 blijkt een heel goedmoedig kistje, een plezier om te vliegen. Loopings, rollen, het zit er allemaal in!
Omdat Gary Jones niet aan het maken van een bouwtekening toekwam heb ik hem voorgesteld dat ik dat voor hem zou doen. Dat zag hij wel zitten. De tekening staat ondertussen op RC Groups en ook op de downloadspagina op deze site.
Omdat ik het rompje van de AG3 nogal "duikbootachtig" vind ben ik nog eens aan het tekenen gegaan en heb een andere vorm over de originele romp geprojecteerd. Ook hier is nu een tekening van, deze staat weer op de RC groups (zie link boven) en ook op mijn downloadspagina. De naam van deze nieuwe versie is J-AG4.

Het frappante van dit type autogyro's is dat er geen scharnieren aan de rotornaaf zitten, de rotorbladen zelf zijn niet eens geprofileerd. Het zijn gewoon platte plaatjes depron. De bladinstelhoek is een forse -3° ! Dit maakt dat het hier niet om een autoroterende rotor gaat maar om een 'windmolen', of in technische termen, een 'windmilling rotor'. Een dergelijke rotor lift wel, maar veel minder dan een autoroterende rotor, en daarbij produceert hij ook nog eens veel meer weerstand. Maar met de relatieve overdosis aan vermogen die onze modellen over het algemeen hebben, is dat geen enkel probleem.

Enkele filmpjes:

Eerste vlucht

Nog  een keer

(wordt vervolgd...)

Terug naar de modellen