The Howling Dogs hebben een poosje hun instrumenten aan de wilgen gehangen en toen een tijd later werd beslist de draad terug op te nemen, startte Bill als zanger-bluesharper bij deze groep.

Sinds begin 1999 is Bill ook zanger-bluesharper bij Big Trouble (dat is nog steeds zo), maar in september vorig jaar besloot hij daarnaast een project op te starten onder zijn eigen naam.

Howlin’ Bill kan vandaag voor zijn gelijknamige band rekenen op klassemuzikanten, die stuk voor stuk hun sporen reeds verdienden. Op bas wordt hij begeleid door Patrick Houthooft (Big Trouble) "Mr. Patrick Boom Boom", een muzikant die van vele markten thuis is met een eigen stijl en ongewoon geluid. Frank Pauwels is één van de meest veelzijdige drummers uit Vlaanderen. Hij draait al jaren mee in de muziekscene en maakte deel uit van talrijke bands, maar hij voelt zich het beste thuis in de blues. Voor het gitaarwerk heeft Bill een stergitarist: Chris Van Nauw, alias Little Chris. Little Chris maakte zijn debuut in het blueswereldje bij partyband Last Call. Toen hij besloot professioneel te gaan kwam hij in de popwereld terecht, waar hij aan de zijde speelt van meerdere bekende artiesten die zijn kwaliteiten erg op prijs stellen. Zijn roots heeft hij echter nooit uit het oog verloren: swingende ritmes worden afgewisseld met gevoelige, meeslepende en soms gedurfde gitaarsolo’s. Een must om deze virtuoos aan het werk te zien!

Howlin’ Bill brengt een mix van verschillende bluesstijlen en roots-aanverwanten. Deze band staat garant voor stomende en swingende blues, vol afwisseling en ambiance.

Een prima start voor de 25^ste editie van het HBFestival. Mis deze vooral niet!

Garland bracht jaren door als gitarist bij verscheidene R&B-bands. Een belangrijk keerpunt in zijn carrière was toen hij voor het eerst alleen optrad. Er was geen weg terug, hij wist dat hij verder moest gaan op deze manier.

Terry Garland brengt country en delta blues covers aangevuld met origineel eigen werk. Zowel de slide- als de akoestische gitaar bespeelt hij meesterlijk en uiterst nauwkeurig. Zijn stuwende voet zorgt voor percussie en zijn vocale kunnen is een aangename verademing.

Een smaakvol en gereputeerd true-blues troubadour, die glimlachend de woorden van bluesveteraan John Lee Hooker herhaalt : "It’s in me and it’s gotta’ come out!".

De figuur Roland voorstellen is zo mogelijk nog overbodiger. Indien er een blueslegende in België rondloopt is hij het wel.

El Fish & Roland voelen elkaar perfect aan en samen klinken ze vitaler en verrassender dan ooit. De vraag van het publiek naar een "El Fish & Roland"-album kwam al vlug. Tijdens de optredens die volgden kreeg het album steeds meer vorm en de cd "Waterbottle" is het studio-resultaat. Een album dat staat als een huis en alles in zich heeft om een klassieker te worden.

De combinatie El Fish & Roland resulteert in een uiterst gevarieerd programma: een krachtige mix van groovy versies uit het eigen repertoire met eigenzinnige en verrassende interpretaties uit het werk van favoriete songschrijvers. Bovendien druipt het speelplezier en de gretigheid waarmee het viertal muzikale horizonten verkent van het podium af.

Studebaker John werd in 1952 geboren als John Grimaldi. Voor zijn artiestennaam zocht hij inspiratie bij zijn eerste wagen, een Studebaker Silver Hawk uit 1963. Tijdens zijn jeugd had John in hometown Chicago voldoende gelegenheid om sommige van zijn beroemde stadsgenoten te bewonderen. Muddy Waters, Howlin’ Wolf, Hound Dog Taylor… Hij sloeg ook hun goede raad niet in de wind: "Ontwikkel je eigen stijl. Probeer niet te klinken zoals wij, maar klink zoals jezelf."

Op zevenjarige leeftijd "stal" John een vergeten bluesharp van zijn vader en begon ermee te experimenteren. Nadat hij Hound Dog Taylor aan het werk gezien had, begon hij ook slidegitaar te spelen. Al spoedig was John in staat zijn slidewerk naast zijn harmonica-werk te plaatsen. Hij ontwikkelde een unieke, onmiskenbare eigen stijl waarin de invloeden van enkele bluesgrootheden uit het verleden fuseren met zijn gevoel, met zijn visie. De grenzen die hij aftast tussen slidegitaar en harmonica zijn vrij rekbaar.

Alhoewel Studebaker John haast nooit covers brengt - hij is immers een waardevol songschrijver - betuigt hij tijdens live optreden meestal eer aan Hound Dog Taylor.

Na vier jaar leidde dit tot het oprichten van zijn eigen band, the Bluebirds. In een relatief korte tijdspanne vond Dave Specter zijn weg in de blueswereld en ondertussen heeft hij een aantal cd’s op zijn naam staan, stuk voor stuk geslaagde, uitdagende mixes van blues en jazz. Jazz heeft een ongelooflijk grote invloed op Specter’s gitaarstijl en zijn liefde voor traditionele, swingende blues uit zich op een dynamische en stijlvolle manier.

Specter verleende zijn medewerking als gitarist en/of producer, aan cd-opnames van Lurrie Bell, Al Miller, Steve Freund, Tad Robinson, e.a.

Steve Freund, gitarist-producer wordt veelvuldig geprezen voor zijn meesterlijk no-nonsens gitaarwerk. Steve Freund staat sinds zijn 24^ste met beide voeten stevig op de bluesgrond maar hij meent dat leren in zijn vak een nooit eindigend proces is. Daarom gaat hij veelvuldig muzikale mentors opzoeken zoals Sunnyland Slim, Lee Jackson, Big Walter… Hij is, net als Specter, een door vele bluesgrootmeesters gewaardeerd gitarist op toernees in Amerika en Europa, niet alleen omwille van zijn zelfzeker en vindingrijk gitaarspel maar ook door zijn ondersteunende groepsgeest. Zijn huidige gitaarstijl toont de sterke, onmiskenbare Chicago-invloeden van meesters als Otis Rush, Freddie King en Eddie Taylor. Maar hij is evenzeer bekwaam in jump blues, swing en de traditionele blues, stijl Big Bill Broonzy.

Discography:

Dave Specter:

Tragisch genoeg werd hij eind jaren tachtig ziek waardoor zijn carrière gedurende enkele jaren over een hobbelig pad verder sukkelde.

Op twintig jaar tijd slaagde Lurrie Bell er in een indrukwekkend aantal solo cd's op zijn naam te schrijven, en hij werkte mee aan ontelbare opnames van anderen. Zo assisteerde hij o.a. zijn vader op "Son of a Gun" (Rooster Blues) en als (stichtend) lid van de Sons of Blues van Billy Branch op "Living Chicago Blues" (Alligator).

Lurrie Bells nieuwste cd, "Cuttin' Heads" (Vypyr Records), zorgt voor een nieuwe, frisse wind in zijn carrière. Het brengt hem bovendien samen met Vampin' Blues Band, Lurries eerste vaste backing band sinds jaren.

Ondanks de spreekwoordelijke hindernissen die Lurrie Bells carrière in het verleden dwarsboomden, beschikt hij overduidelijk nog steeds over meer dan voldoende passie en verbeelding om de nieuwe weg die hij recent insloeg, succesvol af te leggen. Lurrie's soulvolle - door Little Milton beïnvloede - stem en zijn behendig gitaarspel blijven indruk maken.

Hoog tijd om kennis te maken met Jay Hooks, die borg staat voor een energieke cocktail van kranig gitaarwerk gemixt met een soulvolle stem.

Deze uit Houston afkomstige dertiger raakte reeds in zijn jonge jaren bevriend met een aantal blueslegendes als Joe "Guitar" Hughes, Albert Collins en Billy Gibbons. Als tiener trok Jay steeds op met oudere vrienden die hem meenamen naar optredens van deze en andere grootheden. Het was onvermijdelijk dat het vroege contact met de blues leidde tot het verlangen om zelf een voortreffelijk gitarist te worden. Jay Hooks wérd gitarist. Na enkele jaren met lokale muzikanten te hebben gespeeld, vroeg Miss Lavelle White hem voor een tournee door de V.S. en Canada (Miss Lavelle White stond in 1996 op het HBF-podium).

Na amper één jaar wist Hooks dat het tijd was voor een eigen band.

Begin 1997 ging Jay Hooks met zijn nieuwe band de studio in en nam zijn debuut "Hooked Up" voor Sunburst Records op. De cd werd bijzonder goed onthaald door de critici. Vorig jaar ging Jay met producer Ben Elliot opnieuw de studio in en dit resulteerde in de cd "Jay Hooks". Deze cd bevat 12 eigen nummers en hierover zegt Hooks ongezouten: "Ik heb heel hard gewerkt om mijn eigen sound te vervolmaken want ik heb geen zin om de zoveelste Hendrix- of Vaughan kloon te worden. Ik ben alleen geïnteresseerd in zuivere en pure gitaarblues."

Dit is Jay Hooks : Texas-stijl bluesrock, uitdagend stevig gitaarwerk met een intense, gevoelige betrokkenheid.

Met een combinatie van dynamische zang, swingende harmonica, gitaarshuffles, jump & jive en slowblues weet de band het publiek gegarandeerd te boeien en in hun ban te houden, waar ze ook spelen. Hun versies van klassiekers van Sonny Boy Williamson, Little Walter en Muddy Waters in combinatie met een schat aan origineel materiaal maken van de Bluesonics een band met wereldklasse.

Wie twijfelt over de vraag of Britse muzikanten het in zich hebben om, evenals hun Amerikaanse collega's, swingende en authentieke blues te spelen, weet dan dat verschillende leden van deze band gespeeld hebben met zwaargewichten als Big Joe Turner, Walter Horton, Hubert Sumlin‘, Carey Bell, Lowell Fulson en bij bands als Canned Heat, Dr. Feelgood… West Weston speelde o.a. bij The Big Town Playboys, terwijl Ian Jennings hun vaste contrabassist was.

Een prima afsluiter voor deze jubileum-editie van het Handzame Blues Festival want de Bluesonics hebben het in zich. En het moet er uit ook!