LITURGIE VIEREN

 

‘Gij die weet wat in mensen omgaat’ poŽzie van Huub Oosterhuis, een tafelgebed dat we samen zingen rond het breken van het brood en het zegenen van de wijn. Het Woord vieren alleen is een te kille bedoening. Het Woord spreekt maar wanneer het licht van de Paaskaars aanwezig is. Het Woord kun je spreken, vertellen maar als je er echt dichtbij wilt komen, dan moet je het zingen, inzingen en doorzingen. Brood breken als teken van leven delen, werk, arbeid, verdriet en ongoocheling delen. Wijn zegenen als teken van vreugde delen, enthousiasme, geestdrift en vreugde delen. Elkaar de hand rijken, een kring vormen en samen het Onze Vader bidden ..’en vergeef ons onze zonden zoals ook wij vergeven…’. Zegenen, spelen met vuur en water, muziek maken en zingen, keer op keer opnieuw alsof je er nooit genoeg van krijgt. Dit is liturgie vieren. De irrationaliteit van de emoties confronteren met de rationaliteit van het woord. Zicht toevertrouwen aan een teken of een gebaar wanneer er geen woorden meer zijn. Waar krijg je elders in onze samenleving die kans? Liturgie heelt en maakt heel, ze schept en bewaart de gemeenschap.

De hand van God voelen die als een goede Vader achter ons staat en onze tranen van vreugde of verdriet wist is een uitzonderlijke ervaring. Liturgie vieren kan ons dit gevoel ‘even’ geven.

Liturgie begeleidt de belangrijke momenten van een mensenleven, het liturgische jaar bepaald het ritme van een gelovige gemeenschap. In Jonge Kerk is het samen liturgie vieren de belangrijkste gemeenschapsvormende factor.

Zeven teksten over liturgie vieren, zeven teksten over het leven vieren zelfs wanneer er geen of nog nauwelijks leven is.

Terug naar inhoudstafel - Vorige pagina - Volgende pagina