"Zonsopgang"

Mensenkind, eens breekt de stonde aan,
dat al je lampen zijn uitgegaan,
dat al je laaiende vuur is vergloeid,
je geurende bloemen zijn uitgebloeid,
dat, niet langer met zoete vergissing vereend,
geen banden je meer binden,
je ogen die zoveel hebben geweend,
geen tranen meer vinden.
 

Mensenkind, eens breekt de stonde aan,
dat al je lampen zijn uitgegaan,
geen leven meer lokt, geen lach meer weerklinkt,
geen ster meer in het nachtelijk duister blinkt,
dat zelfs de tempel, die je hebt beloofd,
voor d'eeuwigheid te bouwen,
voor jou, van zijn hoogaltaar beroofd,
verzinkt in het grijze en grauwe.
 

Mensenkind, eens breekt de stonde aan,
dat al je lampen zijn uitgegaan....
Dan is het tijd -
betreed - als een zwerver in bedelhabijt -
je ontkoombare ziele - eenzaamheid.
Zoek dan je eigen pad bergopwaarts,
- eenzaam - naar de hoogste top.
 

Kniel daar neer, keer tot jezelve in,
het is een heilig oord,
en zijn naam en zijn woord,
zijn zonder aanvang en begin.
Het is donker en eenzaam om je heen.
Je bent alleen.......
 

Waak daar en wacht, gelaten en stil,
wachten moet je en waken.
Eenmaal zal de ure naken,
waarop je engel je moge en wil ontsluiten,
de poort van het nieuwe paradijs -
dan sta je niet langer meer buiten.
 

Eenmaal zal het zover zijn,
dat door zichzelve overstraald,
de zon over de bergen daalt.
Eenmaal zal het waarlijk zover zijn -
Hij nadert je - vergeten is de pijn.
De zon ging op - Jezus Christus gewis -
overstraald het licht dat Hijzelve is.
 

- Gerrit Kloos

Home

Voor meer gedichten van Gerrit Kloos, bezoek de prachtige gedichtensite: Gedichten en overdenkingen door Gerrit Kloos