Zoektocht


hij dwaalde verdwaald
over de vlakte
zoekend

ze lieten allemaal weten
het te weten
hoe, waar en dat
als hij een voorzichtige vraag
in die richting stelde
kreeg hij een van de hete brij afleidende lach
zonder gevoel
zonder begrip
de behoefte te rusten
nergens te bespeuren
nee, er werd al gerust
want je verstand op nul
geeft ook een rustige uitstraling
duidelijk geen rust met
een verwijzing naar de afkomst
vandaar de onrust
naar het vanwaar
en de blik die vraagt om
even een hand
die een stukje zou kunnen leiden
tot grond
onder een bestaan
dat al zo lang schreeuwt
om zichzelf te verkennen
al zo lang dorst
naar even een scherp beeld
even op wat dan ook te leunen
even niet meer te hoeven dwalen
te zoeken
even echt te kunnen rusten

 


 - Jaap de Bruyn