Deze pagina krijgt later een plaatsje in de rubriek “Medisch”, nu op een aparte pagina vermits we momenteel (18/12/99) met onze fretten de ziekte doormaken en het dom zou zijn jullie de nodige informatie te ontzeggen.
Een verhaal “live and direct” vanuit de oorlogszone!

Een korte beschrijving van de ziekte, voor we van start gaan met onze eigen ervaringen, is zeker niet misplaatst.

De ziekte werd voor het eerst geconstateerd in de U.S. in 1993. Via het showcircuit verspreidde de ziekte zich razendsnel over grote delen van Amerika voor men wist waarmee men te maken had en hoe de zieke dieren te helpen. Helpen is de juiste omschrijving want genezen kunnen we ze niet, zoals bij elke virale ziekte moeten de dieren zelf antistoffen aanmaken.
(een beetje te vergelijken zoals wij met de griep)
ECE staat voor Epizoötic Catarrhal Enteritis. Een nogal letterlijke vertaling naar het Nederlands geeft ons Epizoötische Catarrale Enteritis.
*Epizoötisch staat voor epidemie die onder dieren heerst.
*Catarraal staat voor ontsteking van het slijmvlies met overmatige afscheiding van slijm.
*Enteritis staat voor darmslijmvliesonsteking.

Pas onlangs werd een coronavirus als mogelijke veroorzaker van de ziekte geïdentificeerd.

De algemene symptomen van de ziekte zijn de volgende:
*een plots optredende diarree met een hevig groen tot geel, slijmerig of draderig uitzicht met eventueel een veel sterkere geur. De kleur kan zelfs roodachtig tot zwart zijn indien er al zweertjes gevormd zijn in de darmen of de maag en er dus bloed bij de ontlasting zit. Deze fase kan een paar dagen aanhouden. Tijdens deze fase kunnen de dieren een iets lustelozer gedrag vertonen en weigeren te eten en/of te drinken. Drinken moeten ze zeker doen om uitdroging te vermijden. Lukt het drinken niet dan moet bij   optredende uitdrogingsverschijnselen overgegaan worden tot onderhuidse vochtinjecties. Bij te groot gewichtsverlies moet overgegaan worden tot dwangvoeren.
*de tweede fase uit zich door verandering van de uitwerpselen naar een meer “gekabbelde” vorm, een beetje zoals onverteerd vogelzaad. Deze fase is eigenlijk de meest gevaarlijke omdat de eigenaar een vals gevoel van veiligheid krijgt. Hij denkt dat het dier genezen is want hij ziet geen diarree meer en met een beetje geluk eet en drinkt het dier terug normaal. Op dit moment kan het verteringsstelsel zodanig beschadigd zijn dat, ondanks het feit dat het dier normaal eet, het toch sterk vermagert en de hongerdood kan sterven.
Het komt er dus op aan snel en aggressief op te treden en het dier indien nodig met dwang te voeden en te laten drinken.

Een ding wat je zeker niet uit het oog mag verliezen is het feit dat de ziekte uiterst besmettelijk is. Eens het virus één van je fretten besmet zullen alle andere fretten gegarandeerd volgen en ook ziek worden. De zieke dieren in quarantaine plaatsen zal niet helpen. Trouwens, wie kan bij zich thuis een strikte quarantaine verzorgen.

Qua medicatie zijn we beperkt tot een ondersteunende therapie.
Antibiotica (Amoxicilline of Synulox) om bijkomende bacteriële infecties tegen te gaan, eventueel een verzachtend middel(Phosphalugel) dat de geïrriteerde ingewanden kalmeert en indien nodig iets wat de diarree stopt.(Immodium)

Nu ons verhaal.
Op zondag 14 november gingen we met ons jongste fretje Kahless naar een frettendag/keuring georganiseerd door een vereniging uit het Antwerpse in  Het Fort van Merksem.
Kwestie van hem eens goed af te peigeren werd hij voor een hele periode in de frettenspeeltuin gedropt.
Maandagavond 15/11 merkten we de eerste groene diarree op. Na enige controle bij de volgende bezoekjes aan de frettenbak ontdekten we dat het van Kahless was. Om niet direct te paniekeren werd er gewacht tot de volgende dag. Daar ik tijdens deze periode in verlof was kon ik hem de hele dag loslaten en observeren. De diarree bleef, maar hij was een beetje slapjes en weigerde te eten. ‘s Avonds gingen we naar de dierenarts en daar deze de laatste tijd al meerdere keren geconfronteerd was met dezelfde symptomen wist hij na een blik op het “poep”-staal, dat we mee hadden, te zeggen met wat we te maken hadden. We kregen de nodige medicatie mee en de te volgen procedure voor de rest van de fretten.
Op dinsdagmorgen 17/11 vertoonden alle drie de fretten dezelfde groene diarree. Neelix kreeg vanaf dan dezelfde medicatie als Kahless. Odo niet daar hij ‘s avonds terug normale stoelgang had. Bij Odo brak de ziekte maar eerst door op zondag 21/11 en bij hem begon ze met een braakperiode, iets wat de andere twee niet vertoond hadden.
Odo en Neelix waren van de grootste problemen verlost op een paar dagen, met Odo zitten we tot op vandaag 18/12 nog altijd met problemen bij het eten. Waarschijnlijk hadden we bij hem ook op hetzelfde moment met de medicatie moeten starten en hem zo voor de huidige problemen kunnen behoeden.

Het grootste gevaar bestaat erin het probleem te sterk te minimaliseren, zoals we onlangs constateerden in een nederlandstalig clubblad. Er is wel wat meer aan de hand dan gewoon wat diarree!

We geven jullie nu een aantal tips die wij gebruikten en die heel hulpvol schijnen te zijn.
Leer je fret op voorhand aan vloeibaar voedsel te wennen. Bij ons wordt er gewoon een papje gemaakt van een paar handenvol frettenbrokken, gehakte biefstuk, ferretone, furovite, nat katten- of frettenvoer, gekookte kip, vitaminepasta. Dit alles draai je met warm water door de mixer. Wat niet opgebruikt is kan je via een ijsblokjesvorm tot porties invriezen voor later. Gebruik geen Nutrilon-Soya-papjes! Gebruik ze trouwens nooit! Waarom zou je een vleeseter volproppen met plantaardige rommel die hij toch niet kan verteren? Zeker op zo’n moment met een ontregelde spijsvertering!
Sommige fretten kan je voeren uit je hand, voor anderen moet je je toevlucht nemen tot een grote injectiespuit zonder naald. Een goeie tip: zoek in het grootwarenhuis een garneerspuit voor taarten, ze zijn er in alle prijsklasses en zijn gemakkelijker te vullen dan een injectiespuit.
Medicatie los je op in een, voor de fret smakelijke, vloeistof. Deze vloeistof kan je dan ook via een spuitje van terzij in de bek spuiten.

Iets wat we op eigen initiatief bij de apotheker haalden is ORS van Nutricia.
Het is een in water oplosbaar poeder gebruikt om bij baby’s het electrolietenpeil (geheel van in het lichaamsvocht aanwezige mineralen) terug op niveau te brengen bij diarree. Dit mengsel maak je klaar zoals op de verpakking vermeld. De fretten schijnen nogal verzot te zijn op dit mengsel.

Het sterftecijfer bij deze ziekte zou zeer laag zijn indien men op tijd reageert. Tijd schijnt een beslissende factor te zijn! Meer dan 24 uur diarree zijn zeker niet toe te laten.
Hou er rekening mee dat er afwisselende fases van gewone en groene en/of gekabbelde uitwerpselen zullen zijn over een eventueel langere periode. Net alsof de fret terug hervalt, dit is geen reden tot paniek.
De “genezen” fretten zullen het virus nog geruime tijd uitscheiden via uitwerpselen. De vermelde periode varieert van 3 tot 12 maand.
Eens alle virale activiteit overwonnen is zouden de fretten niet meer opnieuw kunnen besmet geraken.
Of het nodig of behulpzaam is besmette frettenfamilies te weren op frettenbijeenkomsten zal door de organiserende verenigingen moeten bepaald worden. Wat ook de beslissing zij, gebruik je verstand en volg de opgelegde politiek zonder tegenpruttelen.
Het zal zo al moeilijk genoeg zijn!