Chemische studies tonen aan dat bijengif een aantal sterke anti-inflammatoire stoffen bevat, waaronder adolapine en millitine. Hiervan wordt aangenomen dat het honderd keer krachtiger is dan hydrocortisone. Millitine stimuleert de productie van cortisol wat een anti-ontstekingsmiddel is.

Het is dan ook niet ongewoon dat de bijensteektherapie dikwijls gebruikt wordt bij ontstekingen, zoals tendinitis, reumatische aandoeningen en osteoarthritis.

APITHERAPIE EN DE BESTANDDELEN

De samenstelling van bijengif is zeer complex en is voor het grootste deel opgebouwd uit proteïnen.

Mellitine veroorzaakt voor het grootste deel de pijn en tevens een reinigingseffect.

Apamine vertegenwoordigt 2 à 3% van de totale gifmassa. Het is ontstekingsremmend, neurotoxisch en prikkelt het centrale zenuwstelsel.

Peptide vertegenwoordigt eveneens 2 à 3% van de totale gifmassa. Het is uiterst ontstekingsremmend.

Adolapine (1% van de gifmassa) is ontstekingsremmend, koortsremmend en pijnstillend.

Bijengif bevat ook enzymen, waaronder Phospholipase A2 (10 tot 12% van de gifmasse), dat samen met Hyaluronidase het weefsel beter doordringbaar maakt.
Dit is bijzonder belangrijk bij reumatische problemen. Het Hyaluronidase is een krachtig allergeen.

Catecholamines (in het bijzonder Noradrenaline), Dopamine en Histamine zijn de actieve aminen van bijengif.

Bijengif bevat ook fosfolipides (4 à 5 %)

BIJENGIF

Cortisonachtige en immunostimulerende werking van bijengif.

Bijengif en in het bijzonder Mellitine, lijkt indirect het vrijkomen van Cortisol te veroorzaken.

Het immuunsysteem is niet alleen de grootste natuurlijke hindernis die het menselijk lichaam beschermt tegen het binnendringen van vreemde micro-organismen, maar het is ook betrokken bij het herstel van weefsel in het geval van verwonding, ongeacht van de aard . Bijengif gedraagt zich als een antigen (dat is een structureel vreemde substantie) zodra het bij een organisme binnendringt, waar het sommigen van de vitale functies kan beïnvloeden.

Het organisme reageert vervolgens door het mobiliseren van alle afweermechanismen (het immuunsysteem) tegen deze agressor. We spreken dan van immunomodulatie met een immunostimulatie, wat een beetje lijkt op een vaccinatie. Onder anderen dit complexe mechanisme werkt als een lokaas dat er voor zorgt dat het immuunsysteem zich naar buiten oriënteert. Dit zou aan de basis moeten liggen van bepaalde therapeutische eigenschappen van bijengif. In ieder geval, wordt er melding gemaakt van de immunostimulerende werking van bijengif bij dieren.

Door middel van andere mechanismen heeft bijengif een beschermende werking tegen straling en is het meest spectaculaire effect van bijengif analgesie (vermindering van de gevoeligheid voor pijn). Dit effect draagt in gelijke mate bij aan de ontstekingremmende eigenschappen van zowel bijengif als cortisol, waarvan de productie in de bijnieren door bijengif wordt gestimuleerd. De regeling van de macrofage functie (verantwoordelijk voor de productie van witte cellen) zou ook de vermindering van ontstekingen en gelijktijdig die van pijn kunnen verklaren. Injecties met bijengif, of met apitoxine, in een afgestemde concentratie, worden toegediend aan patiënten die allergisch zijn voor bijensteken met als doel ze er minder gevoelig voor te maken.

ALGEMENE THERAPEUTISCHE EIGENSCHAPPEN:

De resultaten van experimentele behandelingen tonen aan dat bijengif een krachtige biologische werking heeft en daarom in meerdere opzichten een heilzame werking op het lichaam heeft. Bijengif, en in het bijzonder het meest actieve deel mellitine, heeft een sterke invloed op het zenuwstelsel omdat het de zenuw toestroom overdracht blokkeert. Het “pept” ook de “hypophise-bijnier spil” op, om op die manier het afweermechanisme van het lichaam te activeren. In een geneeskrachtige dosis, gaat het kramp verschijnselen tegen, verlaagt het de druk op de slagaderen en stimuleert het vaatverwijding, in hoofdzaak van de haarvaten van de hersenen. Maar bovenal remt het de ontstekingsreactie en vermindert het de pijn waarneming. Cardiotonisch, is bijengif een krachtig coaguleringsmiddel (bloedstoller) en een actief immunologisch middel [220-198]. Als zodanig vertrouwen geneeskundigen op het therapeutisch gebruik van bijengif voor het tegengaan van pijn en ontstekingen die samenhangen met bepaalde aandoeningen zoals artritis, myalgie (spierreumatiek), intercostrale neuralgie en pijnlijke littekens.

De werking van bijengif bewijst van grote waarde te zijn voor het bestrijden van slagaderlijke hypertensie (hoge bloeddruk) en huidziekten (zoals eczeem en psoriasis). Uiteindelijk is de invloed van bijengif op de hersenen geherwaardeerd ten aanzien van hoofdpijn behandeling alsmede voor de behandeling van het syndroom van Ménière. Goede resultaten worden ook behaald bij de behandeling van multiple sclerosis. Met name in de Verenigde Staten waar bijengif therapie sterk ontwikkeld is (tussen de 40.000 en de 60.000 patiënten worden jaarlijks behandeld met bijengif).

ONTSTEKINGSREMMENDE EIGENSCHAPPEN VAN BIJENGIF

De ontstekingremmende werking van bijengif manifesteert zich op verschillende niveaus. Ten eerste werkt het indirect in op de "hypofysebijnier spil". Om precies te zijn, Mellitine en Apamine, dat zijn de proteïne componenten van bijengif, zorgen er samen voor dat de hypofyse het ACTH hormoon gaat afscheiden. Dit hormoon stimuleert de bijnieren om Cortisol te produceren. Dit is het belangrijkste ontstekingremmende Corticosteroide.

De laatste tijd wordt er onderzoek verricht naar de werking van bijengif op MS patiënten. Er zijn reeds tal van MS patiënten die een bijensteektherapie ondergaan.

Voor meer informatie ivm de therapie contacteer de Landman.