Op de grafieken hierboven kan men de evolutie volgen van de geboorten, huwelijken en overlijdens van alle Truyman(s), mannen en vrouwen, zoals die in de indexen op de parochieregisters van Bazel en Melsele voorkomen tot aan de Franse periode (Bron: Rijksarchief Beveren.). De aantallen zijn in absolute waarden weergegeven over de perioden van telkens 25 jaar.

Reeds vóór 1500 vinden we families Truyman(s) in de streek van Temse en Bazel (cijnsboeken), maar parochieregisters werden nog niet bijgehouden. In Bazel begon de pastoor de doopsels in te schrijven vanaf ongeveer 1585, de huwelijken en overlijdens vanaf circa 1600.
De populatie der Truyman(s) bleef in het Bazel der 16de eeuw toch steeds beperkt tot enkele tientallen. Rond 1675 begint hun aantal snel te dalen door overlijden en emigratie (ook naar Melsele, sommigen via Kruibeke en Zwijndrecht). De oorzaken hiervan of de omstandigheden waaronder dit gebeurde zijn me nog niet duidelijk. Dat kan nog nader onderzocht worden. Ook de aanwijzingen van het verwerven van onroerend goed zijn vooralsnog schaars (*). De populatie van Truyman(s) uit de streek van Stekene, met vertakkingen naar Schellebelle, Wetteren, Melle, Gijzenzele - niet gering in aantal, doch nog zonder aanwijsbaar verband met die van Bazel - schijnt er beter aan toe geweest te zijn.
Op 26 augustus van het jaar 1706 sterft in Bazel de laatste mannelijke Truyman, Leonardus, een weduwnaar van 66 jaar. Zijn vrouw, Catharina Van Leugenhaege, was daags na Lichtmis van datzelfde jaar overleden. Zeven dochters van hen zijn gekend. Een paar stierven als kind. De dochter Margareta, die haar man Thomaes Smet in 1709 verloor en met zes kleine wezen bleef zitten op een hofstede in de Barbierwijk, hertrouwde het jaar daarop met Jan Staes. Dit was in die periode en minstens voor een eeuw, het laatste genoteerde huwelijk van een Truyman in Bazel. Zij zelf, haar zus Amelberga, die met Piet Vergouwen getrouwd was, en de overige dochters van Leonard, zijn de jaren nadien allen te Bazel overleden. Er werden geen Truyman(s) meer geboren. Elders gaat de geschiedenis verder...

Op de vierde mei van het jaar 1641 trouwt Martinus Truyman met Josina Bacx in Melsele. Hij is de eerste Truyman die we aldaar in de parochieregisters vinden. Vanwaar hij kwam weet ik nog niet. Misschien van Beveren, waar we in 1618 een Staat van Goed vinden voor ene Merten Truyman, gehuwd met Jenne Wittock. Ook uit Bazel dus zijn er in de tweede helft van de 17de eeuw Truyman-s naar Melsele afgezakt (of op het droge gekomen ?). Maar een gepaste Martinus is daarbij niet te vinden. Mogelijks is de Martinus Truyman, wiens vrouw Elisabeth Van de Vijver op 7 april 1650 te Melsele sterft, toch de vader van de jonge Martinus, die met zijn gezin van Beveren gekomen is ?
Op 14 januari 1647 wordt in Melsele het huwelijk ingeschreven van Judocus Truyman met Elisabeth Verdonck. Op 23 december 1652 wordt hun kindje Anna gedoopt. De moeder sterft reeds in maart 1654.
Ook de pionier Martinus heeft geen geluk. Zijn Judoca (= Josina) overlijdt in juli van datzelfde jaar 1654. Er staan geen kinderen op haar naam.
Beiden zullen hertrouwen. Judocus minstens tweemaal. Er kwamen kinderen. Het leven ging zijn gang. Het werd avond en morgen ... Ze zagen dat het goed was in Melsele en ze zijn er gebleven, reeds driehonderd vijftig jaren.

(*) De Tachtigjarige Oorlog (1568-1648) was toen volop aan de gang. Tientallen jaren lang werd het Land van Waas, strategisch belangrijk vanwege zijn ligging tussen Gent en Antwerpen, geteisterd. De tweede helft van de 16de en de eerste helft van de 17de eeuw vormden een breukvlak voor veel gegoede families op het platteland. Velen zagen hun hofsteden en landerijen verloren gaan door plundering en brandstichting. Overgaan tot het nieuwe geloof (het protestantisme) of sympathie daarvoor uiten was onder het Spaanse bewind al helemaal vragen om problemen. Wanneer men destijds bezit kwijtraakte stond daar niet, zoals in de tegenwoordige tijd, herstel door verzekering of rechtspraak tegenover. In de meeste gevallen verarmden de slachtoffers van het tientallen jaren durende oorlogsgeweld. Veel Vlamingen die tot het nieuwe geloof waren overgegaan emigreerden toen onder druk van de Spaanse landvoogd Alexander Farnese (1545-1592) naar de Noordelijke Nederlanden. (cfr. "Vlaamse Stam", 37e jaargang, 2001, blz. 533.)

Klik hier om terug te keren naar de inhoud van "MEMORABILIA" of klik de BACK-knop van uw browser.