Pauls fietsverhaal van het
jaar 2005
Een zwoele zomerdag kan je
woensdag 31augustus 2005 de laatste dag van de grote vacantie
beslist noemen . Met tropische temperaturen die zelfs aan de
kust moeiteloos de 30° C overschreden.
Twee dagen nadat ik een ijzersterke prestatie neerzette in de Guido Belcanto
Classic ( ik verbeterde mijn best tijd met meer dan 6 minuten) !! wachtte er een
nieuwe opdracht. Ik kon het aanbod van schoonzoon Tommie niet laten
passeren. Tommie die vrachtwagenbestuurder is vroeg ik langs mijn
neus weg, bij een barbeque waar hij morgen naar toe moest
met zijn 40 tonner. Naar Bologne sur Mer klonkt het opgewekt! waarom: zou
je meewillen vroeg hij ? ja maar mijne velo zou ook meemoeten
en liefst onbeschadigd, kan je dat waarborgen vroeg ik.
Je moet weten dat er in zo'n geladen vrachtwagen-truc 40 ton
meststoffen liggen. Het kan natuurlijk nooit de bedoeling zijn om na rit
van amper 110 km mijn fiets helemaal onder de mestkorrels terug te vinden
zou zijn. Een simili fietszak jaren geleden door vrouwtje Erna gestikt en
geknipt werd van onder het stof gehaald. De koersfiets en de
wielen passen er perfect in. De tweede hindernis was het uur van opstaan
en vertrek 4 uur opstaan en vertrek om kwart voor vijf.. Ook dat kon
geen probleem geven om zo vroeg opstaan ! Nu de zomer en de zon eindelijk terug
van weggeweest zijn komen de mooiste nazomerse fietshoogdagen eraan. Het is veel
aangenamer fietsen in het najaar dan in de periode maart en april. Denk maar
aan de Belcanto, De Gordel en de vele andere recreatieve tochten zoals
vandaag gepland. Ja nog nooit in mijn jong (sic) leven had ik de kans om
het beroep van Truc-Chauffeur van dichtbij mee te maken. Het is toch
het een en ander om met zo'n log gevaarte de weg op te komen. met
een massa van 40 ton in bulk vervoert moet je steeds bij de pinken
zijn. De staat van het wegdek goed kennen is al een voordeel .Tommie
gidste me perfect en wees hier en daar op grote makementen van het
wegdek. Op zeker moment hoewel hij me had verwittigt van een
wegverzakking kwam het benauwd over bij mij . Maar die mannen
zijn blijkbaar van geen kleintje vervaard. Wij als ferfent wielertoerist
hebben via kanalen als De Fietswacht en Fietsersbond een goede uitlaapklep
om dit te melden. Zo vroeg in de morgen was er nog geen aanleiding om mee
te zingen met de populaire schlagers zoals de hit van een
Trucchaufeur over de Brennerpas. Hoewel mijn muzikale kennis van een
bedroevend niveau is ken ik er toch nog wel enkele ....
Na een kort ritje van goed anderhalfuur was het nog schemer donker toen
Tommie en ik ter bestemming kwamen in Marquise een industrie gemeente dicht bij
Bologne. Marquise is vooral gekend door zijn steengroeven de zogenaamde
Carriéres de Marquise. Deze indrukwekkende bodemontginning is zelfs een
toeristische trekpleister geworden voor hele groepen Vlamingen die er een
dagje Frans-Vlaanderen voor over hebben, dit meestal onder de
deskundige leiding van een gids, en zeg nu zelf zo af en toe met een groep
gepensioneerden erop uittrekken zou dat eigenlijk niet beter zijn
dan den egoist te zijn te willen zijn. Dat zijn dan wel van kortstondige
kritische bedenkingen van mij die echter geen lang leven beschoren zijn.
Het was nacht, wachten op het eerste ochtendgloren duurde
lang ,schoonzoon Tommie moest mij aanmanen om nog even te
wachten. Hoeveel kilometers zou Tommie nog rijden de rest van
de dag vroeg ik me af . Nadat hij daar de klus geklaard had mocht
hij richting Amiens met een andere lading ditmaal fijne steenslag
afkomstig uit de steengroeven in de omgeving. Rond zeven uur
kon ik starten richting naar Bologne toch nog 20km vér. Zo vroeg in
de morgen met zo'n mooie zonsopgang zich uitleven in uw hobby dit is
de maks!. Ik ontmoette na 5km fietsen reeds twee franse randonneurs
met stuur en zadel tas voor en achter, fluo vestjes een vriendelijk
knipoog van ons beiden. Waar heen rijden die kranige oudjes dacht ik bij mezelf
. Het tempo bleef zeer laag, veel heuvels beklom ik aan een slakkegang van
amper 10/12 km/h. Na één uur maar 21 km afgelegd: het betekende geen
windvoordeel en veel bergop rijden. Uiteraard kwam ik speciaal daarvoor
naar deze streek. De wielertoeristen vinden er een ganse waaier goed
uitgepijlde circuits.zie kader in bijlage. Dichtbij Bologne
ligt de Mont Lambert een berg die in de omgeving dezelfde
uitstraling heeft als bij ons de Kemmelberg koersrinrichters en fietstoeristen
zijn er dol op. Mijn armtierig GSMtje kan helaas nog geen
fotos nemen en zo beslis ik om rond de Mont Lambert te rijden. "
La route de la mer du Nord" is een van de vele nieuwe
fietsroute die zeer goed uitgepijld zijn ten zeerste
aanbevolen voor fietsers die voor zekerheid en gemak kiezen. Paul
wil evenwel zijn voorgenomen fietsparkoers of trajekt niet meer
wijzigen.Dit is de d940 tot Calais aanhouden. Deze kustweg is op de
Michelinwegenkaart een van de meest toeristische van de regio met
ondermeer de beide Caps Gris-Nez en Cap Blanc-Nez maar ook Escalles,
Wissant of de Pointe au Oies nabij Wimmereux. Al deze plaatsen
kunnen de eenzame toerfietser die in mij zit doen onderdompelen in een
gevoel van dankbaarheid, vrijheid, geluk en gezondheid. Het felle
zonlicht en een windrichting die in het nadeel blies waren de enige
minpunten tijdens de eerste twee koers-uren. Tijd voor een eerste pic-nic
na 2:16 fietsen op de Cap Blanc-Nez met 50 km op de teller en
zeer veel met kleinverzet moeten rijden 39*23 . Daar op de Cap Blanc-Neze
kon ik heimelijk genieten van schitterende confersatie of praatsessie in
beter verstaanbaar vlaams. Zoals de vogels in de natuur hun ding doen en de
vrouwtjes in de paringstijd rond mei proberen te versieren.
met gezang en gekwebber. Een heer van middelbare leeftijd kon
zijn ganse levensverhaal vertellen aan zijn aandachtige
"nieuwe" partner en zij maar luisteren over wat hij allemaal te
kwebbelen had. Paul speelde voor een fransewielertoerist en gebaardde van
krommehaas at zijn stutjes op schonk wat koffie uit de thermos, die thermos fles
is onafscheidelijk verbonden aan het stuurtasje bij dagtochten. Ik nam ook
nog even de tijd om de toeristische folders te bezien. en de besliste om de
gemakkelijkste weg te nemen zonder veel heuvels als daar zijn Le Ventou
d'Alembon de muur van Watten de Casselberg .
Eens je Cap Blanc-Nez verlaat richting Calais wacht me een
magnifieke afdaling de snelheidsmeter tekend al zeer vlug een piek tot 67 km en
doch is er iets .., de vele ferryboten die
de haven van Calais in en uitvaren zijn een attractie op zich maar
kunnen de fietser uit zijn
concentratie brengen. Toch maar niet te veel aan sichtseeing doen
denk ik bij mezelf , of je ziet het putteke in het wegdek niet!. Calais stad met
zijn vele mooie bloemperken zijn haven en handel boeien me zeer.
Voor het zeer mooie Hotel de Ville (Stadhuis) kwamen mijn
jeugdherinneringen boven drijven en vroeg ik me af hoe het als jong ventje van nog geen
14 jaar oud voelde, het voor elkaar kreeg, om samen met vader Leon
diezelfde fietstocht te hebben beleefd ... Samer- Bologne - Calais -
Ieper.
Ik reed er met een legendarische ( voor ons een gezin met zeven
kinderen!) omgebouwde vrouwenfiets met 3 versnellingen-
van het oorspronkelijke fietskader was tijdens de jaren van
de tweede oorlog 40-45 de bovenbuis gebroken tijdens een van
vaders beruchte overlevingstochten op zoek naar bloem en aardappelen
bij de boeren van het West-Vlaamse Heuvelland . Het omgebouwde fietskader
zorgde ervoor dat door zijn geometrie een woord dan toen
nog niet zoveel betekende als nu bij de doorsnee
wielerfanaat die fameuse "Franse velo" iets geheimzinnig
had. Was het pure magie of verbeelding ?. hij liep lekker die fiets, zeker en
vast bergop. Uitgerust met van die brede
franse ballon banden en een houten voorvelg. ik maak me wel de
bedenking met wat voor magnifieke koersfiets een Cannondale K3
ik vandaag rond toert. Ik herinner me nog levendig
de chikensoep of potdikke mist die laatste dag van een vijfdaagse
fietsvacantie die ons van Ieper naar Liseux bracht . en ook de ontmoeting met ons
moeder Simonne die
toen haar Vaders graf kwam bezoeken. Grootvader stierf er in Den
Groten Oorlog 1914-19 18 zoals zovele van zijn lotgenoten niet aan kogels
of kwesturen maar aan de Spaanse griep. 
HIER FOTO PLAATSEN.
Het object "Tijd" is een belangrijk gegeven; als fietser moet
je voortdurend er kunnen op inspelen hoelang je nog onderweg
wil zijn. De Zon die je de eerste uren van de dag nog aanbad, kan na de
middag even ongenadig uw lichaam pijndoen, en dorst doen
lijden. Zal ik ooit de tocht of de bedevaart naar Santiago de Compostela
aandurven, vraag ik me af. Zo om de twee uren stoppen voor een pic-nic is
een noodzaak bij deze temperatuur. Het jaagpad langs het
kanaal "de Calais" is een mooi alternatief om de rest van
de rit op een vlak parkoers te kunnen fietsen. Eenzaam en krom gebogen
over het stuur tegen de wind, rij ik voorbij de brug
over de rivier de AA en enkele kilometers verder ontmoet je opnieuw
een waterweg ditmaal het kanaal van de Haute Colme 99km
het is reeds 11h15 Cappele- Brouck heeft een rustig dorpsplein zou
ik daar een terrasje doen, warm was het al. Bij Lynck vond ik een
mooie rustplaats, ik nam rustig tijd om de twee kippebilletjes van
de barbeque te laten smaken. Ik bestudeer er opnieuw de wegenkaart
en komt tot de vaststelling dat ik ruim over mijn vooropgestelde tijd
terug zal aankomen in Ieper. Mijn idee ' s morgens was te fietsen
tot 13 uur en dan maar genieten van de hevige zonnestralen op mijn tuinterras,
gesoigneerd door vrouwtje Erna ...zo zie je dat de kwestie
tijd ook voor een gepensioneerd persoon van belang is. Nog goed 50km te
rijden is gezien de warmte en een matige tegenwind nog meer dan twee
uren onderweg zijn. Dus voorzie ik om niet voor drie uur thuis te
komen. Jaren terug moest een mens zich dit allemaal niet aantrekken maar
sinds het mobielke meegaat met paul is het nuttig voorwerp.
Zou een GPS systeem voor de fiets evenwel niet nuttiger zijn
vraag ik me af. Dan kan je beter en perfect inschatten hoe lang je
onderweg gaat zijn . Een valse start viel me te beurt na deze tweede
rustpauze. Een lekke achterband zomaar op die rustplaats hoe kan dat nu
...! met nog tien minuten extra straftijd kon ik toch vertrekken. De
frisheid van 's morgens vroeg was al vér weg. De
drinkbussen waren nog halfvol ik zal toch waakzaam moeten zijn en in de dorpjes
waar ik doorrij de dorpswinkel in het oog moeten houden. Maar veel
dorpswinkels zijn helaas al lang verdwenen en zij die nog open
zijn houden een siësta tot 14 uur en langer zoals in Esquelbecq of
Wormhoudt, het duurde tot Herzele vooraleer ik het
plaatselijke dorpscafè opzocht. Dat zou pas een ramp zijn
voor passanten als ik moesten die folkloristische cafè er ook
het bijltje bij neer leggen ! De dorstigen laven is het niet.
Herzele er staat 120 km op de teller en het gemiddelde van de rit in nog altijd
maar 23km per uur. Maar wat kan je daaraan doen met zo'n warme
bijna tropische temperaturen. Toch oppassen dat ge u niet te overmoedig voelt
Paul! Nog een goede 30 kilometers voor de boeg te gaan en ook in hier in
Herzele is de plaatselijke superette nog dicht. Pech maar de bidons
zijn nog niet helemaal leeg. De kippeboutjes die ik zopas veroberde
geven mij maar weinig brandstof meer voor onderwegen en noopten me tot
inname van een flacon met vloeibaar voedsel die Extran
word door veel sporters geconsumeerd: met die dosis Extran was ik
overtuigd moeiteloos de finisch te halen in Ieper. Niks was minder waar de
honger kwam opzetten de voorraad in de drinbussen was alarmerend
laag de hitte brandde ongenadig voort. Zo'n zomerse fietsdag is het
nou ook weer niet dacht ik bij mezelf. In een Poperingse
Supermarkt vond ik eigenlijk waar ik al een tijdje opzoek naar was : drank
en voedsel. De goesting om veel te drinken werd groter
en groter zo dicht bij thuis was het een veeg teken dat het
lichaam afzag. De snee was er af op de baan naar Vlamertinge
reed ik met moeite 24 km.per uur, weliswaar windtegen. De caloriemeter
tekende bij thuiskomst een verbruik van 2068 caloriën ik reed aan een
gemiddelde van 23 km/h en had 154km op de teller. Na een
verkwikkende zeer koude douche - ( het is de nieuwste
rage die atleet Cedric Van Brantegem ook toepast N.B. ) installeerde
Paul zich vervolgens knus aan zijn oud PC-tje en
schreef voor schoonzoon Tommie en de vele symphatisanten dit fietsverhaal
van het jaar 2005.
.