Gino Bartali een onvergetelijk campionissimo .... 

De toevallige bezoeker aan de site zal zich wellicht de vraag stellen waarom de webmaster zich over het fenomeem Gino Bartali  heeft verdiept. Ik moet een jong broekventje  geweest zijn van  tien jaar oud   en vertoefde zoals veel knechtebarakken van die leeftijd  graag in  vaders nabijheid; dit was zijn schoenmakers-werkplaats. Vader Leon  was werkelijk een meester schoenmaker; hij ontwerpte, tekende schoenmodelen op speciaal patroon papier. Het was curieus om zien  hoe vader  nadien met een speciaal gehard schoenmaker-mes feilloos het patroon uitsneedt . Hoeveel juweeltjes van koersschoenen  zijn er niet uit zijn vaardige handen  gekomen. Tientallen moeten het er zijn geweest!  Zijn secure  manier van werken  demonstreerde hij in het  bijzonder bij de aankoop, de keuze en de  kwaliteit van het boven leer. "Schoenen met de hand gemaakt en genaaid "  als   kleine  uk leerde ik  de  knepen van  het schoenmakersvak  ondermeer   pekdraad maken! In dat schoenmakerskamertje, gezeten op een pekstoeltje (dit is eigenlijk een gewone stoel waarvan de  poten werden afgekort) luisterde ik aandachtig  naar  de heroïsche verhalen over  de Tour de France,  De Ronde van Vlaanderen, en de  wereldkampioenschappen waar hij naar toe was gereisd   waaronder die  van Reims (Knecht en Kint) en Valkenburg (Schotte) . Affiches, persknipsels  van zijn wieleridolen  zoals Gino Bartali of Roger Decock    versierden de wanden van de ruimte.  Zijn  verhalen over "Koolskampkoerse" het  echte  kampioenschap van Vlaanderen ontbraken niet. Hoe  hij halfweg de jaren '20 van vorige eeuw  vanuit zijn geboorteplaats Izegem samen met pèpè Alberic  te voet   vijftien kilometers vér  wandelde om naar Koolskampkoerse te gaan kijken, om er de coureurs aan te moedigen en ze te zien strijden voor de Leeuwetrui.. Jaren  later had ons moeder Simonne  het goed gezien  als  ik één van mijn kinders meegeef  zal hij  veel vroeger thuis komen van Koolskamp-koerse.  Klein Paulke keerde terug   met zijn broekzakken vol met chocolade "Jacques" zo  beleefde ik  één  van de vele  schone  dagen van mijn  jonge ongedwongen kindertijd.. Pas enkele jaren nadien   besefte ik  waarom ik de derde donderdag van september niet  naar  school moest gaan. Daar in  dat gezellig  schoenmakers kamertje is mijn belangstelling of  liefde voor de koers  begonnen zo  tussen het maken van  pekdraad en het  nagelen of oppinnen van de shoe op de leest . De  boeken die ik toen leesde  ondermeer van   Karel Van Wijnendaele over  "Het Rijke Vlaamsche Wielerleven" (nog in de oude vooroorlogse spelling gedrukt) inspireerden me om  ook wielrenner te worden.   

  Het leuke verhaal van dat  weesjongetje werd  nog niet verteld. Zie foto en bijschrift op de openingspagina. Het jaar dat Briek Schotte voor de 2de maal wereldkampioen werd te Moorslede (20 augustus 1950) verbleef  de Italiaanseploeg  in het hotel Ypriana aan  de Maarschalk Frenchlaan te Ieper; nabij  de  "Menenpoort" dit is een monument voor de soldaten (slachtoffers) van Wereldoorlog I. te Ieper.De "Menengate" zo genoemd door de overtalrijke Engelse  toeristen die de stad komen bezoeken is ongetwijfeld de toeristische troef van de stad Ieper: ondermeer  omdat  iedere avond  om 20uur door de  Ieperse klaroenblazers de   Last Post  wordt geblazen. 

Ons vader Leon die meer dan zijn handen vol had met het "goed" opvoeden van zijn zes kinderen waaronder vier dochters en twee knechten moet een van de gelukkigste mannen  van de wereld  geweest zijn tijdens deze week ( de zevende spruit werd  er heel binnenkort verwacht)   er was ook   het Wereldkampioenschap.  Stel u voor! Vader Leon zijn grote wieleridool Gino Bartali sliep en verbleef op amper tweehonderd meter van ons huis in de Menenstraat 11. Ook ons  moeder Simonne was sportief en had toen al een stevig boontje over  voor Gino Bartali of "Gino de Vrome" . Toen vader Leon  (waarschijnlijk meer dan eens!!) op wandel ging om een glimp van zijn rennersidolen  op te vangen had  hij alle geluk van deze wereld. Gino Bartali en zijn  ploegmaat Adolfo Leoni  maakten zich klaar voor een laatste fietstochtje op het parkoers. Ik jong manneke  van bijna 5 jaar mocht mee gaan kijken. De 'Paperazi van persfotografen' waren ook op de afspraak toen Gino aan de mooie smeedijzerenpoort van het hotel te voorschijn kwam, daar  graaide een van de sportfotografen me  los van vader Leon en plaatste me  bij  Gino Bartali, die gemoedelijk  de kleine uk tot zich trok. Een foto zonder tekst kan mooi zijn...doch met deze  foto was er iets fout met  het bijschrift (gewild of niet!!) dat weet ik tot heden niet . Kwam het door "'t mooie pekzwarte stofjasje" dat ik droeg ..of misschien een verwijzing naar 'Den Grootten Oorlog' maar het zich ontfermen over een der Ieperse weeskinderen was mijn inziens een journalistiek verzinsel. Die het dient gezegd het beeld van de goede Gino Bartali bevestigde. Ons moeder Simonne die hoogzwanger  was !!! en een sportieve  Vader die één van twee  zijn zoontjes in de sportkrant zag staan bij Il Campionissomo Bartali, in die omstandigheden  kon het bijna  niet anders: indien het  zevende kindje  van het kroostrijke  gezin een jongetje zou zijn!?; het de voornaam Gino zou krijgen !

 PS:  Ik geef hierbij toe aan de persoonlijke  verzuchtingen  van broer Gino van de Goudsmederij  te Menen om eens en voorgoed te verklaren hoe hij aan die mooie voornaam is gekomen. Gino Lambert geboren Ieper  28 augustus 1950 .(PPL de webmaster)

In  het boek " Herinneringen en Sportanekdoten"  (door Berten Lafosse)   beschrijft Berten  Lafosse hoe  Gino Bartali  jaren  na  het  beëindigen van zijn wielercarière. nog steeds met  de nodige egard of eerbetoon werd bejegend.  De webmaster doet hierbij een intellectuele oefening in het  herwerken van bepaalde  anekdoten. Ponta  a Emma  bij Firenze is het geboorte plaatsje  van Gino Bartali. Wij hadden een afspraak bij een   groot restaurant  bij de "Ponte Vechio" de historische  brug over  de Arno.Hier had hij 'n 'rijk' middagmaal besteld, en konden we  vaststellen dat hij  nog steeds 'n populaire figuur en graag geziene figuur is, spijts  hij reeds 'n kwarteeuw niet meer koerst. Ongelooflijk hoeveel maal hij werd gefotografeerd en gefilmd terwijl hij aan het  eten was; en handtekeningen plaatsen, ongelooflijk. Hij had een pak foto's bij voor mij, die hij naast me op tafel legde. Ik heb die uiteindelijk moeten wegsteken of ik had er geen meer. 't  Begon met de "garçons" welke opdienden vroegen en smeekten  om ze te naam tekenen, dan kwamen de kliënten van het restaurant en de processie duurde voort , tot het  "basta" werd. Gino bracht ons op de beroemde plaza  "Michel Angelo" waar we Firenze  vanuit de hoogte zagen liggen. We parkeerden op een plaats waar we niet mochten; voorbehouden voor autocars! twee carabinieri kwamen er op af, en toen ze  Bartali zagen uitstappen.."sloegen ze aan" en waren  gelukkig 'n handdruk te mogen  nemen en een babbeltje te slaan!

Vroeger woonde Gino in 'n villa buiten Firenze op weg  naar Fiesole, maar sinds het  huwelijk van zijn twee zonen  woont hij nu in een mooi appartement  op de rand van de stad, met zijn  vrouw en zijn  nog jonge dochter Bianca. Vooraleer zijn appartement binnen te gaan stond hij even stil bij zijn gebuur, 'n  goudsmid. Hij  vertelde me dat  deze voor hem een gouden fietsje gemaakt had waarmee hij eens de 2°prijs van Europa had gewonnen. Was het  kettinkje van dat fietske niet gebroken dan was het  de eerste prijs geworden. Fier toonde Gino vervolgens zijn garage ..wat zagen we mooi ingemaakte kasten, volgepropt met  bekers, schalen, vazen , pronkstukken. Hij opende  voor Berten Lafosse en de vrienden die hem vergezelden één van zijn vele trofeekasten,   bij een mooie kristallen  Val St.-Lambert vaas  gaf hij volgende commentaar: Van de stad  Luik  ontvangen  in 1948 na zijn in overwinning in de Tour de France.  Wat het meest indruk op mij maakte was zijn woonkamer tussen de schilderijen en prachtige foto's was er 'n grote foto van Coppi & Bartali " zij aan zij" bij het oprijden boven op een col. De twee campionissimi  welke 15 à 20 jaar  de plak zwaaiden. Op die kast staat ook 'n foto van zijn jongere broer Julio die jong verongelukte in een  koers.   

Gino de Vrome, 

In het land van de  tifosi Italië  werd er gretig door de persmedia van die  tijd  over  geschreven. Gino leidde ons verder door zijn woning naar de kapelkamer. Een kamer met een altaar erin, en daarop een groot beeld van de H.Theresia. Daar wordt wel af en toe een mis gelezen; vroeger was dat steeds  iedere 1ste vrijdag van de maand; en zelfs een bisschop is er  nog 'n mis  komen lezen. Bartali heeft steeds 'n diepe godsvrucht gekoesterd voor de H.Theresia; en de 1ste bloemtuil die hij in eeen vreemd land veroverde schonk hij steeds aan de H.Theresia.

G.Bartali huwde in 1940 ( huwelijk ingezegend door de kardinaal  van Firenze)  De politieke toestand  liet hem  niet toe een huwelijksreis  naar het buitenland  te doen; hij deed het  in  ..1946 naar Lourdes en Liseux! Er werd vroeger van hem geschreven 'De vliegende monnik' of dat hij broeder is geweest. Daar is evenwel niks van. Hij was heel eenvoudig lid van "De derde orde" zoals bij ons b.v: van de  H.Hartbond of een andere godsvruchtige genootschappen die toen ook bij ons in Vlaanderen weelderig gedijdenden . In Sienna in de omgeving van Firenze brachten we een bezoek aan een kerkje als gastheer leidde  Gino ons tot bij de pastoor. Daar in dat kerkje ( het altaar is er toegewijd aan de H.Theresia van Liseux)  hangt de gele trui van Gino Bartali van de Ronde van Frankrijk  1938  heel Sienna is fier op dat merkwaardig geschenk van Gino Bartali.

Foto.Gino Bartali

Hoe  Berten Lafosse met Gino Bartali in contact kwam is een ander wielerhoofdstuk. Vrijwel onmiddellijk na het einde van Wereldoorlog II ik was een toen een jonge  dorpsonderwijzer in Ingooigem  het  dorp van schrijver Stijn Streuvels.  werd me  door de legendarische wielermanager Van Buggenhout gevraagd om in Zwitserland  2 kontrakten te laten tekenen door Gino voor wedstrijden in België. Een kontrakt voor de Oostendse Velodroom de laatste zondag van september 1946 en een voor de Velodroom van Brussel.de tweede zondag van oktober... Ik zal in Oostende zijn om u wegwijs te maken en wanneer  ge  geen bijzondere koersen of kontrakten  hebt in Italië eind september of begin Oktober  kunt u meekomen en verblijven  bij me thuis en moet U de verplaatsing niet doen naar Firenze, want ik weet dat verre verplaatsingen( toen per  trein) al die kampioenen "ontzien". Waar woont U? vroeg Gino. Niet in Oostende of Brussel maar in een  klein dorpje  op den buiten in de Vlaanders waar ik onderwijzer ben. Ik verzekerde hem dat het  er zeer rustig was en dat hij met rust zou gelaten worden zodanig dat hij er kon uitrusten! Ik wist dat ik hem daarmee kon bekoren en hij aanvaardde zeer graag zelfs! Zo werd Ingooigem zijn verlofplaats in België. Op die laatste zondag  van september was ik in de Velodroom van Oostende om hem af te halen.Hij was echt gelukkig mij  terug  te zien. Op die meeting had hij natuurlijk veel bloemen gekregen, en de mooie Miss Zon  en Miss Zee kwamen al een tuiltje of enkele  bloemen afbedelen: maar... hij weigerde  en vroeg mij ' Is er in de kerk van uw dorpje 'n beeld van de H. Theresia'. Ik antwoordde bevestigend en hij zei:  dan neem ik ze mee om in uw kerk neer te leggen aan het  beeld ! Na de 'meeting'  koste het  heel wat moeite om door het  enthousiaste wielerpubliek een weg te banen  en af te reizen  naar Ingooigem. Hij had gerief mee om 'n 3-tal weken te verblijven maar hij was enigszinds ongerust of er daar een wasserij was om zijn trainingsgerief te wassen: want hij zou  regelmatig eens trainen. Wees gerust Gino mijn vrouw zal 't nodige doen. Te Ingooigem gekomen beviel 't  dorpje hem geweldig; nog veel rustiger  dan Pont a Emma zijn geboorteplaatsje  nabij Firenze! Op de 2de maandag van oktober 1946 kwamen de inrichters van Oostrozebeke's Herfstcriterium me vragen of hij soms het vertrek niet zou  willen  geven. Om hem nog te kontrakteren was het  te laat: hun budget  liet het  niet meer toe. Gino was akkoord. Ik voerde hem naar Oostrozebeke en de inrichters schonken hem natuurlijk 'n bloemtuil om hem te verwelkomen. Een der inrichters, een vriend van mij, vroeg me : 'wat gaat ge met die tuil doen? Zou hij hem soms niet in onze kerk leggen. We hebben hier ook zo'n schoon beeld van Theresia van Liseux zei hij, ik vroeg het aan Gino en die antwoordde verwonderd: Neen, Neen; ik maak daar geen 'lolleke' van; neen en daarmee basta!! Leg die  bloemen maar in de auto; we doen ze mee. Na de start moest ik terug naar Ingooigem. 't Was er kermis en ook een koers voor nieuwelingen. Als inrichter van de koers moest ik daar zijn, en Gino natuurlijk mee naar die nieuwelingenkoers. Tegen de aankomst brachten ze de bloemen voor de overwinnaar en Gino trok naar de auto om de bloemtuil van Oostrozebeke! Mag ik die aan de overwinnaar geven? Natuurlijk want die was heel wat mooier dan die van Ingooigem...Ik zei hem: Geef die van Oostrozebeke maar aan de 1ste; de inrichters zullen de andere aan de 2de geven. Nog nooit 2 jongens gelukkiger  gezien na zo'n nieuwelingenkoers. De overwinnaar omdat hij bloemen had gekregen van ...Gino Bartali! en de geklopte ook bloemen omdat hij 2de was geworden.

' s Avonds dan op het  dorp bij vrienden een "kermisavond" doorgebracht; en ik kan U al dadelijk verzekeren dat hij er zich feestelijk heeft "geamuseerd". Tijdens zijn drie weken durend verlof welke hij in Ingooigem doorbracht heeft hij zich goed "gejeund". Ik bracht hem toen ook  eens op het "Lijsternest" bij Stijn Streuvels welke juist 75 jaar geworden was; en we hebben er zelfs een paar uurtjes gemoedelijk doorgebracht. Gino was zo zeer tevreden  over zijn verblijf in België dat hij matchmaker en manager Van Buggenhout kontakteerde. Kunt je me niet eens 'n kontrakt sturen of bezorgen voor de Velodroom van Brussel; over de prijs discuteer ik niet , ge geeft wat ge kunt- een vriendenprijsje is goed; 't is de kwestie van volgende maand eens terug te keren met mijn vrouw naar Ingooigem. Zes weken later was hij daar terug per auto; hij mocht dus rijden in Brussel. Tijdens dit bezoek  wilde Gino eens de formidabele wielerkampioen  Marcel Kint ontmoetten. Marcel  Kint  door sportjournalist Karel Van Wijnendale  "de Zwarte Arend" van   Zwevegem genoemd. Karel Van Wijnendale was niet verlegen om met  de nodige retoriek renners te beschrijven  in zijn gazet  "Sportwereld"  Beide renners geboren in 1914 zijn door oorlogsomstandigheden geremd geweest in hun wielercarrière. Bij het afscheid nodigde Gino me uit om volgend jaar eens een koers te volgen in Italië. Ik moest maar naar Firenze komen met de trein en hij zou verder het nodige doen; niet alleen voor het logement maar ook voor de verplaatsingen; en zelfs zou hij zorgen  voor een audientie bij de Paus; want hij was goed 'thuis' in het vaticaan.. Ieder jaar gaf hij toen rond Kerstmis voor Radio Vaticaan een "Kersttoespraak" tot de Italiaanse sportlui.Op zaterdagavond 22 maart kreeg ik een telefoontje uit Zwitserland van Bartali welke de woensdag Milaan - San Remo  gewonnen had. Hij zei me: Morgen rijd ik hier Zurich - Laussane en volgende week nog een criterium alhier en zondag  30 maart '47  Gent - Wevelgem. Ik kan die dag ook hier rijden doch ik kom veel liever  naar België; U zijt   toch thuis? Kunt U de zaterdagavond 29 maart rond 19uur in Brussel me komen afhalen. en ik zou die avond ook nog eens naar de Zesdaagse van Gent willen kijken. In orde?   

Bartali in Gent -Wevelgem.

Op de trein naar Gent  was hij benieuwd om de Zesdagen te zien; want hij had dat nog nooit bijgewoond! Zal Van Steenbergen daar ook zijn en nog andere renners die 's zomers dan op de weg moeten koersen?  Ja zeker Van Steenbergen was er. Gino keek met veel belangstelling naar het "spektakel" en het duurde heel wat voor hij  dat " ronden-spel begreep! 'Anderendaags was hij tijdig fit en klaar voor zijn 1ste Belgische wegwedstrijd. Ik had hem het trajekt wat uitgelegd en gezegd dat er vermoedelijk zeer rap zou gereden worden, dus zorgen om vooraan te zitten en zo mogelijk uit te kijken naar Ollevier en Buysse, en ook de kleine Vlaemynck dat dit de gevaarlijke favorieten waren maar dat de beslissing wel zou komen op het einde van de koers in de bergen! Zijn er bergen? Ja zeker, 2; de Rode en de Zwarte Berg . ' t Zijn geen Pyreneën of Alpen maar ze kunnen  toch de beslissende wending geven! O.K.! Hij wist genoeg en hij startte hoopvol. Hij reed een voortreffelijke wedstrijd doch eindigde "slechts" 9de! Zijn enige troost in zijn ontgoocheling was dat Schotte (11de) en S. Maes(12de) nog achter  hem waren. Hij zei me nadien: ik keek en "zocht" voordurend op het einde ... naar die bergen, maar ik zag er geen ! Toen ik dacht we komen in het "gebergte" waren de bergen al voorbij.

 's Avonds zijn we dan nog naar Ingooigem getrokken en de maandag moest ik hem reeds naar het station te Anzegem brengen want de woensdag moest hij een criterium rijden in Zwitserland en de zaterdag in Italië. Ik weet dat het inrichtende Vliegend Wiel 'n zware geldelijke inspanning heeft gedaan  om de winnaar van Milaan - San Remo in hun wedstrijd te krijgen, maar ik kan hen verzekeren dat Gino  er geen zaakje aangedaan heeft. Want de dag van Gent - Wevelgem kon  hij ook een wedstrijd rijden  aan dezelfde vergoeding zodat hij dan  geen verplaatsingkosten had. Maar daar heeft  hij geen seconde spijt van gehad; die zesdaagse van Gent , die schone  koers in België (zijn 1ste) en dan nog eens naar Ingooigem om mijn aanstaande reis te bespreken want  nu was het zeker , ik moest eens naar Firenze en Rome daar kon ik niet meer van uit! 

Brussel - Milaan - Firenze met  trein.

We schrijven 1947;  de oorlog was  2 jaar voorbij, de verre verplaatsing met de trein naar Milaan verliep voorspoedig. Tussen Milaan en Firenze een afstand van circa 300km  verliep het spoorverkeer ondermeer door schade aan de spoorinfrastructuur (een  gevolg van de oorlog)  chaotisch! Noodverkeer per spoor heette het, iets wat we bij ons na de oorlog nooit gekend hebben! Omstreeks middernacht had ik een trein voor Firenze waar ik 's morgens aankwam. Gino was zoals afgesproken aan het station en voerde me eerst bij hem thuis. Er stond me nu nog  samen met Gino  een verplaatsing  naar Rome circa 300km  voor de boeg... Wat was ik gelukkig om te vernemen dat we de rit met de wagen en niet meer met de trein zouden doen!. Onderweg naar Rome ervaarde ik hoe inmens populair Gino was.

In het restaurant.

Werden we  verwelkomd door de "directeur" die vraagt of hij mag aankondigen dat Gino daar eet. Hij staat het  toe om mij plezier  te doen; dan zult ge eens zien ' Hoe gek ze hier zijn'! Er wordt op het venster geschreven : Hier eet Bartali! Wij worden niet alleen het aperitief  maar ook het middagmaal gratis aangeboden door het  hotel! Na 'n  kwartier was er in het ruime restaurant geen enkele stoel meer vrij.En dat in de stad waar Gino woont. Ongelooflijk! We konden niet eens met rust of smaak eten, voortdurend lastig gevallen; om foto's, handtekeningen, handje geven, kusjes geven! Gek hé, zei Bartali; hij moest zich kwaad maken en we zijn uiteindelijk weggevlucht.! Bartali&Coppi waren in die periode " afgoden" ; en 't was zelden gekend in welk hotel ze logeerden  of aten, anders werden ze door de 'tifosi'  bestormd, en moest de politie er staan om alleen de klanten binnen te laten.

Ronde van Latium.

Ik heb nooit  meer angst en schrik beleefd....gezweet van angst ( Berten Lafosse). Er was een plaats voorbehouden voor mij in een der perswagens. Die moet ge  niet nemen zei Bartali , want dan volgt ge maar in de 2de stelling. Ik bezorg U een plaats  in de wagen van 'n rijwielhuis (Arbos) met 'n sportdirecteur en dan zit ge in de 1ste stelling in de loge! zei hij lachend. Nog maar pas buiten de stad begon al dadelijk de 'corrida' waarin mijn chauffeur zich met 'hart en ziel' inwierp! Na 'n kwartier  beschouwde  ik hem reeds als een moordenaar, want zo'n roekeloze piloot had ik  nog nooit gekend. Ik had Parijs-Roubaix, Ronde van Vlaanderen (verscheidene malen) en andere klassiekers gevolgd maar in zo'n corrida nooit gezeten, en  noch min bij zo'n geweldige chauffeur. ' t Zijn "warmbloedige" die Italianen beweren ze, maar ik heb  het zelf  nooit zo warm gehad in een koers, als toen. Gezweet van angst en miserie! Ik was  ziek van schrik. Moest ik zo ver van huis komen om te verongelukken dacht ik voortdurend. Ik heb niks kunnen  nemen uit mijn knapzak; af en toe een slokje  gedronken uit m'n "pull,, en dat was alles. De koers interesseerde me  niet: de streek nog min. Nooit naar een aankomst van 'n  koers zo verlangd! Eenmaal de koers ten einde; vluchtte ik uit die wagen van Arbos en ik zag daar 'n camionette van Legnano ( het rijwielmerk van Bartali). Ik "kroop" er in want ik wist dat die naar  het hotel van Bartali reed. Ik vernam er in die camionette dat Motta gewonnen  had voor Bresci  en dat Bartali de 20ste was geëindigd! In het hotel gekomen, onmiddellijk naar mijn kamer ; ik was moe ! Ik voelde me niet goed en wilde naar bed! Bartali was er het hart van in; en zeer bezorgd. Ik legde me wat te rusten, en in Brussel zaten ze te wachten naar de uitslag! En die speciale reportage van " onze medewerker ter plaatste" moet nog komen. Het ging wat over ! maar nog geen lust  om te eten 's avonds. Voor we slapen gingen zei Bartali tot mij, Berten 't spijt me dat ik U met die auto heb meegegeven. ik weet dat gij een ongelukkige dag gehad hebt: maar zeker hebt ge morgen meer geluk en wordt het uw schoonste dag. We gaan naar het Vaticaan: ik telefoneer naar de Paus (PiusXII) want dat is een goeie vriend van mij, en ik vraag hem wanneer hij ons kan ontvangen.   En inderdaad  die maandagmorgen (14 april) belde hij naar het Vaticaan en reeds om 10u15 mochten we bij de Paus. Ongelooflijk! We stelden al dadelijk vast dat Gino geen onbekende was op het Vaticaan: zelf de Pauselijke lijfwachten glimlachten  en knikten naar hem! De paus herkende dadelijk Bartali die me als 'n Belgische sportjournalist en zeer goede vriend voorstelde. Hij sprak me aan in het  Frans en vroeg me of ik in Vlaanderen of in Wallonië woonde en of  de sportmannen bij ons ook zo hevig waren als in Italië! De audiëntie die wij die dag hadden duurde ruim een kwartier. Natuurlijk een der heerlijkste momenten uit m'n leven. Ge kunt dat moeilijk beschrijven; zoiets moet U natuurlijk "beleefd" hebben. Toen we dan die maandag14 april omstreeks 11 uur het Vaticaan verlieten zag ik dat Gino even gelukkig was als ik om die onvergetelijke auditie bij de Paus. Hij zei me ook " Heb ik het U niet gezegd gisterenavond dat U vandaag de schoonste dag  van uw reis zou beleven" Absoluut Gino.  Als een perfecte gastheer had Gino me rond geleid te Rome.Het   Colisseum , de beroemde  Trevi fontein en  nog veel meer monumenten en historische gebouwen. Teveel van het schone om alles te kunnen verteren als ge de 1ste maal in Rome komt of bezoekt.  Thuisgekomen was Mevrouw Bartali tevreden dat ik het zo goed had gesteld. Pas na een verblijf van één week  nam ik  afscheid  van de wielergod die Gino Bartali  ongetwijfeld was. Een maand voordien had hij Milaan - San Remo gewonnen en in datzelfde jaar won hij ook  de Ronde van Zwitserland en was  2de na Fausto Coppi in de Ronde van Italië. Halfweg  juli 1947 verbleef  hij terug in België hij reed gratis (zonder startgeld) de Kermisprijs van Deerlijk dit om voorzitter van de wielerclub  KSV.Deerlijk en 'Berten Lafosse'  genoegen te doen! Tussenin reed hij ook een Tourcriterium van wielermanager Jan Van Buggenhout maar verder bleef hij rustig afgezonderd in Ingooigem!

Bartali verkoos Ingooigem boven het W.K.- te REIMS

Eind  juli kreeg hij onverwacht 'n telefoon uit Italië van bondscoach Alfredo Binda. Hij moest  dezelfde week nog, dus onmiddellijk het kamp der Italiaanse renners ter voorbereiding van het Wereldkampioenschap vervoegen. - wees gerust ik zal in Reims zijn en ik bereid me hier voor; hier ben ik met rust gelaten! zei Gino - maar Binda antwoordde. Als ge  niet stantte pede afkomt dan vertrek je niet in Reims. - Akkoord  zei Gino; ik kom niet , ik blijf hier. Basta! En Bartali  haakte de telefoon af. Geef me eens een sigaretje vroeg hij. 't Is uit gramschap. Ik heb van heel de zomer niet gerookt. 't Seizoen is gedaan voor mij. Wat kan ik in Reims op een autodroom-omloop doen. Zelfs Coppi niet. Volgend jaar is het  wat anders: Valkenburg met een Cauberg: en wat meer is volgend jaar  betwist ik opnieuw de Ronde van Frankrijk, en schrijf maar op 'n briefje: ik win zoals 10 jaar geleden (1938). En dan zullen ze schoon spreken om mee te doen aan 't Wereldkampioenschap. Na de Ronde kom ik  terug naar hier om me  voor te bereiden en ze zullen me wel met rust laten en niet  verplichten om naar  't oefenkamp te gaan. Onthou dat maar! FOTO MOORSLEDE

1948 Gino Bartali wint de Tour de France.

Zijn gedurfde voorspellingen  die hij me deed te Ingooigem in de zomer van 1947 kwamen uit. Inderdaad de voorjaarklassiekers interesseerden hem niet. Hij won alleen het Kampioenschap van Zurich en de Ronde van Toscanië. De ronde van Italië  welke hij reeds driemaal had gewonnen reed hij dit jaar enkel als ' t ware een  oefening. Maar de Tour de France! daar leefde hij voor. Hij trok zelfs naar het Vaticaan om aan de Paus mee te delen  dat hij niet alleen  de Ronde van Frankrijk  dat jaar zou winnen maar ook de rit van de Tour  die toekwam in Lourdes en die  win ik zei hij en de zegebloemen draag ik  naar de Grot. Onthou dat maar zei hij tot Pius de XII!

Inderdaad , Gino Bartali bevestigde al zijn voorspellingen! Op 34-jarige leeftijd won hij zijn 2de Ronde van Frankrijk, 10 jaar nadat hij reeds zijn 1ste Tour had gewonnen. Sommige sportjournalisten  vroegen zich af of "Il Vecchio"( de oude )  aan zijn 2de jeugd was begonnen. Dat hij die Tour 'per se' wilde winnen bewees hij al dadelijk door de 1e rit Parijs-Trouville te winnen maar hij won ook de 7de rit Biarritz-Lourdes.'s Avonds kwam in zijn hotel te Lourdes een telegram met gelukwensen toe uit het Vaticaan, maar zijn zegetuil lag al aan de Grot! Hij won ook de 1ste Alpenrit Cannes-Briançon 274km (over de Izoard) voor Schotte(2e) en won ook de 2de Alpenrit  (over de Galibier Briançon -Aix les Bains 263km) waar hij de Gele Trui veroverde welke hij dan in de 7 laatste ritten tot Parijs behield om aldus  zijn 2de ronde met ruim 26 minuten  op Schotte te winnen en 7 ritten van de 21 plus het  bergklassement.

Na deze Ronde trok hij naar Firenze om zijn familie te groeten en naar Varèse om er de Omloop  der Drie Valleien (waarin hij 2de werd) te betwisten een verplichte proef  voor 't kampioenschap van Italië, maar daarna keerde hij dadelijk  terug naar Ingooigem want hij had het jaar voordien beloofd volgend jaar ben ik hier in Juli terug als  winnaar van de Ronde van Frankrijk! Hij ging van hieruit tal van Tour-criteria  voor manager Van Buggenhout betwisten en won er  drie van in Mol, Bertix, en Alsemberg. Hij verbleef tot aan het wereldkampioenschap te Ingooigem maar kreeg dat jaar geen telefoontje  om naar 't rennerskamp te gaan en 't wereldkampioenschap voor te bereiden..Hij was toch "de" favoriet, niet alleen  in Italië maar ook bij ons en in alle deelnemende landen. Helaas, Bartali interesseerde dat wereldkampioenschap niet. Ik heb de Ronde van Frankrijk gewonnen en dat weten ze in Italië en dat is genoeg voor mij. Als Coppi maar de regenboogtrui niet wint blijf ik dit jaar "de" campionissimo. Hij  herhaalde me dat meer dan eens en ik zei dit wijlen Fernand Cloet, welk me vroeg kom er eens mee naar hier; ik ga er ook Schotte bijvragen. Een paar weken vóór Valkenburg hadden we dan bij Cloet 'n gezellig onder-onsje en Gino zei er al dadelijk.... Briek als ge belust zijt op 't wereldkampioenschap kijk a.u.b. niet naar mij want 't interesseert me niet .Trouwens geen enkel wereldkampioenschap  heeft me al geïnteresseerd: ik heb de Ronde dat is genoeg. Coppi zal me wel "bewaken" en wie meekijkt is een verloren man. Om te eindigen voegde Bartali eraan toe : "En als gij wint Briek trakteer ik met een fles champagne". En ook hierin  heeft Gino woord gehouden!. Hij werd nadien door de Italiaanse bond met 2 maand geschorst om zijn houding  tijdens het  wereldkampioenschap maar dat deerde hem niet. Het seizoen was toch gedaan. Het jaar daarop bewezen diezelfde Coppi en Bartali wederzijds 'n vriendendienst! Ongelooflijk ...

Coppi won de Ronde van Frankrijk (1949) dankzij Bartali.  

Dt klinkt nu nog paradoksaal, maar in 1949 was dat onbegrijpelijk! ' t  Loont de moeite dat even toe te lichten. Bartali en Coppi de twee aartsrivalen verdeelden het Italiaanse volk in twee kampen. Maar dat verhaal van de "Tour de France" van 1949 moeten we u toch vertellen. Op 18 juli won hij  Gino de zware lange Alpenrit Cannes-Briançon  over 274km in 10u25min! hij veroverde meteen ook de Gele trui.. Hij was in die rit met Coppi ontsnapt. Ze hadden  meer dan 5min. voorsprong op Jean Robic en 7min op Apo Lazarides. Coppi drong niet eens aan in de eindspurt. en "liet" Bartali de ritzege want het was juist zijn ...verjaardag! 35 jaar! Dit 'trof' Gino geweldig en 's avonds ging hij Fausto opzoeken en zei hem niet alleen "Hartelijk dank" maar morgen wint gij niet alleen de Alpenrit, maar ook de Gele trui.. tot in Parijs! Er is 'n tijd van komen en  gaan; deze van gaan is voor mij gekomen. De rit Briançon - Aosta 257km werd gewonnen door Fausto Coppi. Op circa 5 min. volgde Bartali en op meer dan 10 min. Robic. Coppi veroverde natuurlijk  de Gele trui en behield die tot in Parijs en won aldus de Ronde. De 2 Italiaanse Campionissimi hadden de handen in elkaar geslagen en hun landgenoot Fiorenzi Magni welke in de Pyreneeën  nog de gele trui droeg  volgde na de Alpen op meer dan 10 min.

Bartali reed zijn laatste Ronde van Frankrijk in 1953 op 39- jarige leeftijd om de Italiaanse Wielerbond  genoegen te doen. Hij eindigde  nog 11e. Hij reed nog heel het seizoen  1954.

http://www.ciclomuseo-bartali.it/   

Gino Bartali im Alter von 86 Jahren verstorben