De vertrekdag zal me blijven herinneren aan wat gaat de tijd toch snel gebruik hem wel. Ja, precies zes maanden intensieve voorbereiding; informatie allerhande opzoeken, gerei kopen, konden mij niet doen geloven dat 9 juni tijd van het uur x gekomen was.

Met een krop in de keel en de emotie op mijn tanden verbijtend, door de miezerige regen, met "mijne velo" en weinig protocol gestart.

Het is 6U5O en zondagmorgen, na enkele kilometers op de baan naar Kemmel, voel ik reeds dat het met de windrichting ook slecht zit, zo vroeg in de morgen voorspeldde het weinig goeds…(Het kwam zo uit voor zeven dagen lang).

Nieppe na twintig km en reeds op franse bodem rijden, gaf me toch al een vakantie gevoel. Hoe mooi zou het geweest zijn met een blauwe hemel, in plaats van regen en bewolking, nu niet gezeurd.

Na twee uren in de druilige regen te hebben gefietst, geen sprake van Ieper-Lourdes-Luz-st.Sauveur "Vredesfietstocht" het kind moest toch ook een naam hebben!

Piekeren zat er wel in de eerste uren van deze veertiendaagse fietstocht.

Maar je zinnen verzetten met liedjes als "Dat heet dan gelukkig zijn... Ann Christy" en Ingeborg "Door de wind door de regen, dwars door alles heen" help je, de moraal omhoog te houden.

De mijnstreek rond Bethune goed doorgekomen, zeer attent en voorzichtig om de fiets te sparen, geen pannes te hebben.

Te Aubigny, een eerste stop na drie uren traag fietsen, ik ga er schuilen onder het afdak van een 'Superette'; terwijl het pijpenstelen regende proef ik er van mijn zelf gebakken rijsttaartjes.

Het mooie dorpje lag er al even troosteloos en neergedrukt bij als de eenzame fietser zelf, in een diepe morele crisis gedompeld.Zo maar voortdoen, en 20km.verder komt de weg uit te drogen, reeds opnieuw stoppen op een mooie picknick plaats langs de boord van de weg.

Al 90km ver, bijna halfweg de eerste etappe. Soep gemaakt met warm water uit de thermos, een broodje gegeten, en hop, zonder forceren, maar toch hard op de trappers stampend om boven te komen op de vele hellingen van de dag.

Van toen af geen gepieker meer maar Vossenhol na Vossenhol beklommen met 42X24 als versnelling goed gekozen, gaf ik mezelf moed, heb nog kroontje van 28 op overschot.

Ja, de benen zijn goed getraind, het lichaam voelt dat, het hoofd is iets minder, zal je het uithouden je waar u veel jaren aandacht eens te kunnen meemaken 'een echte fietstocht, tout- seul' - alleen - kun je dat allé Paul, nu niet terugkeren omdat het een beetje druppelt, kleren kunnen droogwaaien en op de camping is er wel verwarming.De inrij periode is voorbij, nog twee uren en Amiens stad met zijn mooie kathedraal moet in zicht worden.

Daar reeds 150km ver, deed me terug denken aan mijn jeugd meer dan dertig jaren terug, 12-13jaar oud was ik, te samen met Vader reden we met de fiets gedurende zes dagen door Frankrijk tot aan Lisieux... waar zou ik toen geslapen hebben?

Nu zoveel jaren later gaf me dit de kracht om zoveel verder te fietsen, te willen zien en mee te maken.

Als toerist gerust, deel van de stad bezocht, een eerste dia genomen, de weg gevraagd richting Beauvais aan agent, op mijn papieren twee routes de N van nationaal en D van departement, de kortste was de N ook lastig maar op zondag geen vrachtwagens … ik zal het moeten ondervinden, veel op klein verzet gereden die dag, windop, bergop, zware fiets, nu dat wist ge toch al van voor je vertrok!

Goed op tijd aangekomen te Beauvais om me er te installeren op de gemeentelijke camping, met heerlijk vergezicht op streek de l'Oise en de stad.Daar was een camping kraaknet, doch gesloten de poort toe "AVIS OUVERT LE 15 JUIN... was erop te lezen, daar sta je dan, maar geen probleem 1Okm verder was er St.PAUL, maar die korte afstand bezorgde me voor de rest van de avond veel ellende.De grote regenvlagen op weg naar St. Paul zorgden dat de dag beëindigd werd met het slechtste wat een kampeerder kan overkomen, natte spullen en overtrokken hemel.

Het onthaal was er redelijk, ik vroeg om er mijn wakke(vochtige) kleren op een verwarming mocht te drogen leggen, bleek onmogelijk, of er eten te kopen was? Enkel frites, en dan maar tentje geplaatst op het doorweekte gras.

Probeerde tevergeefs met de familie thuis te telefoneren, proefde van de frites ze waren niet om op te eten, werkelijk alles diende gelaten ondergaan te worden...

Maar geen geklaag, vroeg tentje in gekropen, en redelijk goed mijn draai gevonden, vind van mezelf, een nieuweling te zijn met geen kampeer ervaring niet slecht.

Of hoe een goede motivatie alles beter maakt.

*** "Beslist; zoiets meemaken met fietsmakker erbij, zou dat kunnen voor je zelf, voor je vriend? Geen camping te Beauvais,1Okm verder moeten trekken, eten niet van dat, op de boeren buiten niks te verstrooien en ontspanning te vinden,"

Nu geen rare zwarte gedachten hebben s'avonds laat.

Afstand: 216km. Vertrek - Aankomst uur 6h50 - 18h35

Vroeg wakker geworden, die eerste nacht in mijn klein tentje, me gewassen, en goed verzorgd, daarna de tent afgebroken, en alles ordentelijk in bagagetassen weggeborgen karwei duurde anderhalf uur. Na 10km komt het mij te binnen, mijn natte koershandschoenen op de camping vergeten te hebben. Zal toch niet terugkeren, misschien zitten ze toch in de tassen? Maar geloven doet je niet...

Zo maar verder fietsend, met veel gepeins en gepieker, met een overtrokken hemel is dat nu wel echt te doen naar Lourdes rijden "allé" Paul wat gaat ge doen bij tegenslag? Ja terugkeren en de trein nemen met de werkmakkers op vrijdagavond, dan toch twee dagen goed geoefend in het voorruitzicht van de Pyreneeën cols.

Maar zoals de dreigende onweerswolken, je als eenzame onervaren afstandsfietser... over je hoofd heen weg waaiden zonder dat er regen van kwam, ging ook deze depressie wel over denkend aan een Cricqiellion of de Devlaeminck, wat is nu het belangrijkste het zijn niet de benen die tellen, het is het hoofd, doch je moet toch ook weten dat niemand hoe eenzaam ook een ganse dag zit te piekeren.

Goed acht uur in de morgen, mijn zinnen gezet op een koffie pauze en opnieuw een mislukte poging om te telefoneren naar huis, om dit alles in mij afspelend te verwoorden, het hoofd zit vol de benen zijn o.k. maar het zal moeten beteren.

Die koffie daar pepte me weer op, en een forse weersverbetering erbij en het ging alsmaar beter.

Parcours zoals voordien opgesteld goed opgevolgd, tegen tien uur dertig te Mantes les Jolies aangeland die stad was een week daarvoor pagina één nieuws in verband met rellen en immigranten problemen, wat zou ik daar ontmoeten!

In het café - bar was gezelligheid troef, de plezierigheid van een Fransman op deze maandagmorgen zo bezig te zien deed me deugd, op zijn nonchalante (typisch franse?) manier van goed te leven, te gokken, sigaretten te kopen en de dagbladen te bestuderen, vooral de paardensport, er te praten en sympathie te betonen met een reiziger en zijn morgen ontbijt

Goed gerust, me goed gesoigneerd aan het zitvlak, van belang die eerste dagen van zo een tocht, en nog eens een nieuwe poging ondernemend om contact te krijgen met het thuis front, op dezelfde manier als vroeger en tot je stoutste verwachting in 1.2.3.alles O.K. vrouwtje lief aan de andere kant van de lijn, vlug mijn gevoelens verwoord, groeten overgemaakt aan familie en vrienden, niets liet me nu nog tegen om naar Chartrés te fietsen.De vele wit zwarte fotocopie's van de Michelin reisatlas goed verpakt, in plastiek map en tekenrol, dienden bestendigd aangevuld te worden op men stuurtas, dicht bij de hand.

"Het ging verbazend goed vooruit... Raymond van 't Groenewoud"

Te midden de bossen en de heuvels rond Rambouillet ook niet zover van Versailles, er vooral genieten van de wondermooie afdalingen, met zware fiets en bagage, niet veel verroeren, stil zitten tijdens het klimmen, de boven buis van het fietskader geklemd tussen uw knieën, om de stabiliteit tijdens het afdalen zo goed mogelijk te houden.

Meer dan eens deze namiddag in felle regenbuien fietsend, kwam de zon bijna onmiddellijk nadien alle ongemak van het onweer te vergeten.

Te Poigny le Forét gestopt om een tweede sterke picknick van de dag te eten.

Ik bewaar een goede herinnering aan deze sportieve dame, veel frans gesproken! Het verhaal voor de eerste maal verteld over de ontmoeting met werkmakkers op zaterdag namiddag, vroeg of men franse spraak verstaanbaar was, antwoordde van "parfaitement" vertelde over haar ouders die ook veel door Frankrijk reizen met de fiets, goede en grote pot thee gedronken, met kaastaartjes en veel suikers, en waarom niet in zo een opperbeste stemming geen souvenir voor later, en liet mij een tweede dia nemen.

Nog een goede vijftig km van Chartrés verwijdert, tijdens de voorbereiding in de maand januari, waren twee plaatsen voorzien om er te overnachten. Chartrés en het 28 km verder gelegen Illièrs-Combray de keuze was vlug gemaakt.

Geen probleem om camping te vinden op wandel afstand van de mooie stad, enkel bij de inkom zag ik reeds het prijskaartje voor één dag te kamperen 40 FF. Dacht dit zal wel voor caravans en grote tenten zijn, met mijn tentje van 90cm hoog en 75cm laag en maar twee meter lang, goed voor één persoon zal wel de helft minder wezen, maar met te betalen van 40 franken was alles o.k. geen probleem gemaakt.

Na wat rust, en genietend van de mooie kampeeravond tijd om een avondwandeling en de bevoorrading te verzorgen, voor s'avonds en s'morgens, de vele restaurants deden me toch besluiten om na twee dagen fietsen van de Franse schotel te proeven een entrecote zo goed van smaak had ik in lange tijd niet meer gegeten, en waarom ook niet een dessertje nemen, een pudding, ge moet je toch vooral goed verzorgen, en goed voeden, was de wijze raad van bezorgde vrienden... bij de afrekening was de pudding dessert wel van de duurste soort 16 FF. Dacht waarom geen zo een zottigheid dan ook maar terugbetaald zetten en Visa kaart gebruiken, helaas op het binnenblad van de "carté" nota toegevoegd enkel vanaf 100 franse frank kredietkaart aangenomen wordt.

Dat pakje geld ging die tweede dag goed door de molen, als dat zo verder gaat ben je beter in een hotel met halfpension, 40 franken op camping en 67 voor een goede assiétte de jour, en noch geen eten voor s'morgens, dit moet toch te vinden zijn voor min of meer dezelfde prijs.

Waarom dan dit tentje en slaapzak meesleuren, maar ik zal wel zien, wat er van wordt na nog enkele dagen, als het zo blijft Ieper -Luz - St.Sauveur vredesfietstocht en terug met de trein is ook haalbaar.

Afstand: 2° dag 153km 6h40 - 17h

Reeds om 6h45 met zon en wind in het nadeel vertrokken, de derde dag tegemoet, dat moet 200km ver wezen volgens het programma.

Op zeer rustige banen, met veel vlakke stukken gefietst, doch snelheid maken zat er toch niet bij met de tegenwind, toen gebeurde er iets merkwaardigs, een van de zeldzaam voorbijrijdende wagens, stopte, en reed 100 meter achterwaarts terug tot bij mij, schoof het vensterraam open, stapte nadien uit de wagen, en vroeg met veel belangstelling naar wat ik aan het uitvoeren was, antwoordde van vandaag naar Chatillon te fietsen, en dan verder op zaterdag een ontmoeting met de werkmakkers in de omgeving van Lourdes een beetje bedevaart ook, en het was vooral dit laatste dat hij wilde horen, zonder kruisje aan das of vest was hij toch actief in geloof en godsdienst bezig.

Gaf me wel niet de zegen, maar namen afscheid van elkander met de woorden "Le Dieu et le Viérges sont avec vous... en zaterdag ben ik ook in Lourdes tot dan misschien, bon chance et bon voyage.

Daar te fietsen buiten Chartres richting Varize – Blois was een deugd doende recuperatie na twee dagen van veel en lastig klimwerk.De bewegwijzering zoals gepland viel wat tegen deze voormiddag, en vragen was er niet bij, er was niemand er woont niemand, dan maar met de zon en intuïtie verder rijden maar de stad Chateaudun aandoen was een omwegje. Volgende keer beter studeren! Opletten! Op de grote baan naar Blois de N route viel verkeersdrukte en parkoers goed mee.

In het centrum van de stad een plaatsje gezocht om te verpozen en bevoorrading te verzorgen.

Mijne velo gevisiteerd het voorwiel en braquet vertoonde wat speling, zeker spelen en fietsenmaker opgezocht, wiel geregeld, de trapas of braquet gelaten zoals het was.

Na een stop van 2h30, om half- drie vertrokken voor nog 90km.

Ja die dag zullen de laatste 40km me lang bij blijven, voortdurend vanaf St.Aignan heuvel op en af, denkt op deze 40km circa 30 heuvels te hebben moeten overwinnen, met eindeloos aftellen van de verdomde kilometerpalen langs de weg.

Ik kwam die dag gezond, en lichamelijk niet uitgeput, te Chatillon sur Indre aan.Het was een rustig stadje met een rustige kampeerplaats waar enkel een invasie van mieren me blijft aan herinneren dat kamperen ook niet zo maar op 1.2.3. geleerd wordt.Telefoneerde vlot met de familie, minder gepieker, alles vordert goed, zal zeker blijven bij de mannen en de Pyreneeën cols bezien, van terug reis alleen te maken na drie dagen niet veel sprake meer... de prijs van de camping 8FF.

Goed en nog beter geslapen dan vorige nachten, direct een beetje gegeten, warme thee gedronken, kwestie van dit kort ritje met veel op het programma, kloek te staan.

In de namiddag Oradour sur Glane gaan bezoeken eerste groot reisdoel.

Laat gestart deze morgen om 7h30. Te Le Blanc marktdag er rondslenterend een babbeltje gedaan met Artist de Peintre, zag mijn uitrusting en gaf me moed, vertelde over doel van de reis en ontmoeting met de makkers op zaterdag, vond dat ik moest voortdoen "tout seul" en terugkeren erbij... gaf toe les gents son maintenant pas beaucoup sociabel, met een stevige handdruk en saluut vervolgde ik mijn weg.

Over mooie en rustige wegen fietsend goed gelanceerd, geen kopzorgen meer voortaan, de moraal o.k. ontmoette ik van ver een groep soldaten aan de boord van de weg, met stafkaarten in de hand, ze vroegen om te stoppen en vertelden hun probleem, waren verdoold in hun eigen vaderland stel je dat voor... een groep Franse soldaten die verdoold hun weg niet meer vinden, hielp ze op de rechte weg, en gaf hun de raad als milicien ten volle te genieten van deze mooiste, schoonste tijd van hun jonge leven.

De verbroedering op dia is er sprekend voorbeeld van, we zullen zien wat het wordt, met de bril over mijn hoofd prutsend.

Warm was het over de middag tijdens de rustpauze te Bellac, gisteren lang en hard op de trappers moeten duwen, bij zover dat stekende pijn aan voetgewricht, verzorging diende te hebben, best niet te erg laten worden, zalfje gepakt, goed tegen de muggen en steken, en daarmee proberen de pijn te verzachten.

Groeten naar schoonouders en familie alles gaat reeds veel beter, ja …na vier dagen goed aangepast, goed fietsweer wel voortdurend tegenwind, maar hopend op ook eens windvoor.

** Het loont de moeite dit mee te maken! **

Op het circuit de Mont Blond men hartje opgehaald aan de vele nijdige klims, lichaam en geest waren goed in harmonie gekomen.

Content van reeds zover van huis te zijn, Frankrijk ruiken, voelen,,,(op de harde bodem van uw één cm dikke matras) en genieten van je vakantie op je eigen manier, gans alleen, je houdt het niet voor mogelijk, vogelvrij in doen en laten, het overweldigd me met de dag meer en intenser, doch helaas in een van mijn aangestipte bezoeken stond verwijzend naar de naam "Vredesfietstocht" Ieper - Lourdes ORADOUR SUR GLANE in het rood gemarkeerd, dit idee ontstaan in de discussie voor en tijdens de golf oorlog bleef me bij.

Daar in Oradour veel en lang aan Ieper in 1918 gedacht, hoe alles in ruïne, puin werd geschoten.. Doch alles vergeten en heropgebouwd werd, om oorlogsverleden zo vlug mogelijk achter te laten, als geschiedenis...

Deze plaats 721km vér verwijderd van Ieper zal me lang bij blijven.

De indringende stilte bij het betreden van het Memoriaal.

Te samen met de woorden van M.Dewilde (T.V.journalist) tijdens de polemieken in verband met de golfoorlog, en geweld in de wereld, heeft me daar diep droevig gemaakt:De manier hoe daar werd gedood en rekeningen werden vereffend... genoeg om nooit nog een oorlog te beginnen, doch helaas hebben "staatslieden, niets bij geleerd!" dixit M.Dewilde.

Vijf dagen voordien was de verjaardag herdacht 10juni 1944. 47 jaar geleden zijn daar 650 inwoners van het dorp omgebracht, slechts een zestal inwoners konden door list en overlevingsdrang hun leven redden, en die dan toch voor rest van hun leven getekend door verlies van familie wel willen, hopen, dat zoiets niet meer zou mogen gebeuren. Alle huizen van manufacturés tot loodgieter bakker en alle beroepen in die tijd denkbaar liggen er met geroeste wrakstukken van kinderspeelgoed tot naaimachines en uitgebrande autowrakken onaangeroerd.

Hoe triestig ik me ook op dit moment bevond, het gaf me een gevoel van tevredenheid deze plaats s'winters aangemerkt te hebben, zes maanden later er te verblijven.

Aan het souvenir winkelke vroeg de verkoopster, een wat oudere Dame, om de familie van oud Burgemeester Van der Ghote van Ieper, indien mogelijk, een teken van leven, of nieuws zou laten, de vrouw van de burgemeester, samen met haar kinderen waren daar heen getrokken (gevlucht?) Om toen, in oorlogstijd daar een veiliger oord te vinden.

Zij gaf me het adres Chateau de Fougeras Limoges.. Zo zie je maar hoe de wereld in elkaar zit...

Het was laat als ik Oradour achter mij liet en nog een camping, 16km verder te St.Junien wilde halen, zo druk was mijn dag bezet geweest. De camping daar, gaf me een beeld van hoe het s’nachts en in volle zomerseizoen, wellicht op veel plaatsen zo aan toe gaat; om half-elf s'nachts nog volop crossmotor testen en gas geven, blijkbaar niemand die er veel last van ondervond, lawaai tot en met, voordien en s'morgens heel vroeg om 5h als ge durft uit je tent te kruipen, honden geblaf minuten aan een stuk,... bleef een half uurtje liggen, maar lapte er dan ook mijn broek aan, blaffen of niet, ge moet vooruit.

Afstand 150km 7h25 -18h

*** SAINT JUNIEN -PERIGEUX - BERGERAC ***

Vader die steeds zegt vroeg op te staan, op zijn woord genomen en reeds voor zes uur met goedkoop telefoon tarief opgebeld.

Het opzet mislukte, dan maar vriend Ferdy uit zijn nest gebeld, alles o.k. Ja, voor de goedkoop moet je zeker en vast niet zo vér en hard door Frankrijk fietsen, veel kosten van eten en drinken, twee koffie’s in de voormiddag, twee biertjes s'namiddags, en nog niets voor s'avonds! Dan maar de prijs gevraagd, bij het eventueel samen blijven in hun hotel Montaigu 200FF.

Maar je vrienden op het verkeerde been zetten, (of was het toen nog zo...) in de waan laten dat het met de moraal niet goed is, afleidingsmanoeuvre voor later! Niet je kaarten te vroeg op tafel leggen, gezond blijven, geen brokken maken met de fiets, nog niet te ver vooruit kijken, voeten op de grond houden. Dit speelt allemaal af in je gedachten.

Reeds 750km afgelegd, de Perigord binnen rijden de Haute Vienne verlaten opzij Limoges, Rochehouart - Nontron - Brantome steden om er stoppen en de stad in te rijden, inkopen te doen.

Een dagelijks vast schema, met veel improvisatie is de bevoorrading verzorgen, onvoorstelbaar hoe vindingrijk je met de dag wordt, zowel van prijsbewust te moeten kopen, als afwisseling in de picknick.

Met zes Kronenbourgs - bier - een pot pudding, pot crudités(groenten met rijst) charcuterie, baquetten, geladen als een kameel een Inter-Marche buiten gaan was geen rariteit, de voorraad weggestopt te krijgen in fietstassen en trui was andere koek.

Te Perigeux vertoeft, koffie met glas water erbij opgediend slecht 5FF.betaald, voor vandaag toch proberen iets vroeger te stoppen dan vorige dagen, moet de" was" doen en mijn geld tellen. De stad Bergerac bezoeken, en wil een verslag van de twee voorbije dagen schrijven om de familie thuis mee te laten genieten op zijn Bart Casteleyn.

Alles afgewerkt zoals gepland, slechts dat laatste kwam er niet van... niet na eenmaal telefoneren, en na vijfmaal evenmin, daar stond ik toen met mijn voorbij gestreefd verslag te prutsen, het klonk zo.

Hier te Bergerac aan de oevers van de rivier de Dordogne, ook bekend van tabak en zijn befaamd toneelwerk, en film Cyrano de Bergerac, bij een stralende hemel, met mooi zicht op de stad en haar omgeving voel ik me goed, wil beslist terugkomen met gans de familie, eindelijk collega’s fiets toeristen ontmoet op de camping, plots met elf in totaal, had onderweg in de voorbije dagen noch niemand ontmoet, vele van hen nemen vier tot zes weken vakantie op deze manier.

Natuurlijk dat uitwisselen van ervaring en reisdoelen onder de toerfietser, het onderwerp van gesprek was.

Vier tot zes weken vakantie nemen, met tent én vrouw én velo... dat moet zalig wezen je vrouw niet te moeten missen

Daar te Bergerac viel de beslissing, terugkeren met de fiets was een zekerheid geworden.

Zo dicht bij Lourdes, nog een goede 200km te rijden, de heen en terug reis alleen aan te vatten, met zijn twee, ik en mijne velo.

Prijs van de camping te Bergerac 13FF. het budget goed en beter beheerd iets goedkoper in supermarkt, maar je mist toch de sfeer en de gemoedelijke babbel van beenhouwer of bakkersvrouw.

AFSTAND: 161km 6h40 -16h

De zesde dag in aantocht, vroeg opgestaan, met goed weer,( goed sanitair op de camping zoals altijd), en alles ingepakt en.. vertrokken om 6h50.

De wijngaarden en de weidse vergezichten van Bergerac en omgeving zijn een langer verblijf verschuldigd.

Na enkele km toch maar stoppen om dia te nemen van landschap en dorpspleintje van Eymet, spaarzaam wezen met de souvenirs, met 20 moet ik genoeg hebben voor later.In ideale omstandigheden, op vlakke rustige banen, met tegenwind Nerac - Tonneins voorbij gefietst, de snelheid kwam iets hoger te liggen.

Stopte te Condom voor een tweede sterke picknick, zag er een koers met Belgen in voorbijtrekken, vertrok van daar uit om 14h30 en moest nog 60km afleggen, aan een gemiddelde van 15 -17km /h zal in Mirande niet toekomen voor 17h30.

Tegen vier uur een klein dorpje voor Mirande, eindelijk een winkel of café gevonden die open was, (wat moet dit zijn bij zeer warm weer) de dorpsbewoners vertelden 26° WARM vandaag, best dat ge u beschermd met lange coulant en lange mouwen, zonder zou je er lief hebben uitgezien.

Te vroeg om je te laten roosteren, en dan slecht te slapen.

Je gelooft ook meer en meer in je eigen zelf, dat je bezig bent te doen wat je graag doet, en een beetje talent voor heeft gekregen, fietsen (alleen) en goed georganiseerd ook, te leren je plan te trekken.

Mirande op slechts 90km van Lourdes verwijderd was een goede keuze om er te stoppen, de drie sterren camping te samen met zeer goed kampeerweer, deed me boffen en beseffen dat de gok voor zo te reizen, reeds voor de helft gelukt is.Voor de eerste maal verbroederd met Hollands echtpaar, heel gemoedelijk ging het eraan toe, waren uit Portugal gekomen met mobilhome, levensdoelen en reiservaringen uitwisselend trakteerden me op twee Kronenbourgs, die man had spijt, wat ik nu bezig was, in zijn beste jaren niet te hebben uitgevoerd.

Met zo lang met hen te praten, moest ik me verdorie nog haasten om eten te gaan kopen in het stadje voor deze avond en morgenvoormiddag.Bij het terugkeren van de winkel, werd me nog een goede Portugese koffie opgediend met een pain de raisin.

De lange avondwandeling die ik daarna deed, verhinderde niet, om tijdens de daarop volgende uren maar geen slaap te kunnen vinden, schaapjes tellen als het reeds 1h30 in de nacht is, hoe was dat nu mogelijk? maar waarschijnlijk had de goede koffie uit Portugal me veel te nerveus gemaakt,

- in ieder geval het heeft geholpen om de slaap te vinden.-

112 km maar op zaterdag, zal toch goed moeten cijferen om op tijd te komen, om alles te bezoeken en nog verder te rijden dan Lourdes.

Laat gestart, na acht uur, op vlakke maar drukke wegen tot Tarbes, daar gesukkeld in het snelweg verkeer, tot verboden gebied voor fietsers, begin van autosnelweg, dit was de eerste maal dat het me overkwam, niet klagen, het hoort erbij kaart gelezen, ommetje in tijd, niet zoveel in km.

Te Lourdes gearriveerd om 11h, me tussen de grote menigte bedevaartgangers en toeristen gewrongen, me een weg gebaand, gezocht naar de basiliek en de grot, ging tussen die mensenmassa niet zo vanzelfsprekend.

De grote drukte deed raar aan voor een eenzame fietser, die je zeven dagen bent geweest.

De bedevaarttocht die je op eigen manier van leven, geloven, aan het uitvoeren bent, de goede vele intenties van familie en vrienden verzorgen, werd met veel plezier uitgevoerd, uit hoeveel landen en culturen kwamen ze niet, met zovele duizenden moeten het geweest zijn: Zichzelf en hun familie voorspoed en gezondheid af te smeken en toe te wensen... met de hoop verhoord te worden.

Daar sta je dan, gezond van lichaam en geest, toch ook een dikke merci te zeggen, dat je dit kon en mocht afmaken zoals je gehoopt had.

De siësta tijd kwam eraan, me op een rustig plaatsje genesteld van Thee - Room, en maar begonnen aan de herinneringen en indrukken weer te geven op postkaarten. Oef, dat was hard werken geen tijd om mijn pain de raisin op te eten, maar met veel genoegen dat werk bijna afgemaakt te hebben kwam de patroon toevallig langs, maakte hem wijs dat het leven duur was in Frankrijk, haalde mijn beste Frans boven "moi je suis un vrai pelgrimmeur, tout seul de region de Lille -étranger 1200km een beetje meelijden vragen, scheurde mijn rekeningstrookje van 21,20 FF toch 130 BEF. En hij maakte er 20 FF, de geste was er, ik content en hij... maar toegegeven bijna honderd franken voor een tas koffie vraagt niet om er veel te bestellen.

Volop bezig met postzegels te plakken, op de prentkaarten en Lourdes in diepe rust, dit uur van de dag, komt iets na twee uur een dienster zich (vriendelijk) doch verontschuldigend aanmelden of ik S.V.P. wil ophoepelen... rustig mijn huiswerk verder afgemaakt en dacht bij mezelf, laat ieder zijn werk doen, ik het mijne en zij het hare...

De donder en onweerswolken te Lourdes op de bergen waren hoorbaar geworden toen ik men schreden verzette voor de laatste 3Okm van de heenreis.

De drukkende warmte en veel vals plat waren waarschijnlijk de oorzaak, samen met de slechte nachtrust, dat ik niet zo fris de laatste km verteerde.

Repeteerde volop aan mijn interview die straks zou afgenomen worden, had goed geoefend makkers! Zag Ferdy als Ivan Sonck en Eddy, als Carl Huybrechts met mezelf op de praatstoel erbij om niet 15 maal hetzelfde te moeten vertellen aan ieder afzonderlijk.

Ja, altijd maar fietsen en plannen in je hoofd hebben, goede of slechte, de laatste dagen toch meer goede gedachten.Het hotel waar ze verbleven makkelijk gevonden, zelf beginnend een Vlaamse Leeuw aan te heffen, is er een sukkelaar in paniek zijn geld aan het zoeken in de bezemwagen zonder resultaat, ongerust, zoals ieder van ons wel eens overkomt, als men iets niet direct vindt.

De rest afgepeigerd van de zware rit en nachtreis met de trein nergens te vinden, waren ze aan bedrust toe. ! Onder de lakens, in de douches, maar een vinden was er niet bij toen plots Gilbert verscheen, vroeg hoe ik het gesteld had, als een volleerde hotelbaas gaf hij zijn excuses omdat alle kamers belzet bleken en ik nogmaals in mijn tentje diende te slapen voor een nacht.

Zal maar doen als de rest, de camping zoeken, en me verfrissen. De camping uitbaatster gaf me de wijze raad, om heel vlug, geen tijd te verliezen en men tent te plaatsen, niet getreuzeld, en chance had, alles was gezet en geregeld als een nog braaf onweer met veel regen weliswaar over de streek trok voor enkele uren.

_____________________

Toeristisch een zeer mooie streek, gelegen aan de voet van de col de Tourmalet, maar jammer na vijf dagen opnieuw geen kampeer-weer of avond, dan maar opnieuw de werkmakkers opgezocht.

Daar aan de bar waren velen bezig vloeibaar voedsel op te slaan. Veel vragen en uitleg gegeven, over wat voorbij is en wat nog volgt. Tijdens het diner dat goed verzorgd werd, nog eens als een gewoon toerist smakelijk gegeten wat verliest ge toch veel tijd door zo te tafelen.

En veel calorieën voor de bergen op te rijden met de fiets heb je ook niet binnen.De afwisseling van menu en het glaasje wijn, gaven me zekerheid deze nacht goed te slapen.De drukte in de eetzaal, en de toespraken van andere groepen, deden geen van allen toe te besluiten om ook een interview of vraag om discours van mij, had er op geoefend onderweg.

Het zal wel aan de Vlaamse bescheidenheid, nederigheid, en of minderwaardigheidsgevoel gelegen hebben.

'Bedankt voor de felicitaties van ieder van U.'

Zo een grote groep velo fanaten, reeds zes opeenvolgende jaren bijeen te houden, om onze hobby te organiseren en naar een jaarlijks hoogte of HOOGSTE ( - wat is het -) punt of rendez-vous te brengen... daar kunnen velen slechts van dromen.

Na het door nemen van de agenda en laatste schikkingen voor s'anderendaags mijn tentje opgezocht die gelukkig niet vlakbij het hotel was opgesteld.

Prijs van de camping 23 FF.

*** LUZ St. SAUVEUR -COL d'AUBISQUE -

PAU - AIRE sur ADOUR ** 8° dag Zondag 16 juni

DE RIT VAN MIJN LEVEN, BESTE VRIENDEN WIELERTOERISTEN...

Opgestaan om zes uur, mijn dagelijks ritueel begonnen, met me te verzorgen, daarna het afbreken van tent, (was me dat na zoveel dagen noch geen sleur geworden,)

Integendeel, het monteren en afbreken van de tent gaf me in mijn wilde fantasie een surrogaat van stoeien, aaien, strelen met mijn niet meegereisde vrouw, het recht zetten van de masten, de elastiekjes los peuteren van de steunen, om dan met een tevreden inwendig gevoel terug te blikken, wat staat ze mooi... of zie me hier nu bezig mijn beddeke te maken, of af te breken, zo zorgzaam en geduldig te werk gaan, was dit het geheim om terugreis ook zo aan te vatten... Het gerei dat normaal op de bagagedrager stevig vastgesnoerd zit, vandaag uitzonderlijk in de bezemwagen gelegd.

De goeie oude "Bertin" velo (25jaar oud) een beetje sparen, het materiaal dat tijdens het langdurig klimmen en snel dalen veel afziet, niet nog meer belasten met de circa 20kg. reisbagage erbij.

Je kan dat in princiep wel, maar aan slechts 8 - 9km/h een col als Col d'Aubisque 1800m hoogte beklimmen en er twee tot drie uren overdoen, is na een week van noeste fietsarbeid toch iets teveel.

Niet overdrijven in zo'n zaken, was een goede raad van zij die het reeds meegemaakt hebben. Daarbij de collega’s op en top gemotiveerd bijhouden is onbegonnen werk, zal maar rustig? En proberen om te genieten van het landschap, en de natuur, de beklimmingen van de Col de Soulor en Col d'Aubisque te voltooien.

De meteo voorspelde gisteravond veel bewolking en regen in de Pyreneeën voor heden.

Gedurende het ontbijt komt het fel te regenen, wat gedaan, overleg gepleegd en na wat palaveren... beslist men dat spijts de meteo, bewolking en veel regen en mist voorspeld, de rit zoals gepland s'winters, toch uit te voeren.

**Fietsende spoormannen uit Kortrijk en omgeving laten zich niet zo vlug door slechte weersomstandigheden van het goede spoor zetten**

Voor mezelf kwam de keuze goed uit van te starten in slecht weer, echt koud was het niet en er was geen sprake van sneeuw op de top, reeds van voor het ontbijt de kaart bestudeerd, wil s'avonds Aire sur Adour bereiken circa 50km over Pau om op maandagmorgen zeer vroeg door een deel van de Landes te trekken.

Vertrokken met de eerste groep de B. van bezemwagen, een halfuur vroeger dan de betere klimmers van de groep, de A. van Azen = snel. Eigenaardig genoeg, maar zonder bagage op de fiets direct al veel klimwerk voor de boeg, voelde maar weinig verschil in duwen, wat is dit toch wel een zwaar karwei, bergop 18km ver te rijden.

Tijdens deze beklimming een randonneur ontmoet, (lange afstandsfietser) beladen met pakken en zakken vooraan en achteraan zijn fiets, zijn zit stoeltje meesleurend, een pothelm op zijn hoofd dragend.

Al maanden onderweg van uit Oostenrijk, Zwitserland, Frankrijk, de Alpen en Pyreneeën door trekkend naar Spanje toe, vertelde me, reeds drie maanden onderweg te zijn.

Dat is nog wat anders dan mijn reisverhaaltje dat ik hier aan het schrijven ben... Maar zou er ook niet voor te vinden zijn, ik geloof stellig dat het meer een nomaden of zwervers bestaan betekent.Na dit praatje, waardoor ik veel terrein verloor op mijn steeds gehaaste fiets collega’s, toch een tandje meer gestoken om niet de rode lantaarndrager van de groep te worden.

Op de top van de col de Soulor in de mist en regen, wat gesnoept en naar de col d'Aubisque getrokken, daar was me wat te beleven op de top en in het gastvrije Chalet. Daar in het chalet kwamen verzorgers en uitbater handen te kort om zo een grote groep doorweekte en licht verkleumde renners droge kleren en warm houtvuur te bezorgen.

Onze (kieken borst) inwrijvend met eau de cologne, merci Raf en Gerard en de rest van de ploeg, onze truien laten uitdampend boven het houtvuur, door de patron zopas aangestoken, stonden de" Flandriens" uit Kortrijk daar, wachtend op de soep die de patron voor ons bereidde.

Zo helemaal op je eentje, in voorspelbaar slecht weer dit soort bergen beklimmen is misschien wel onverantwoord, met een zeer goede begeleiding van verzorgers en bezemwagen en volgwagen maakt het toch al een groot verschil. Tijdens de rustpauze op de top van de Aubisque werd opnieuw de vraag gesteld, rijden we de rit verder zoals gepland of nemen we de kortste weg terug naar het hotel, de onmiddellijke terugkeer naar het sjiek hotel was de oplossing.

Helaas, mijn reisplan van de laatste drie dagen kon in deze nog doenbare weersomstandigheden niet verijdeld worden.

HET WAS DAAR IEDER VOOR ZICHZELF OPKOMEND, de miserie om een col op en af te rijden in zo'n slechte weersomstandigheden, verhinderen niet de voldoening die daarna volgt,

HET ZONDER KLEERSCHEUREN MEEGEMAAKT TE HEBBEN EN GEZOND GEBLEVEN TE ZIJN.

** Elk zijn schelle, boven op d'AUBISQUE er was geen tijd om groetjes en salutjes te wuiven. ** ________________________

Zij de groep terug naar het hotel, de gezelligheid van de bar opzoekend...

Ik naar rechts, nieuw reisdoel tegemoet: Pau – Aire sur Adour nog 100km.ver, maar uitvoeren wat ik gehoopt had, dit was het opzet!

De reisbagage uit de bezemwagen genomen, alles goed opgesnoerd op de bagagedragers, de winterhandschoenen die droog gebleven waren aangetrokken, zo de gevreesde afdaling in mist en regen aangevat, met te zware fiets (30 kg) zeer voorzichtig om geen brokken te maken.

Zonder paniek gelukkig wat mist, zodat je de diepe afgrond naast je niet zag, en geen tijd had om opzij te kijken, volop aandacht voor de weg en de haarspeldbochten, rakelings naast een groot en gevaarlijke dreigende begin, van een weldra los te komen stuk grondverschuiving fietsend, zo langzaam toch wel veertig per uur, een halfuur later in de vallei aan de voet van de col d'Aubisque in het dorpje Larruns aangeland.

Bevend en klappertanden van de koude door de vrije val naar omlaag, ging ik opzoek naar een herberg dronk er een koffie at er een koek, dacht bij mezelf Paul nu geen kou vatten, je moet u warm fietsen en vertrok al bibberend opnieuw richting Pau.

Gelukkig ging het nog steeds lichtlopend en kwam er fors windvoordeel, zodat er met een groot verzet snel gereden werd, en de bibber voorgoed verdween, zelf de zon verscheen, enkel een fatale inzinking of tegenslag kon me beletten de aankomst 's morgens vooropgesteld Aire -sur -Adour te bereiken.

Dat de winkels op zondagnamiddag in dun bevolkte streken gesloten waren was geen probleem: Van vriend Johan zijn ganse voorraad Granini en zes potten yoghurt afgeschooid... Bedankt Johan!

Pau: drie uur in de namiddag zon veel wind en..... opnieuw regenen en véél, toch al een eind verwijderd van de verdomde Pyreneeën, maar water en nog eens water reeds gans de dag slecht weer, wel een groot voordeel, de wind had ik ook mee!

Ongelooflijk, de krachtige wind met af en toe opnieuw zon, zorgden dat de kleren vlug drogen, en het goed vooruit ging.

Aire sur Adour gevonden in zijn jaarlijks Groot Feest; De stieren gevechten volop bezig in de Arena, met de camping juist ernaast en volzet! .. Volgens de politieman van dienst, dat beloofd.

Alle kermis attracties overvol, ja de mannen moesten meegekomen zijn met mij dacht ik, daar was schoonvolk in die stad en dansen tot tegen vier uur in de morgen, daar heb je allen wat gemist, dat ging daar een nogal Vlaamse dreun gegeven hebben zo midden de nacht 25 Vlamingen zulder steke te zien staan als het op kermessen aankomt!..

Maar ja de Paul zat mee te luisteren naar de muziek in zijn tentje, tevreden zonder kleerscheuren en sentiment jullie verlaten te hebben, de rit voltooit zoals gepland.

**AIRE sur ADOUR-ROQUEFORT-St.EMILLION-ABZAC **

"Aangetrokken door het groot Natuurreservaat, de vlakke wegen, of het verzamelpunt de streek ten zuiden van Bordeaux voor zeer veel toerfietsers, de uiterst rechtse strook richting Roquefort bekend van de kaas gaf toch niet wat ervan gehoopt werd. (het natuurpark ligt iets meer richting kust)

Maar juist daarvoor reis je om te leren..! Vlak en niet zo eentonig als ik gevreesd had, kwam ik zeer goed vooruit. Met einde van de Landes kom je vrijwel onmiddellijk terecht in de wijngaarden rond Bordeaux met zijn vele Châteaus.

Natuurlijk diende er veel geklommen te worden te midden de wijnstreek omgeving Libourne - Saint Emillion -

Castillon la Bataille, het was er opnieuw lastig en drukkend warm, met even later opnieuw een onweerszone die voor rust en afkoeling zorgde, al om 14h een camping bezocht, ik ging me een snipperdag bezorgen, in de voorbije dagen nog nooit zo een goesting gehad om vroeg te stoppen.

Zal wel de vermoeidheid wezen, de mooie camping te Castillon aan de oever van de Dordogne was mijn keuze, maar helaas op centen zitten te denken vond het nogal duur 23FF. Dan maar verder zoeken, legde ik me eerst een halfuur platte rust op, in een dorp iets verder af, lang-uitgestrekt op een zitbank onder de bomen, kwamen de mysterieuze krachten opnieuw boven, en deed er nog een twee uren fietsen bij.

Mijn Michelin kaarten in de bezemwagen achter gelaten om gewicht en plaats te besparen, gaven me ook de vrijheid om te rijden zonder vast schema, enkel een toeristisch folderke van de S.I. (toeristische diensten) waren mijn gids.

Voor gemakkelijke en rustige wegen te vinden uiterst goed.

Maar de campings waren er niet altijd op vermeld, zodat op tijd moest uitgekeken worden naar iets om te slapen.

Op de" Marie" (gemeentehuis) van Lussac gevraagd of er een camping was, zeer vriendelijk een blad volschrijvend met aanwijzingen hoe te bereiken, vond ik de plaats na zoeken en vragen, een huurder vertelde dat de baas afwezig was tot vijf uur, at er een beetje en dronk wat, besliste om in zo L'OASIS met ganzen en pauwen gekakel en geen kampeerders aanwezig er ook maar vanonder te muizen.

Op de dool, naar iets beters gaan zoeken, kwam ietsje verder camping PARADIS tegen in het dorpje ABZAC. Wel dat was nog eens een vriendelijk onthaal, met veel eer en bewondering aanhoren mijn reis verhaal, krijgen jaarlijks één -twee trekkers van mijn slag op het gras, trakteert mezelf eindelijk voor de eerste maal na negen dagen reizen, vakantie nemend en... - verleid door de mooie wijngaarden en namen van kastelen - op goed glas wijn, en jammer dat je niet eens mag doorzakken! En menig glaasje proeven, GOED EN ZACHT was de smaak en met de kennis van streek en gemeente, zal mijn eerste aankopen eens terug thuis beslist opzoek gaan naar wijn uit die streek afkomstig.

Betalen voor de wijn was er niet bij, de patron trakteerde. Toffe en gastvrije camping uitbaters daar in Abzac.

Daar, deze avond opnieuw wat meer tijd genomen om alles op een ontspannen manier in orde te brengen, nieuwe plastiekzak voor bescherming van de slaapzak, de reisroute voor de volgende dagen door nemen, mijn geld te tellen ook, was al goed verminderd, met altijd maar eten en drank te kopen, en... EINDELIJK na meer dan één week reizen de te goed in agenda verstopte laatste Franse franken teruggevonden 600FF. Was blij dit te zeggen aan de telefoon, dan maar rustig tentje inkruipend, na het feestlawaai van de vorige nacht en glas wijn al zeker van een goede nachtrust.

Afstand: 186km 6h30 - 17h

Naar Angouléme fietsend deze ochtend, op de zeer rustige D674, zag ik als spoorwegman, dat op de ernaast liggende spoorbaan er vele treinen aan hoge snelheid voorbij kwamen geraasd.

Als de treinen zo snel gingen rijden door de vallei, dacht ik bij mezelf dat zit goed voor vele km, arriveerde in duivenvlucht in Angouléme reeds voor elf uur, tot plots de fietser er niet meer aan zin trekken komt, dicht bij het centrum, het was er sukkelen, na lang zoeken en veel tijdverlies er toch ingekomen, na Tarbes de tweede maal dat het gebeurde.

********************** De toeristische brochures in overvloed toegezonden tijdens de maand januari, waren meer en meer een kleine gids om te weten wat ik op de verschillende etappes nog wilde bezoeken.

Angouléme was daar een goed voorbeeld van: ver en lang en hard fietsen, duwen, kan beslist samengaan met veel zien, als je niet vergeet te stoppen, vakantie gevoel moet toch steeds het streefdoel wezen.

Den velo als praktisch vervoermiddel, door verkeersarme straten, verkeersvrije pleinen slenteren. Je plaatsen op autovrije markten dichtbij het Hotel de Ville heerlijk dit te mogen uitvoeren spijts de inkom van de stad moeilijk was, slecht verzorgd voor fietsers, was Angouléme drie uren vakantie met drie sterren; nog enkele vergeten vrienden kaarten toegestuurd, voor dochter Erika gesupporterd in haar voorlaatste jaar,

*** Geloven in je eigen kunnen ***

en er een beetje talent voor hebt,

fietsen(alleen) en je plan trekken.!

doen wat je graag doet

dat brengt me tot bij u Erika

'het overweldigend gevoel komt me dagelijks te overvallen'

*** Dit wens ik je deze weken en volgend jaar ook toe. ***

Wie zegt daar dat er niet kan gecommuniceerd (gepraat)worden? Het is te zien hoe je het bekijkt.

Na wat onderhoud aan de fiets reeds 1500km afgelegd, pas om half-drie vertrokken, om op zeer rustige wegen departement de Charente binnen te rijden. De D737 is een aan te raden fietsroute afwisselend van landschap en niet te lastig.

Nog maar 160km afgelegd en reeds 18h zal moeten stoppen en camping zoeken.

Te Chef-Boutonne bij het kasteel "JAVARZAY" gemakkelijk een camping gevonden, met " Holiday inn " kwam ik terecht bij een Engelstalige camping uitbater alles op die plaats was eigenaardig, geen franse taal te spreken deze avond, magnifiek zwembad, eetgelegenheid erbij, was nog niet voorgevallen de vorige dagen, hij vroeg of ik een grote bungalow tent wilde huren, toonde mijn bagage achteraan de fiets, met o.k. en yes onze plan trekken allebei, drong opnieuw aan om " mangerai" te eten op zijn domein frites met hache, om 20h, na zoveel dagen zei ik ja, zo een luxe was me niet eerder voorgevallen.

Tijdens het eten begon ik meer en meer dit geval camping Holiday te onderzoeken, wat bleek de zeven bungalow tenten waren allen daar geplaatst om verhuurd te worden.

Ik was er de enige kampeerder van de avond, het sanitair blok voor de helft bruikbaar, was in opbouw, verlichting s'nachts was er niet aan de douches, zal morgen laat moeten vertrekken.

De frites waren goed op zijn Belgisch gebakken, maar de bar was op zijn Engels met enorm veel keuze van bieren, en na het eten maar aandringen, om toch maar zoals de Britse manier het wil van te drinken tot je niet meer kan, het lukte echter niet met mij.

Betaalde 50FF. alles te samen, geloof toch dat de camping daar als hij zijn eigen landgenoten kan meebrengen, die ook geen 'Frans' spreken van het bankroet kan redden!

Je te rusten leggen op deze plaatsen nog geen stadje een klein dorp, is niet mijn voorkeur stek, hou veel liever om de stad en centre de ville te bezoeken en om er te wandelen.

Met de natte vinger parkoers van terugreis uitstippelend toch goed terechtgekomen na Abzac nu Chef- Boutonne.

Afstand:160km 6h45- 18h

Daar is de grootste beesten markt van het land gevestigd, lang voordien aangekondigd langs de weg, gelukkig is er ook nog gewone marktdag, potje confituur gekocht en een dia genomen.

Die sfeer, en goed en mooi weer met windvoordeel wat wilt ge nog meer Paul, geen last van kwaaltjes, niet te vroeg boffen, een keelontsteking of ongesteldheid kan vlug opkomen, maar drie dagen na de afdaling van de Aubisque zou je er iets moeten van gemerkt hebben, vooral de toch niet ideale kampeernachten veel vochtigheid s'avonds s'nachts, geen echt kampeerweer, maar niet geklaagd de moraal was o.k. en gezondheid ook.

Maar... pas vertrokken na de picknick uit Parthenay en met goede gemiddelde rijsnelheid bleek na enkele kilometers er muizen in mijn fiets te zitten,

al vlug de diagnose gesteld, de trapas of het braquet was aan het kapot gaan, nochtans 32FF. gisteren betaald voor het bijstellen ervan.

Ja, verdorie toch, hoe is het spreekwoord wat je zelf doet doe je beter, met een stalen puntslag bij me had het beter zelf geregeld, zo een randonneurs fiets kan wel tegen een duwtje, onthouden voor later.

Als je verder goed kan door fietsen, ben je misschien voor twaalf uur in Thouars daar moet er wel een fietsenzaak zijn en gelukkig bleef het bij een kraken en piepen tot deze stad.

De patron van de fietsgarage verontschuldigde zich voor het slecht uitgevoerde werk van zijn collega van de dag ervoor, het braquet was te vast gezet gisteren, zegde heel tevreden te zijn als hij me kon depanneren, aanvaardde Visa kaart als betaalmiddel en mocht om halfvier de fiets komen halen.

In koerskledij en met picknick mand de stad ingetrokken, getelefoneerd naar huis, nummer van telefooncel waaruit ik belde meegedeeld, dat broer Gino eens een poging onderneemt om me te bereiken, ik zal picknicken bij deze cel; mijn télècard was aan het verminderen met veel unite's.Na enkele minuten rinkelde de bel reeds, waarom niet vroeger zo iets getest,.. Met broerre Gino aan de lijn, dat is hier fantastisch wat ik aan het beleven ben! Dit nadoen word je toegewenst al of niet met zware fiets. Vroeg om liefst op zondag terug te komen, zodat hij samen met zijn vrienden me kon afhalen aan de schreve (grens).. Was nog een beetje vroeg om dit te regelen.

Door de omstandigheden verplicht een lange rustpauze te nemen, ontmoette ik rustend op een zitbank een eigenaardige, vreemde, bizarre reiziger( mensen type); beiden rustend op een mooi pleintje met zitbank, loerde ik hem af en hij mij, hij had loperschoenen aan zijn voeten, een rugzak vol gepakt en daarboven op een reistas mee, waarin een groot brood stak, was bezig met Ovalmatine te bereiden, na enige tijd kwam er een gesprek tot stand, vrij vlug hoorde hij Vlaamse klanken in mijn stem en schakelde over op een mengelmoes van talen.

Vertelde zijn reeds veel maanden durend reisverhaal, en beslist, zo als je hem bezig zag op die bank, moest het iets speciaals wezen. Hij reisde al lopend naast de bedding van de rivieren reeds vele weken lang, bekloeg zich aan mij dat er toch zoveel hindernissen te overwinnen waren, omgewaaide bomen, smalle doorgangen, pinnekens draad, toonde de schrammen aan zijn vuile lijf, van uit de moezel streek was hij vertrokken, het ging hem voornamelijk om nederzettingen van de" oude Romaanse Kerken " en de "Dolmen" toonde enkele postkaarten daarvan, en verklaarde enkele dagen geleden midden de nacht terwijl hij daarin aan het slapen was, eruit moest kruipen door de hevige regenval, de Dolmen was vol water komen te staan...dat waren nog al straffe belevenissen wat hij vertelde, luisterde geboeid verder was Hongaar van nationaliteit, leraar, was iets in de protestantse kerk, dat een persoon al lopend beladen met pak en zak de wereld rondtrekt op deze wijze ... ONVOORSTELBAAR bleef nog een half uur aan me plakken, gaf taal les Zweeds en Nederlands aan me, de grammatica plus de stam waren moeilijk uit elkaar te houden in de twee talen, je comprend zei ik en met een stevige handdruk en saluut werd er afscheid genomen.

Slechts 116km op de computer, bijna vier uren nog altijd in Thouars dit moet en zal een avondrit worden, zonder verdere tegenslagen moet er 90km bijkomen La Flèche aan de rivier de Loire is voorziene eindpunt. Juist voor sluitingstijd nog 40FF aan eten en drank gekocht en op de veel te drukke weg de D938, miste ik voor het eerst goede wegenkaart om alternatieve route te zoeken, nam een sterk avondmaal op mooi ingerichte picknick plaats langs de weg, en haastte me met bekwame spoed voor het naderende slechte weer naar de camping te La Flèche.

***Mooi is het daar maar helaas; zonder zon is kamperen als een café zonder bier. ***

Afstand:207km 6h30 -19h30

Toch gepoogd alles redelijk droog weg te bergen in fietstassen, zal over de middag mijn tent met felle zon een uurtje te drogen leggen was mijn gedacht. Om negen uur tijd voor een koffie pauze te Le Mans, veel regen gehad het laatste halfuur, maar geen gemor, een beetje nat of helemaal nat, het deert je niet meer, het was toch niet koud en wind mee!..

Dia genomen van de kathedraal, de stad verkend en zo verder op weg naar Bellême, een aangename reisweg de D301 en vervolgens de D938 maar jammer; de zware regen buien bleven me teisteren, en het bleef er slecht uitzien aan het wolkendek voor lange tijd.

Och NORMANDIE dicht tegen de Atlantische Oceaan gelegen als het er regent is het met genoeg water in eenmaal, gevoeld tot in het diepste van mijn tenen, maar deren hoe is het in godsnaam mogelijk deed het me niet, het was niet koud, en eigenaardig genoeg kwam je telkens een halfuur later op droge banen terecht, en dank zij de wind kwam je opnieuw telkens uit te drogen. Normandië heeft me redelijk dicht bij de achterdeur! .. gecharmeerd, spijts de overtrokken hemel, wat een surprise te Verneuil sur Avre te landen.Van het mooiste van deze reis, dat stadje moet aangemerkt worden, pittoresk, oud en gezellig, mooi in en buiten de stad.

Op de grote markt Café Hotel de la Paix opgezocht, was blij zoiets te ontmoeten om een koffie pauze te nemen, aan de toog was wielertoerisme het gespreksonderwerp de binnenkort te rijden Parijs - Brest - Parijs een 600km lange fietsmarathon.

Dit is een om de vijf jaar ingericht brevet, dat door duizenden wielertoeristen uit vele landen zeer hoog gequoteerd staat, vooral om de speciale sfeer, en de bekroning van jaren lange inzet en volharding om een "GOUDEN AREND" te verdienen = de opperste onderscheiding bij de toerfietsers aangesloten bij de K.B.W.B.

Meer dan 600km in een paar dagen is ook veel rijden weinig rusten en genieten maar elk zijn goesting.

Met iets spijtig in me vertrokken uit Verneuil sur Avre, waarom hier niet blijven, maar ja op woensdag getelefoneerd en vrouwtje Erna maar vragen voor toch niet langer dan nodig weg te blijven, en mijn mond voorbij gesproken, in overmoedige bui suste ze met te zeggen dat ik zaterdag hopelijk terug ben!

*** WAT HEB IK RAP EN LANG MOETEN FIETSEN OM NADIEN DIT WOORD GESTAND TE HOUDEN. ***

Het moest en ging voor uit; Breteuil sur Iton was het eindpunt van 196km lange rit in de regen door Normandië.

Voor deze avond verwijs ik de lezer terug naar de inleiding, hoe idee om toch maar een dagboek te schrijven van deze Vredesfietstocht daar op de camping te Breteuil vaste vorm begon te krijgen.

Met toch deze anekdote; de tent en de kleren laten uitdrogen en uitwaaien aan een draad op halve meter van de grond opgehangen, om ieders perceel te omlijnen, kwam rond 19h een humeurig en jong Franse "Marianne" uit een brok van auto gestapt, niet meer dan goed 20jaar oud en met Vader..? Of Vriend bij zich? Me de regels van de camping uitleggen.

De les te spellen, tu mets ce privé, c'est interdit en pakte mijn tentzeil van de draad, en liep ermee weg om alles in de rivier de Iton te gooien.

Ik bleef kalm, en begon daarna met lange Vlaamse volzinnen van mijn kant te antwoorden, vroeg haar toen of ze dat VLAAMS wilde begrijpen, in het frans, maar une femme fatale was het blijkbaar, stampend met beide voeten op de moerassige grond, maakte ik in woord en gebaren een tevergeefse poging om tot beetje meer redelijkheid van haar te komen.

Afstand:196km 7h -16h20

*** BRETEUIL - LA NEUVILLE CHANT d'OISEL -

Toen ik die morgen uit Breteuil vertrok wist ik nog niet het eindpunt van de dag.

Had Abbeville in gedachten, Beauvais, Hesdin nogal heel ver? In ieder geval op zaterdag slechts 150km rijden als het kan was de opdracht.Daar in deze streek zoals bij de heenreis te Amiens, als 13 jarige er rondgetoerd te hebben met Vader, er eindelijk nog eens terugkeren, dat was de kick de ik reeds enkele dagen mezelf toe dacht.

Les Andelys met zijn château en de toen pas aangelegde hangbrug over de Seine weerzien, het château van de overleden vijfvoudig "Ronde van Frankrijk winnaar Jacques Anquetil gaan bezoeken en er even verpozen, bij het pas twee maanden voordien opgerichte herdenkingsmonument.

Droog bij de start tot juist na het middagmaal, zal deze rit me toch wel blijven herinneren aan het voordeel van alleen te fietsen. Profiteren van alleen te zijn, reed ik langs onvindbare wegen, na Evreux en Les Andelys voorbijgefietst te zijn op zoek naar château Jacques Anquetil te Fleurie sur Andelles; daar werd ik doorgestuurd naar nog een dorp verder, dat luistert naar de mooie naam van...

" La Neuville Chant d'Oisel " na veel geduld en volharding toch gevonden; - zonder Michelin kaarten toch veel tijd verlies en kilometers om rijden erbij nemen -

Enkele mooie dia's van het memoriaal genomen, gewandeld tot aan het kasteel en Mv. Anquetil? ... bezig gezien aan de afwas! .

Sympathiek was de inkom nadien bij chez Michel te Perriers sur Andelles, juist middag komt de baas mij de hand drukken dat hij bijna plat was, hij was van hetzelfde ras als onze J.P.Coopman de ex bokskampioen, bokstrofeeën overal tentoongesteld, foto's en persartikels aan de muur gehangen, deed zijn vrouw om mes en vork lopen in haar keuken voor mijn middageten, zonder te zien dat ik zelf het gerei bij had...Na een goede middagrust, de spullen opbergend in de tassen, vallen er opnieuw regendruppels, zal het nu opnieuw beginnen regenen, vrijdag zijn vandaag en de dertiende dag wezen, als dat men ongeluksfactor is, het kon me toen niet deren, dacht ik helaas... het kan verkeren zei Bredero.

Zo doorweekt van kop tot teen samen met fiets bagage, wat daarmee aan te vangen en zoveel omgereden om de grote baan Rouen- Beauvais met veel zwaar verkeer op te ontwijken.

Gelukkig geen pannes aan de fiets, maar een echt goede waterdichte beschermhoes voor de stuurtas droog te houden, dit moet toch te kopen zijn in de handel, want blijven regenen UREN aan een stuk, geen schuilplaats vinden om direct de doorweekte wegenkaart te bestuderen, dat moet voorkomen worden.

Voeten nat en trui nat, dat maakt allemaal niets uit maar sommige essentiële dingen direct bereikbaar en toch droog opbergen is een must.' Voor mijn opvolgers of mezelf wie weet!

Door het alleen fietsen zo dicht bij huis + - 250 km dacht ik erover na, om lang te fietsen deze avond: nat is nat, de richting naar Beauvais via de omweg was lastig en duurde lang, waarom als de windrichting verandert na Beauvais de N1 richting Breteuil Amiens de wind veel voordeel kan geven, niet verder vliegen als de duiven.

Reeds 190km te Beauvais slechts 16h30 wat moet je en kun je er uitrichten op de kampeerplaats die nu wel open is, het bleef hard regenen, daarbij de slaapzak zal ook vochtig en misschien nat geworden zijn, zal Hotel opzoeken of in Amiens de trein naar Rijsel nemen, maar allè niet zeuren hé, de voorlaatste dag nog met de trein...

Te Breteuil van de duiven een sterke koffie gedronken en een pain de raisin gegeten, zo verder aan een ongelooflijke snelheid, nooit onder de 33km per uur veelvuldig 35 à 39 km /h naar Amiens gevlogen aankomst om 19h20 " doornat meer dan zes uren in felle regenbuien gefietst" 254km op de computer.

Bij aankomst in Amiens komen eerste schuchtere zonnestralen door het wolkendek de rest van de avond veraangenamen.

Na een beetje rond toeren in de stad, een hotel gevonden die rekening houdend met mijn vestimentaire uitrusting (wat een moeilijk woord) geen probleem zou geven.

Met hotel snack chez Walter dichtbij een leger kazerne zat ik goed.

Mijn spullen in de tassen waren tot eigen verbazing wel vochtig, maar beslist niet doorweekt, je leerde alles s'morgens goed in te pakken in bijkomende plastiekzakken.

Het avondmaal met dessert en kruik wijn en een sterke koffie, te samen met de overnachting kostte 199FF. heb blijkbaar geen neus om goedkopere zaken te vinden!

Zou het budget niet fors omhoog moeten gaan, om veertien dagen zo te reizen?

' Daarbij met goed weer is kamperen in open natuur Fantastisch'! Het is wreed u de laatste dag (nacht) te moeten overgeven aan de grillen van het slechte weer.

Mag toch niet klagen, 12 van de dertien nachten in men tent geslapen, het was leuk deze manier van reizen en fietsen gekozen te hebben.

De ochtend van de laatste etappe kwam Amiens onder een stralende zon tot volle activiteit, marktkramers, straatvegers en lawaai van uit te rangeren treinstellen. Voor zeven uur en zonder ontbijt uit het hotel vertrokken, op de N1 naar Doullens viel de verkeersdrukte op zaterdag best mee.

Maar buiten Doullens zonder wegenkaarten misreden... dat was niet erg, zo dicht bij huis! op onvoorstelbaar mooie en rustige kleine baantjes, door grote bossen, steile heuvels en diepe dalen gecrost, getoerd, in de omgeving van Luchieux *** drie sterren waard, ik geloof dat er per uur geen mens of auto voorbij trok.

Het zal je als alles goed gaat geen zorg wezen; ja, geluk heb je wel gehad, denk je bij je zelf op 100km. van het eindpunt Ieper. Wie heeft nu voor wie een kaars laten branden? Gaat er door je hoofd.Nog enkele uurtjes en terug thuis, met het mooie weer op zaterdag had ik geen haast ervoor, te Bethune een laatste kleine bevoorrading verzorgt, op het terras op de grote markt.

Met een intens gevoel, te leven en gelukkig te zijn geweest, kon ik ten volle genieten van de populaire melodie en de 'o zo zuivere klank die uit beiaard en belfort toren galmend.

Meegeleefd, moet U allen met zeer velen hebben gedaan, een beetje ontroerd van mijn eigen prestatie, en blij met het weerzien van familie én opnieuw thuis te zijn.

Blijf en durf erin geloven

Als het reeds jaren in u hoofd zit

Stel niet oneindig uit

Want eens komt de dag

Te moeten vaststellen

Voorbij is de kracht

De gezondheid

Alleen rest u vrienden

De spijt

Doch ook niet meer

Dan dit

Heruitgegeven en op de website van Paul Lambert de wielertoerist geplaatst op 5maart 2002.