Morgen zaterdag kom ik in de club en als alles goed gaat met een kleine verrassing. Ik heb hier zes dozen Iranese snoep gekocht voor de prijs van éen doosje pralines van bij ons. Ik zou er een paar van meenemen voor mijn lezers. Het was mij aangeraden door verschillende mensen als een delicatesse. Het is nouga gebaseerd op pistache als ik het goed begrepen heb. Dus die wat meer van mijn wedervaren wil horen en er wat wil van proeven komt maar even langs. Ik zal ook trachten enkele foto' s van mijn GSM over te zetten om ze zichtbaar te kunnen maken op een computerscherm.

Ondertussen heb ik mijn gesprekje gehad met de twee jonge Iordanïers. Ze vonden dat de vrouwen in Iran eigenlijk nogal los gekleed lopen (?) omdat het haar dikwijls niet volledig bedekt is. Precies het omgekeerde van mijn observatie. Nu wou ik met die jongens geen discussie voeren want ik vind ze heel aardig terwijl ik in mijn binnenste die klederdracht een verschrikking vind, dus ik liet dat passeren. Verder vonden ze dat in Jordanïe de mensen, Arabieren zijnde, veel vrijgeviger zijn, dat je als vreemdeling heel snel thuis wordt uitgenodigd en hier laat men je in de kou staan. En ik die vond dat Iran al heel gastvrij was. Hun koning is de grote baas, hij heeft alle macht in handen en ze willen dat zo houden. Volgens hen is hij degene die het land bij mekaar houdt want anders zouden verschillende clans beginnen ruzie maken en vechten en hij is heel geliefd. Leerplicht tot 16, praktisch iedereen is geletterd in Jordanïe. Dat vind ik uitermate positief. Universiteit is in veel gevallen gratis, bijvoorbeeld als je vader dienstplicht gedaan heeft. De cursussen komen uit Amerika en het niveau is heel hoog vinden ze. Dat doet mij eraan denken dat een land dat bijna geen grondstoffen heeft zich moet verdedigen met brainpower. Dat is iets dat wij in Belgïe ook doen. Daarom is ons onderwijs van hoge kwaliteit, het is ons kapitaal. Er is wel dienstplicht maar dat schijnt gemakkelijk te ontlopen zijn. Even terzijde, volgens CIA factboek gaat 8,6% van het BNP naar het leger en daarmee staat Jordanïe op nummer 4 in de wereld wat betreft militaire uitgaven. Het voedsel is beter dan in Iran (dat lijkt mij niet moeilijk) en er is probleem met drinkwater, dat wordt alsmaar duurder. Volgens hen is er geen censuur, maar je mag niet zomaar de koning beschimpen, daarvoor ga je zeven maand in de gevangenis. Beiden zijn duidelijk anti-Amerikaans. De bevolking leeft voor 80% in de steden. Mijn bemerking, de oude koning Houssein en zijn opvolger Abdullah doen het goed. Zij zijn in die woelige regio erin geslaagd de boel bij mekaar te houden en met iedereen te vriend te blijven, zelfs met Israël. Eén keer heeft Houssein zijn tanden moeten laten zien toen de Palestijnen teveel de baas wilden worden in zijn land, toen heeft hij hard teruggeslagen en El Fatah eruit gebonjourd. Zo houdt je je bevolking gelukkig, geen avonturen en geen grote woorden, in de luwte blijven en pas actie ondernemen als het echt nodig is. Vooral die investering in onderwijs klinkt hoopgevend. Ik herinner me nog in de zestiger jaren dat koning Houssein regelmatig in het nieuws kwam. Abdullah hoor je bijna niet. Dat betekent mijns inziens dat die het nog beter doet dan zijn voorganger. De luwte weet je wel.

Vandaag na de partij heb ik het voorrecht gehad met een professor administratief recht van de universiteit een ritje door de stad te maken. Hij heeft zeven jaar in Parijs rechten gestudeerd samen met zijn vrouw die doctor is in Franse literatuur. Beiden werken aan de universiteit van Tabriz. Het was heel gezellig, een heel sympathieke man die vrij goed Frans spreekt. Moest ik elke dag met zo iemand kunnen optrekken dan zou ik het hier zelfs aangenaam vinden. Van hem verneem ik ook het verhaal over het schaakverbod dat hier van kracht waz in de Iraanse revolutie. Het blijkt ayatollah Khomeiny zelf geweest te zijn die dat misverstand heeft rechtgezet. Enkele mollahs in Qom hadden, zonder iets van schaken te kennen, gedecreteerd dat schaken een gokspel was en daarom strijdig met de Koran. Het spreekt voor Khomeiny dat die fout erkend is. Nu wordt schaken in Iran eigenlijk zwaar gesubsidïeerd. Het is erkend als sport, en ze krijgen alle faciliteiten. Om eerlijk te zijn, veel van hun spelers zijn underrated.

De laatste dag in het toernooi wilden verchillende mensen die ik van haar noch van pluimen kende met mij op de foto.

Morgen ben ik hier eindelijk weg. Mijn vliegtuig vertrekt zaterdag om 0430 en ik kom dezelfde dag aan in Zaventem om 1030. Tot mijn grote onrust lees ik in de Frut dat de bagagefirma Flightcare in Zaventem in staking is. Ik hoop dat dit niet teveel vertraging zal geven. Ik heb gelukkig een boek bij als het lang duurt. En natuurlijk een frisse pint drinken bij de eerste de beste gelegenheid.

Tot slot, het was een interessante ervaring en in het voorjaar zijn hier verschillende open toernooien. Met mijn huidige ervaring kan ik advies geven aan mensen die een zelfde belevenis willen delen. Je krijgt de kans een totaal andere cultuur te leren kennen, en het logement en maaltijden zijn gratis als je geïnviteerd bent. Het is een veilig land en je loopt geen enkel gevaar, ondanks alle doemberichten die je soms in de kranten leest. Om uitgenodigd te worden moet je enkel van de Belgische schaakbond verkrijgen dat je officïeel wordt afgevaardigd. Dat betekent niets meer dan dat vanuit het secretariaat of een andere verantwoordelijke van de bond een simpel mailtje gezonden wordt met je naam. Dan krijg je een uitnodiging. Je ELO is van geen belang. Wie er interesse in heeft moet mij contacteren want er zijn nog wat dingen die ik kan vertellen die het bezoek kunnen vergemakkelijken.

Oorspronkelijk wou het ik het vandaag hebben over de Joods-Palestijnse kwestie omdat die toch een heel bepalende factor is in de oost-west verhouding en de spanningen in deze regio. Ik wou beginnen met de UNO resolutie 242 van 1947 maar toen besefte ik dat ik moest teruggrijpen naar de Balfour declaration van 1917 toen Palestina nog een Britse kolonie was, de conferentie van de volkerenbond in 1920 en nog verder terug naar de opkomst van het zionisme, de diaspora.... En ook nog vooruit naar de drie Joods-Arabische oorlogen... Het is eigenlijk enorm en je kan dat niet in een halve bladzijde beschrijven. Het is ongelofelijk hoe zo een klein land zo een wereldbepalende invloed heeft. Lees daar een goed boek over of begin met Wikipaedia.

Het is een verhaal waar geen absoluut gelijk in bestaat maar beide partijen wel het absolute gelijk willen halen.

Ik ga het nu even hebben over diplomatie in het algemeen en diplomatieke taal in het bijzonder.

Diplomatieke taal op de TV tijdens een gezamenlijke persconferentie van de ministers van buitenlandse zaken van Iran (Saleh) en Turkije (Davutoglu) gisteren gehouden in Turkije. Die taal moet je kunnen ontcijferen.Als je Saleh hoort zeggen dat 'er een open en eerlijk gesprek was en dat beide souvereine landen zijn en belangrijke spelers in de regio', dan vertaal je dat als dat er aan de tafel geen overeenstemming is en beiden hun zin doen zonder zich van de ander aan te trekken. Bij overeenkomst dan zou het iets zijn in de zin van dat 'er gemeenschappelijke standpunten worden ingenomen en we op weg zijn naar verdere constructieve gesprekken die de vriendschap tussen onze landen zal verstevigen'. Steeds wordt in dergelijke gezamenlijke persconferentie met bloemetjes naar mekaar gezwaaid, maar dat wil niets zeggen. De Turkse minister Davutoglu bijvoorbeeld werd gevraagd over zijn standpunt over Syrïe, het antwoord was 'we zijn zeer bezorgd en we volgen de situatie op de voet': dat zijn veel woorden om niets te zeggen. Over de onderhandeling met de IAEA geeft de Turkse minister goede punten met een 'verder zetten van de dialoog en het heeft de volle steun van Turkije'. Ook wordt heel handig de bal in het Europese kamp gelegd via Ashton (onze Europese commisaris voor Buitenlandse Zaken). Zij zou moeten bemiddelen. Ze hopen hiermee een tegenwicht voor Amerika te vormen door Europa mee in het bad van de nucleaire onderhandelingen te trekken. Verder zijn de heren uitermate lief voor mekaar en moemen mekaar bevriende landen. Ik geloof er geen snars van. Beide proberen meer invloed te krijgen in de regio en naties hebben nu eenmaal geen vrienden maar belangen. Ook wordt natuurlijk keihard gelogen, bijvoorbeeld door de Turk in het volgende 'U weet heel goed dat Turkije geen enkele militaire actie onderneemt tegen buurlanden' bij een vraag over Irak. Een paar dagen geleden noch hebben ze wat raketten op Koerdische doelwitten in Irak afgeschoten. De aanwezige journalisten zijn beleefd genoeg om daar niet op door te boomen want dan krijgen ze een volgende keer geen perskaart voor de persconferentie. Verder nog wat ronkende woorden over broederschap, onderling vertrouwen, we gaan mekaar nog dikwijls bezoeken, gemeenschappelijke belangen, we zijn altijd al vrienden geweest, enz...

http://www.washingtonpost.com/world/middle_east/former-commanders-letter-sparks-uproar-in-iran/2012/01/18/gIQA5o5Q8P_story.html

Om af te sluiten met een positieve noot, van twee hervormingsgezinde Iranese gesprekspartners kreeg ik horen dat er geleidelijk aan een minder fundamentalistische levenswijze er doorkomt. Zij vonden dat zij nu zijn waar wij waren net voor de Franse Revolutie, de zogenaamde 'verlichting'. (bij die verlichting zijn natuurlijk wat kanttekeningen te maken, maar het heeft heel wat losgemaakt in het oude Europa). Er zijn wel tekenen, volgens hen zie je dat in de kledij die niet zo strikt meer is. Ik hoop het voor hen.

Dat volk verdient beter.

Volgende zaterdag kom ik in de club en als alles goed gaat met een kleine verrassing. Ik heb hier zes dozen Iranese snoep gekocht. Voor de prijs van éen doosje pralines van bij ons. Het was mij aangeraden door verschillende mensen als een delicatesse. Het zou gebasserd zijn op pistache. Dus die wat meer van mijn wedervaren wil horen en er wat wil van proeven komt maar even langs. Ik zal ook trachten enkele foto' s van mijn GSM over te zetten om ze zichtbaar te kunnen maken op een computerscherm. Bij God, ik zal gelukkig zijn als ik terug in Gent ben.

Mijn dank aan Dirk Gregoir die het aandurft mijn schrijfsels op de site van de KGSRL te plaatsen. Ik weet dat nog maar sinds vandaag via een mail van Marnix Vanderzalm.

Eens lekker uitslapen deze nacht. Ik schrijf dit op de avond van 18-1. Ik had onlangs een 'idee'. Ik sprak erover met een Litouwse IM die in Iran de functie van coach heeft. Omdat ik uitgenodigd was dacht ik hetzelfde te doen door een Iraanse speler naar ons Open Toernooi uit te nodigen. Het verblijf bij mij thuis zou op mijn kosten zijn, en ik verhoopte op een tegemoetkoming van de club voor het inschrijfgeld van het toernooi. Maar eigenlijk is dat waanzin, want ik heb vernomen dat als je als particulier iemand uit Iran inviteert, je er hoofdelijk en financïeel voor verantwoordelijk bent voor een periode van niet minder dan twee jaar. Dus als die gast het te leuk zou vinden in Belgïe zou ik er twee jaar voor opdraaien. Gelukkig heeft die Litouwer dat uit mijn hoofd gepraat.

Gisteren heb ik een jongeman gezien met rood haar. Hij wandelde in een shop met zijn vriendin. Ik kon mijn ogen niet geloven, en inderdaad, het was geverfd. Ik zag plukken haar met een donkere kleur. Je bent hier zo gewoon aan de stereotypen dat iemand met rood haar opvalt als een olifant in een mierennest. Toen ik dat vertelde aan de aartsengel heeft hij mij toch wijzer gemaakt. Het blijkt een fanatieke supporter te zijn voor een voetbalclub van Tabriz. Die verven hun haar in het rood ter ondersteuning van hun club. Bart Vergauwen, Luc Van Hoecke, Dirk Gregoir, Dirk Schutuyzer en alle andere Gantoise supporters kunnen er een idee mee opdoen. Ik ben ervan overtuigd dat blauw wit een mooie kleur is voor jullie kapsel.

Op straat heb ik zelfs een meisje gezien met wel degelijk een hoofddoek, maar met een ROOD jasje. Een verademing tussen al dat zwart. Ik heb de indruk dat ongehuwde meisjes zich frivoler kleden, en eens ze getrouwd zijn zich transformeren tot een pak zwarte doeken.

Uit de gesprekken is me opgevallen dat de Iranezen een afkeer hebben van Arabieren. Het zou iets te maken hebben met een gewelddadige onderdrukking en islamisatie met poging tot vernietigen van hun cultuur. Ze voelen zich gekrenkt als we hen als Arabieren aanzien en preventief zeggen ze ronduit 'we are not Arabs, we detest them'. Een cultuur vernietigen is uiteindelijk niet zo gemakkelijk en daar kunnen wij van meespreken. Toen de Fransen ten tijde van de revolutie in 1794 hier binnenvielen werd per decreet het Nederlands afgeschaft, en in het uiterst katholieke Vlaanderen werd de kerk zonder meer verboden. Onderwijs, rechtsspraak, administratie en nog veel meer werd op een Franse leest geschoeid en er werd geplunderd en gestolen dat het een lieve lust was. Ettelijke kunstschatten zijn toen naar Frankrijk vertrokken en daarvan hangen er nu nog in het Louvre. Daaronder waren verschillende panelen van het Lam Gods van Van Eyck. Er is van 1794 tot 1815 door de Fransen meer gestolen in Vlaanderen dan tijdens de twee Duitse bezettingen tezamen. Maar goed, nu zijn we dikke vrienden.

De gerant van het restaurant buiten het hotel dat ik frequenteer is blijkbaar heel verheugd dat ik al drie keer bij hem ben komen eten. Hij zei iets liefs tegen mij dat ik spijtig genoeg niet kon verstaan. Het gaat daar zo: er is een vitrine binnen en daar duid je aan welke spiesen je wenst. Die worden dan voor je gegrild en je neemt zelf drank uit de koelkast en het dessert dat inbegrepen is. Dat is een soort youghourt of platte kaas. Ik installeer me dan altijd boven. Beneden kan je ook zitten maar dan kijk je in de keuken waar ze op een eenvoudige tafel het vlees klaarmaken. Je ziet al de tripen en ingewanden en nog meer in de lucht vliegen bij wijze van spreken. Ik ga dan liever elders zitten. Daar komen ze dan de klaargemaakte spiesen brengen verpakt in een soort brood om het warm te houden. Er is geen mes en vork. Je moet met het brood het vlees van de spies halen, dat heb ik ondertussen al geleerd. Op tafel staan kruiden en een flesje met een soort citroensap om wat extra smaak te geven, maar eerlijk gezegd het is al lekker zo.

Ik heb al iets geschreven over die twee Jordaanse jongens, en ik wil hen interviewen over Jordanïe, meer specifiek de verschillen met Iran. Het CIA factbook en Wikipaedia geven eigenlijk al veel informatie maar ik wil ook daar de straat leren kennen. Gisteren trouwens kwamen die aan de engelbewaarder vragen hoe het zat met hun vliegtuigticket. Ze vliegen eerst met Iran Airlines naar Teheran en dan naar Amman. Ik waarschuwde hen dat die Iranese toestellen wel eens uit de lucht durfden vallen. En het moto van Iran Airlines is niet 'Fly with Iran Airlines' maar 'Die with Iran Airlines'. Verder stelde ik hen gerust dat er meestal parachutes werden uitgedeeld aan de reizigers, als er voorradig waren. Maar dat was niet belangrijk, 'don't worry about them, they mostly don't open up anyway'. 'You'll get at your destination anyhow, they just scrape you from the ground and put you in an envelop destination Amman'. 'The air condition on the plane is excellent because of the holes in the fuselage'. Zo, die voelen zich nu veel beter.

Je wordt overal met de neus erop gedrukt dat dit een handelsvolk is. Niet alleen in de bazaar maar ook in de hoofdstraten het ene winkeltje naast het andere. Ook iets dat ik in Gent niet gezien heb. Een winkel waar je reuze copyen kan maken. Ik geloof dat ze die toestellen in Belgïe plotters noemen. Een normaal copieertoestel geeft A4 of A3 maar die toestellen geven minstens A2. Spiedend door de vitrine zag ik zo een vel papier op tafel liggen en het was een bloemenmotief. Misschien een patroon voor een tapijt of zoiets? Want zoals een vorige keer vermeld, Tabriz heeft een gekende tapijtenindustrie.

In het hotel logeerden ook twee volleybalploegen voor éen nacht. De coach ervan sprak mij daarnet aan in het Duits. Hij had tien jaar als volleybalcoach in Duitsland gewerkt. Ik had gemerkt dat er gehandicapten tussen waren. Inderdaad er was éen 'normale' ploeg en éen zittend spelende ploeg.Toch fijn dat men ook aan die mensen denkt. Dat doet mij denken aan de schaaktoernooien in Spanje waar je dikwijls een groep visuele gehandicapten ziet deelnemen.

Het is opvallend hoe dezelfde getallen en feiten door verschillende partijen totaal tegenovergesteld geïnterpreteerd en geduid kunnen worden. Ik kijk regelmatig naar CNN, lees de online versie van de Washington Post, IHT, Lemonde, de Jerusalem Post, Al Yazeera en nu het Iranese PressTV. Ik heb het er al over gehad dat Nine Eleven hier in een opinie column onverbloemd een complot van de Joden en Amerikanen wordt genoemd, maar we moeten ons ervoor hoeden om de berichtgeving van bij ons niet eenzijdig door een westerse bril te bekijken. Ik kom uit een generatie waarbij thuis door mijn ouders over de Tweede Wereldoorlog nog vrij veel gesproken werd en ook de pers was toen hevig pro-Amerikaans, zelfs tijdens de Vietnamoorlog. Gewoon uit dankbaarheid omdat ze toch Europa van de bezetting door de nazi's verlost hebben. Ik weet dat het bon ton is om tegenwoordig op de Amerikanen af te geven maar willens nillens in mijn achterhoofd speelt die dankbaarheid nog altijd mee en dat kleurt mijn interpretatie over wat ze doen. Daarom vind ik het goed om Iran te bezoeken, die deel uitmaakt van de zogezegde 'as van het kwaad'. Zodat ik kan zien dat in de background het om mensen gaat die in soms moeilijke omstandigheden met waardigheid hun bestaan willen leven, willen werken om hun rials te verdienen, trots zijn op hun land, hard werken voor hun gezin en hun kinderen de best mogelijke opvoeding willen geven. Net zoals bij ons. De berichtgeving in onze pers gaat hoofdzakelijk over het regime en het religieus fundamentalisme. De gewone Iranees wil daar niets van hebben. Ze zijn religieus, dat wel maar ze willen er niet voor vechten en hun gezin opofferen. Ze willen vooral dat het rustig blijft zodat ze hun handeltje kunnen drijven en hun leventje kunnen lijden.

Maar dan heb je de pers in dit land en regio en daarvan moet ik onomwonden zeggen dat wat betreft neutrale berichtgeving dat voor geen meter te slikken is. Ik heb er in vorige verslagen reeds aan gerefereerd. Ik vind het de kracht van een democratie dat alles kan en mag gezegd worden. Pas als je nauwkeurige informatie hebt over de feiten en de verschillende en ook tegenstrijdige duidingen en achtergronden krijgt dan kan je dat afwegen en daaruit conclusies trekken, een gefundeerde opinie vormen en daarmee consistente acties ondernemen. Dat gedeelte van een waarheid negeren is ontkennen dat een blad papier twee zijden heeft. Zonder de andere zijde bestaat een blad papier niet. Een groot deel van de bevolking kan dat hier niet door de censuur. En dat gaat zeker door tot hoger niveau, zodat een kunstmatige waarheid overheerst die dikwijls niet met de realiteit samenhangt en dat kan catastrofale gevolgen hebben. Denk maar aan een jaar of zestig geleden toen Hitler door zijn eigen propaganda gedreven geloofde dat zijn zesde leger in Stalingrad nog steeds standhield alhoewel het boeltje daar al lang verloren was, en toenn fanatieke SS'ers en nazi's dachten dat ze in '45 de beslissende slag om Berlijn gingen winnen en also het glorieuze duizendjarige rijk zouden verderzetten (tussen haakjes bij de slag om Berlijn hebben 300.000 mensen het leven verloren). Met dergelijke informatie kan je geen beleid voeren. Daarom denk ik dat het wel mogelijk is dat hier sommige beleidsmensen menen dat ze de confrontatie met de US kunnen aangaan. Maar ik kan niet geloven dat dit een algemeen feit is. Er is nu via het internet genoeg informatie te krijgen zodat verantwoordelijke mensen het beleid wel kunnen bijsturen en een land geen zelfmoord doen plegen.

Nu ik het niet meer over mijn schaak'prestaties' ga hebben moet ik noodgedwongen wat meer schrijven over geopolitiek. Dit zal steeds achteraan komen zodat degenen die daar geen interesse of daar weerzin tegen hebben er niet door gestoord worden. Nogmaals mijn verontschuldigingen maar ik ben daar nu eenmaal dol op.

Vandaag had ik mijn wekker gezet op 0715 om de volgende ronde om 0900 te spelen. Even later na het ontbijt merkte ik dat het transport er niet was, ik keek het na en schold mezelf uit voor een ezel. De achtste ronde is vandaag om 1900. Dat ondervind ik dikwijls bij een toernooi. Ik verlies de dag en tijd uit het oog.

Door mijn venster heen zie ik de bergen en op de kam staan windturbines. Dat betekent dat Iran ook milieubewuster wordt. Nu, over het rendement van die windturbines in het algemeen valt het een en ander te zeggen maar daar ga ik het hier en nu niet over hebben. Maar ook las ik een artikel in de Teheran Times volgens dewelke de raffinaderijen in Iran er recent in geslaagd waren benzine te ontwikkelen die twintig keer minder vervuilend is dan de huidige. Vroeger trokken ze zich dit klaarblijkelijk niet aan maar ze beginnen ook de noodzaak van propere lucht in te zien. Meer nog, er wordt binnen nergens gerookt net als bij ons. In restaurants draagt het keukenpersoneel steeds plastic handschoenen en niet zelden een mondkapje. Het blijkt dat hoezeer het westen hier ook wordt verketterd er toch een aantal zaken doorsijpelen en worden overgenomen. Veel GSM's op straat is ook zo een teken.

Er zijn constant twee mensen van de organisatie beschikbaar in de lobby. Eén ervan heb ik al vernoemd als de engelbewaarder omdat die Engels en Frans spreekt en hij studeert nu ook voor piloot. De ander is zo een beetje een computerexpert. Beiden zijn steeds ijverig aan het studeren als ze niets te doen hebben. Het valt me op dat ze de teksten luidop lezen. Ik vraag me af of dat iets te maken heeft met hun onderwijssysteem. Als ik de reportages over de koranscholen goed interpreteer dan wordt door de kinderen de koran steeds luidop gelezen om de teksten er beter in te kloppen. Ik heb daarnet erom gevraagd en het blijkt inderdaad hier een gebruik te zijn hier.

Ik heb van een Litouwer de tip gekregen om snoep of een soort Turks fruit te kopen hier. Als tandarts sta ik principïeel nogal wantrouwig tegenover snoep en suiker maar het zou iets bijzonders zijn. Dus ik zal morgen beslist een vijftal dozen van die lekkernij kopen. Het zou iets zijn dat met pistache gemaakt is. 'gaz' of zoiets zou het heten. Het is me ook opgevallen dat mensen van Mediterrane landen en oostelijk daarvan over het algemeen zoetekauwen zijn. Isfahan is de wereldproducent van pistachenoten leer ik hier.

Voor mij is dergelijk dagboek schrijven een manier om uit het isolement te komen. Tijdens andere toernooien kan je in de analyseruimte of de bar terecht en contact leggen met andere spelers en dat doet de tijd passeren. Hier heb ik enkel de straat en de TV. In de lobby typ ik mijn dagboek in en heb soms een praatje met de engelbewaarder. Die is natuurlijk even nieuwsgierig als ik als het over levensomstandigheden gaat in het andere land. Ik probeer angstvallig te vermijden het over politiek te hebben want dat is glad ijs en je weet nooit hoe de geest zal reageren. De Belgische ambassade had mij de reis naarTabriz ten stelligste afgeraden en ergens op een site van de FOD buitenlandse zaken werden ook adviezen gegeven waaronder het niet over politiek te hebben. Maar omdat alles hier zo spotgoedkoop is vroeg ik naar het gemiddelde basisinkomen voor iemand die secundair onderwijs heeft gedaan en een deskjob heeft. Dat was ongeveer 300$. Als ik het goed heb is bij ons rond de 1500$ het basisinkomen. In ieder geval kan je in Belgïe voor 300$ zelfs geen woning huren. Dat zal tegenwoordig rond de 500€ draaien, afhankelijk van wat je zoekt natuurlijk.

Benevens dagboek schrijven is straatlopen een bezigheid maar gelukkig heb ik ook mijn I-pod bij en als ik van de wereld wil zijn dan installeer ik mij op een zetel met de plugjes in mijn oren, een opera van Handel of zoiet laat ik spelen en een Engelse thriller in mijn handen. Dan ben ik helemaal elders en ik voel me zo gelukkig als een worm in een appel.

Ik heb het al eens vermeld, maar de internetcensuur slaat hier nergens op. Je kan moeiteloos op sites van de USA maar verschillende onschuldige sites met .be extensie zijn verboden. Ook de inerclubpagina van Valeer bijvoorbeeld. Hoe ze daar op komen mag Allah weten. Wat uiteraard niet gaat is een Israelische site raadplegen. Ik probeerde de Jerusalem Post maar dat was nada. Gelukkig toch dat er hier internet is, want anders was het helemaal niet te doen.

Verder zou je gek worden als je enkel de Iranese media leest en bekijkt. Heel de wereld staat in vuur en vlam, 'unemployment rates' gaan overal door het plafond, revoluties in Bahrein, Saoudi-Arabie, ook Griekenland op de rand van een revolutie, Amerika vol met 99% ontevreden burgers die Washington bezetten, criminaliteit, armoede in Amerika voor 50.000.000 Amerikanen, overal in de wereld gaat het slecht... behalve in Iran. Daar is iedereen tevreden. Als er dan iets minder moois naar voor komt, zoals de drugssmokkel van amfetaminen (MET) dan geven ze een reportage van een vergadering van Interpol in Teheran waar het hoofd van de politie vraagt om meer samenwerking met de buurlanden tegen die plaag want zij doen al alles dat ze kunnen maar de rest wil niet mee. Eigenlijk ligt het hier er zo dik op dat het allemaal propaganda is, zodat het weinig geloofwaardig is. Saoudi-Arabïe is hier dikwijls de kop van jut. Dat ze de boycot ondersteunen wordt hen klaarblijkelijk zeer kwalijk genomen.

Ik heb nu een uur lang de TV aan staan, en zonder overdrijven vijf of zes keer de Indiase minister gezien die zegt dat zij Iraanse olie blijven importeren, en vijf of zes keer een Russische diplomaat die verklaart dat hij zich verzet tegen verdere sancties tegen Iran in de UNO, Evenveel keren Amerikanen die protesteren tegen de administratie en haar beleid (we are the 99% roepen ze telkens), Europese crisis, alsof er niets anders is in de wereld. En ook de commentaren van Iranese experten die doemscenario's voorspiegelen voor Europa als de olieboycot doorgaat. Mensenhandel die vooral richting Amerika gaat is ook favoriet. Ook heeft men het uitgebreid over het aantal verkachtingen in Amerika. Een stille wenk dat onzedelijkheid (geen sluier dragen) kwalijke gevolgen heeft. Zo van zie je wel dat ons systeem beter is, wij hebben dat hier niet. Ook valt mij op dat op de zender veel Amerikanen komen opdraven van het progressieve soort. Die om de tweede zin het hebben over de mensenrechten en 'constitutional rights' in Amerika. Over die mensenrechten en 'constitutional rights' in Iran wordt hen niets gevraagd.

Ik ben langs de universiteit van Tabriz geweest en daar hing een groot doek met de foto van die gedode nucleaire expert. Volgens de Teheran Times hebben ondertussen reeds duizend studenten hun studierichting gewijzigd naar nucleaire wetenschappen. Dat lijkt mij de prijs te winnen voor de allerzinlooste actie. Met duizend extra studenten maak je geen enkele extea nuke.

Ik ga niet beginnen jammeren want ik heb weer verloren. Ik verlies hier bijna alles en met wit dan nog. Eigenaardig genoeg win ik alles met zwart. Tenminste tot nu toe. Ik geraak gewoon niet van de grond in dit toernooi.

Ik heb een lotgenoot in GM Kovalev, die ook drie keer verloren heeft en met wie ik de taxi deelde terug naar hotel Gostaresh. Voor hem als professional moet het harder aankomen als voor mij. Deze keer betaalde ik de rekening en ik gaf een lap van 20.000 en nog éen van 10.000 maar de chauffeur gaf me gewoon die 10.000 terug. Hij vond het teveel. Kom dat tegen, een taxirit voor nog geen euro.

Ondertussen weet ik voor wat die waterslang dient in de toiletten. Dat wordt gebruikt in plaats van papier. En daarom is er dus geen papier in de toiletten. Maar vraag me niet hoe dat praktisch in mekaar zit. Vooral hoe ze hun broek droog houden is mij een raadsel.

Er zijn hier twee jonge Jordaniërs die geweldig aan mekaar hangen en éen ervan wil in zoveel mogelijk talen 'ik hou van jou' zeggen tegen zijn vriendin in Jordanië en hij vroeg mij hoe dat in het Frans was. Ik zei 'Tu as le nez d' une vache'. Hij noteerde dat zorgvuldig, en toen gaf ik het hem gratis ook in het Nederlands 'ik geef je 10€ voor een nachtje in een hotelkamer'. Hij bedankte mij uitvoerig. Maar omdat het een heel aardige schuchtere jongen is kon ik het echt niet over mijn hart krijgen hem zo zijn vriendin te bruskeren zelfs al zou ze het niet verstaan en corrigeerde het met de echte vertaling. Ik gaf er hem het Spaanse 'Yo tequiero' erbij.

Nu iets over de mensen zelf. Geen tatoeages en piercings hier. Mij best, ik vind dat persoonlijk ook maar niks. Als tandarts ben ik daar heihard tegen. Vooral die dingen die door de lippen en tong gestoken worden. Dat werkt traumatiserend op het tandvlees en geeft recessies. Toen ik in Nederland werkte heb ik verschillende mensen met een spiegel laten zien welke beschadigingen dat geeft aan het gebit. Op straat zie ik de jongere mannen voor 80% gekleed in jeans met van die lange witte vlekken op voor- en achterkant. Zo was het bij ons enkele jaren terug, maar hier is het nu volop in de mode. De dames zijn hier dol op (klater)goud. In elke juwelenshop van de bazaar ligt het te glinsteren. Tonnen mooie goudkleurige armbanden, elk verkoopt dezelfde rommel. Intrinsieke waarde zero als je het mij vraagt, maar de dames zijn er dol op. Die zwarte gedaanten op straat zijn toch heel typisch hier. Hoe kan men het toch aanvaarden om zich van top tot teen in zwarte doeken te verstoppen, als het ware constant in rouwkledij. Dat doet me denken aan lang geleden toen ik nog een kind was en we thuis een kanarie in een kooitje hadden. In het begin, toen we het deurtje van het kooitje openden kwam dat vogeltje er vlot uit. Na een paar jaar bleef het zitten en wou het niet meer vliegen. Het vond het veiliger in dat kooitje. Om aan te geven wat indoctrinatie eigenlijk kan doen. 'die burka is mijn identiteit' zeggen ze dan, 'mijn ketens zijn mijn vrijheid' vertaal ik dat.

Ik schrijf dit allemaal in de lobby van het hotel omdat hier wifi is en ik alles onmiddellijk kan doorsturen. Gelukkig niemand die kan lezen wat ik wat ik opmerk al zit die man van de organisatie nu te kijken naar wat ik hier aan het tokkelen ben. Voor hem is het even leesbaar als voor mij hun Farsi. Geen kwaad woord van de organisatie echter. Die mensen doen reuze hun best. Jammer dat er geen analyseruimte is. Dat is toch altijd een manier om contacten te leggen na de partij.

Ik ben nu aan de lunch in het hotel en het is weer niet te vreten.

Via deze weg wil ik ook mijn neefje Siegfried feliciteren wiens vrouw Sara gisteren bevallen is van een flinke dochter Elena. Ik ben nu dus grootnonkel en ik heb er niets voor moeten doen.

Ik heb daarnet in de lobby van het hotel met een Iranees gesproken die graag zou migreren naar Europa. Hij was nogal uitgesproken tegen het regime en tegen de Arabieren en tegen de president en hij vond dat het land en de cultuur kapot gemaakt werd. Het is de duidelijkste illustratie die ik al gekregen heb over de ondergrondse ontevredenheid in dit land. De mensen hebben schrik voor wat er hun boven het hoofd hangt met dit regime. Ze zijn bang dat alles zal kapot gemaakt worden.

Op Chess results zie ik de paringen en ik moet tegen een Iranees zonder internationale Elo maar hij staat wel boven mij in de rangschikking met 4,5 punten. We zullen zien. Mijn zelfvertrouwen is niet meer wat het vroeger was. Dat is oud worden.

Niet alleen oud maar zelfs seniel. Mijn spel valt te vergelijken met rijden met een voertuig in het pikkedonker, zonder lichten. Dat moet crashen. En het is deze namiddag weer gecrasht.

Ik zal nog verslag doen maar over schaken ga ik het hier niet meer hebben. Het is te deprimerend. Ik hoop nu op het einde en in Gent terug in mijn eigen bed te slapen om mijn wonden te likken en erover nadenken hoe het verder moet met schaken. Mijn tijd als competitieschaker is voorbij.