Red Harmony redt onze planeet, zij het enkel muzikaal.

Patrick Riguelle en Jan Hautekiet komen van ver.
Van Ukkel en Brussel, respectievelijk.
Die sociale achterstand maakten ze pas goed toen ze, gepokt en gemazeld in talloze groepjes met jeugdbrand, elkaar vonden in Red Harmony.
Na een toevallige ontmoeting in het ontwenningscentrum van Leut in 1988 werden hechte banden gesmeed die in 1997 resulteerden met een eerste concert in het Candelaershuys in Ukkel. Back to Patricks roots, dus.
Klassieke songs van The Beach Boys, XTC, Costello, Kevin Coyne en Neil Young werden - bien etonnés de se retrouver ensemble- tot op het bot uitgebeend en met alleen maar piano en soepele stem in een geheel eigen kleedje gepast.
In 2000 werd Red Harmony een echte band, met bassist Werner Lauscher, een Duitser met wondervingers, en Joost Van den Broeck, een überdrummer van eigen kweek.
Het album Red Harmony was een paradijs vol covers maar je voelde aan je eerste water dat hier meer inzat.
En ja hoor.
Op Dielectric Union staan voor het eerst twee handenvol homegrown Riguelle-Hautekiet-nummers en je vraagt je af waarom dat godverdomme zo lang heeft moeten duren.
In de vermaledijde week van 11 september vorig jaar opgestart in Dranouter, dit jaar afgewerkt in de kasteelhoeve van Ny: kosten noch torens werden gespaard om hier een meesterwerk van te maken.
En dat is het geworden: 10 eigen nummers, 2 van huiscomponist dirk Blanchart en eentje van Peter Gabriël horen samen als een roedel jonge honden bij een multi-getepelde moeder.
De sfeer: intens.
Dit is geen vrijblijvende huppeldepup, maar songs die als een vent op je afstappen, met meer karakter en met een langere afdronk dat een fles Glenfiddich van een goed jaar.
Men moet dit horen om te geloven: de anders zo fijnbesnaarde Jan Hautekiet keert zich op ontelbare soorten vleugels en doehetzelforgels binnenstebuiten, opgejaagd door Riguelle die zijn stembanden feilloos door de gevaarlijkste haarspeldbochten stuurt.
Partner in crime is de qua waanzinnige getalenteerdheid zeer waanzinnig getalenteerde Geoffrey Burton, een producer die met Red Harmony deed wat Rick Rubin deed met de Red Hot Chili Peppers: dankzij hem vond de groep zichzelf rücksichtlos opnieuw uit.
Sheer fucking genius.
Van ontroerend tot spookachtig, soms rockend als de neten, bij wijlen ijl als Lennon & Costello in a bar under the sea, van smokin’ jazz tot levenslied: Red Harmony kan het allemaal.
Respect!
(mc)

---

arranged & performed by red harmony & geoffrey burton
produced by geoffrey burton
recorded & mixed by staf verbeeck at jet studio brussels
assistant engineers: steven heyvaert & rutger willems
mastered by benjamin bertozzi at jet mastering brussels
photography: johan jacobs
design: ben fenster

patrick riguelle: vocals, guitar, lapsteel & harmonica
jan hautekiet: piano, electric piano, organ & synthesizer
werner lauscher: bass & double bass
joost van den broeck: drums & percussion

pieter-jan de smet & tom van stiphout: backing vocals
dirk blanchart: harmonica
geoffrey burton: guitar

all songs published by lipstick notes publishing except:
(4) emi music publishing (8) blue europe music
(6) peter gabriel ltd. / run music ltd.
(9) elliott murphy / lipstick notes publishing