Website van de wedstrijdjacht de FunX

Voor de start de strategie doorgenomen en als enige vanaf een afstand van de ton iets boven de stroom en startlijn afwachten hoe de rest van het hele veld van 62 boten zich in rotten van 7-10 boten aan het opstellen was. Voor het spotten van hét ene plekje dat ongetwijfeld komen zou. Kortom de start voor het opportunistische type, het type 'BMW rijder' waar je op de snelweg zo'n bloedhekel aan kan krijgen. Maar ja, het werkt wel! Op 3 minuten hadden we al een plekje gespot tussen de rangen en op 1.30 vol gas richting de gele ton aan de rechterkant van de startlijn af. De X37 NRJ BALL lag daar perfect opgelijnd maar met heel weinig snelheid tegen de stroom te prikken voor een killerstart 10-15 seconden voor de start (zie foto 1 boven). En daar gingen wij wat aan doen. Op 5 seconden voor de start konden wij hem op volle snelheid in het hele kleine gaatje dat hij daar open liet prakken en toen ging hij vallen. Maar ik moet toegeven het was allemaal wat erg krapjes maaaaar we konden nog steeds boven de ton en hem uitkomen en totally fucked zijn, mocht hij besluiten helemaal stil te gaan liggen en het gat te dichten. We doen het spelletje al een tijdje en we prakken en duwen wel maar het is natuurlijk niet de bedoeling de septer in iemands railing te zetten. Hij koos vervolgens voor speed (en bang voor z'n lak) om hem nog iets op de X 99 - MISSTRAL te laten vallen en trok ondertussen zijn protestvlag. Die had hij klaar hangen aan de achterstag. Wij maakten dankbaar gebruik van het nu wel erg grote gat tussen de bovenboei en hem (en ik schreef dit voor ik de foto's zag. Zie bewijs foto 2) . We gingen de discussie niet aan en om alle opties open te laten lieten we wel direct de grootschoot en genua gaan om niet over hem heen te lopen en toast van hem te maken en gingen iets achter en boven hem lekker samen op weg (zie bewijs foto 3). En dan VAREN! De NRJ BALL virtueel in het geel wij virtueel en voorlopig tevreden in het zilver. Samen op weg naar de SS9.

Strafrondje
Een paar bootlengten verder, toen we in staat waren en genoeg afstand hadden van de 1286 een strafrondje te draaien riepen we hem aan dat we de straf gingen nemen en na onze turbo 360 spin trok hij professioneel de protestvlag terug in het buisje aan de achterstag. Zeilers met buisjes met protestvlaggen aan de achterstag zijn meestal trigger happy en ik ga na afloop liever de kroeg in dan in een zweterige bestuurskamer op de linkeroever van de Schelde te zitten bakkeleien. Goed opgelost. Hij weinig verloren en wij ook nog steeds geen plek verloren en dus ook dik tevreden. Voor mij een voorbeeld van een goeide manier hoe de zaken vaker opgelost kunnen worden. Na de finish elkaar nog kort even opgezocht en gezellig nagekletst. Zo kan het ook. Dank daarvoor NRJBALL.

Eerst lange rak richting Everdingen
In het lange aan de windse rak en vervolgens het kruisrak richting E6-10 waren het de slagen op de platen die het verschil tussen winst en verlies maakten. We gingen als een rocket met volop snelheid en hoogte. Sturen van een cat of een jacht maakt op dat punt niet heel veel uit. Qua rating met 1,015 en nog wat zouden we ergens achter de middenmoot moeten zitten maar voeren mee om de linehonours in de CR1-2! In het tweede deel vielen hier de eerste slachtoffers, waaronder de eerder genoemde NRJ Ball die wel heel dicht naar de plaat voeren en d'r vol op gingen en lang muurvast lagen. Hoewel we gewend zijn op het IJsselmeer aan standen van 2.7-3.2 op de meter vonden wij het hier bij de 3.9m steeds welletjes. Het andersmans boot verhaal is natuurlijk ook een perfecte indekker tegen commentaar.

We gingen redelijk lang vrij gelijk op met de Tom een X-412 en in het gedeelte richting de E13 dook ook de Prince de Petarcq op die we, als niet zo in het Frans onderlegd zijnde en die we voor de communcatie aan boord gemakshalve maar 'de chocoprins' doopten. De Tom was op dat moment overall geen probleem maar de Chocoprince was een ander verhaal. Met een rating van 0.9805 lag die karrevrachten ver voor op ons en iedereen. Virtueel waanden wij ons nog steeds het zilver of brons?!

Ook hielden ergens op een plaat na Everdingen de instrumenten er ineens mee op. Tsja wel koele biertjes in Antwerpen als je de ijskast laat aanstaan natuurlijk, maar doe mij maar lauw bier en wél de hele trip werkende meters. Wel zo handig op de Westerschelde. Dus snel iemand naar beneden om rap en vakkundig de startaccu om te bouwen als boordnet accu en de verbruiksmeter maar wat in de gaten te houden. Want je wilt na de finish per stot van rekening wel kunnen starten met 2.5 knopen stroom tegen en weinig wind. We zijn de vorige keer zonder motor over de finish gegaan en dat doen we niet nog een keer.

Achteraf bleven we in de bocht bij de E6-E10 iets te lang aan de platen op de rechterkant van de baan. De Tom maakte in de buurt van de E10 eerder de oversteek naar de linkerkant van de baan bij en liep daar flink uit. Op dat halve windse deel richting M15-M17 waren een paar deelnemers uit de CR1-2 gelukkig redelijk belachelijk en volkomen onnodige loefacties met de grote boten uit de IRC 1 aan het uitvoeren waar we prettig van konden profiteren en snel naar beneden zakken. Op dat punten liggen de boten onderling al redelijk ver uit elkaar en is het overzicht redelijk zoek tegen wie vaar ik hier eigenlijk.

Vast zitten
In het volgende aan de windse rak naar de 42 zochten we steeds het trekkende linker kantje op. Steeds een beetje verder ondanks de waarschuwing van de crew dat ik de heilige graal van 3.9m aan het overschrijden was. De reden is simpel: als stuurman wil je steeds een beetje verder om bij de volgnde klap toch maar vooral boven de voorligger te blijven liggen. Na een tijdje onbedoeld maar door de omstandigheden gedwongen sparren met de X35 Untouchable uit IRC ging het mis. BANG in de overstag vastlopen onder de dijk. Altijd vervelend, maar zeker in een wedstrijd waar je lekker vooraan ligt en maar helemaal minder als het niet je eigen boot is. Hoe was het ook al weer No guts No glory. Maar dat is achteraf. Omdat we in de draai van de overstag bezig waren kwamen over de andere boeg gelukkig in de goeide rchting te liggen en waren binnen minuut of wat los. Vanaf dat moment dachten we ergens overall bij de eerste 10 te kunnen zitten of zoiets. Want hoeveel boten zitten hoe dicht op handicap achter je? Geen idee. Waarschijnlijk heeft die move ons wel het ere metaal gekost. Vervolgens de achtervolging weer ingezet.voor de line honours met de enige oranje vlag dragende en inmddels flink uitgelopen Chocoprince voor ons

Vanaf boei 50 kwamen we ook in het vaarwater van de zeeschepen waar een paar echte grote jongens tussen zaten. Van wat ik er van gezien heb waren er geen die veel te ver doorgingen of onverantwoord bezig waren. Maar misschien denkt de beroepsvaart daar wel heel anders over.

Foto vanaf de Multratug 6. Hier de link naar het album
Inhalen
De extreme binnenbocht die we bij de twee platen tussen 42 en de 50 maakten zorgde er voor dat weer wat aansluiting kregen met de groep die we door het vastlopen waren kwijtgeraak. Als schipper die net vast heeft gezeten (op een plaat voor dat het verkeerd uitgelegd gaat worden) raak je iets aan invloed kwijt maar in het kielzog van een andere boot die we als haas gebruikten liepen we ieder stuk iets op de chocoprins in. Soms door gebrek aan routine en ervaring met een jacht varen verkloot je wel weer eens een overstag en dan liepen ze weer iets uit. Pas in de allerlaaste klap 100 meter voor de voortijdige finish konden we voor de eerst keer sinds tijden weer oor hem langs en gingen we met 2 seconden verschil over de lijn. Check. Op handicap ging het natuurlijk nergens over maar gewoon om de eer en omdat we gek zijn op het spelletje.

Uitslag
Met een voldaan maar toch nog wat ongemakkelijk gevoel gingen we richting de sluizen. Wat hadden we in vredesnaam voor stek gevaren. Een inventarisatie. De X 412 - Tom was na de E10 uit het zicht. De chocoprins zat op handicap minuten voor ons ongetwijfeld de winnaar overall. Tijdens de hele wedstrijd zagen we alleen de Olympix en de Midnight Sun uit de CR1 voorbijkomen. Maar dat was zo laat in de game dat we zeker hun en de rest van het hele CR1 klasse dik in de tas hadden. Van de CR2 zijn we qua handicap ongeveer de middelste boot. Maar van het achterveld met lage handicaps weet je niets. En daar kunnen er altijd een paar van naar voren zijn geschoven zonder dat je dat kan zien. Zeker na zo'n actie op de plaat. Dus tsja, wat ben je dan: eerste 8 of 10 misschien? Hoe lang hebben we precies vast gelegen. Groot was dus de verassing s'nachts toen we de uitslag hoorden dat we 4e overall waren. Man, man wat een evenement.

Hier de Top vijf van de CR 1 & 2. Het is wel X wat de klok slaat. En niet eens de meest recente.

1. Prince de Petarcq (oyster 41) - Bert Janssen
2. Tom (X-412) - Roger Thiery
3. Andiamo (X-99) - Raymon Vercammen
4. FunX (X-362 Sport) - Jan Pieters
5. Blind Faith (Grand Solei 37) - Iwan Verhulst

Blij dat we de geweldige weersomstandigheden hebben benut om de boot op donderdag toch over te varen en bovendien een geweldige retour tocht naar Gent voor de winterstop hebben kunnen maken.

Foto's ziijn er volop gemaakt. Wie o wie heeft er nog meer gemaakt. infopb at scarlet punt be en ik zal ze hier plaatsen.

Retour
De boot ging zondag geruisloos door de enorme heksenketel die het terugvaren altijd is. Nog nooit met zoveel boten in een sluis gelegen. Maar dat ging probleemloos (want het waaide niet) en na een tripel eieren met spek (waarvoor ik de ingredienten om 05.30 tussen de late nachtuilen in dubieuze nachtwinkels achter het Willemdok had gespot) en een kop hete koffie die de opstapper voor de retour had gebakken ging het daarna met een zacht windje terug met het tij mee. En alweer met schitterend weer. Inmiddels zie ik er qua kleur meer uit als de eigenaar van een sport annex zonnebank studio, dan iets anders Onderweg de boot alvast een beetje ship shape gemaakt.

Bij Terneuzen met een twee knotsen van duwbakken de sluis in en tussen de coasters en oversized schepen door het Kanaal naar de winterstalling richting Gent. Wij lagen op dik 40 meter achter de onze maar onze buren kozen de liinker kant van de grootste en zaten wel heel dicht op 2 x 2500 pk. Je had die gezichten moeten zien toen de duwbak vol gas gaf en de sluis in een wildwater kanobaan veranderde. In de zon tijd genoeg om een eerste klad van dit verslagje te maken en terugkijken op een geweldige verlengd weekend watersport. Want in 3 dagen dik 250 mijl varen. Er zijn er genoeg die dat in hee heel jaar niet halen. Thuis verdien je, zoals altijd met zeilen, voor zoveel afwezigheid weinig punten. Maar na zo'n actie als dit heb ik er onderhand zo weinig dat ik m'n pas bijna moet inleveren. Dat komt goed uit. Boot gaat op rust en even op andere zaken concentreren en credits halen.

Update
- 20/10 de andere kant van het verhaal vanuit de kuip van de chocoprince is te lezen op hun site Pince de Petarcq
- 24/12 extra foto's toegevoegd