Er was veel gelijktijdig in hun leven veranderd. Mogelijk te veel, merkten ze beiden op een of andere wijze. Ze mochten elkaar heel graag. Voelden zich door elkaar opgetild. Geweldig door de nabijheid van de andere zich zo goed te voelen. Je was meer, beter, groter, sterker. Crazy was het, je hoorde er helemaal bij. Die aandacht die je kreeg van iemand die je bijzonder vond en die naar jou toekwam. Naar jou en niet naar iemand anders. Je groeide erdoor, je kwam helemaal tot leven. Je energie en dynamiek namen toe. Soms kon je zingen, lopen, rennen. Het koesteren. In dromen verzonken ervan genieten. Je werd er door bevestigd. Iets dat je had verhoopt, betracht maar nooit als echt had durven ervaren, was er. Iemand had jou opgemerkt, iemand die je lag. Het nam je twijfels weg. Je onwennigheid. Je werd zekerder, vooral van jezelf. Er kwam een zekere rust over je, een spanning viel weg. Alsof je een moeilijke klip had genomen. Iets waar je naar uit had gekeken, waar je je grondig in je verbeelding op had voorbereid. Het was helemaal anders uitgedraaid, je had veel minder controle gehad. De ander had heel wat in je losgemaakt, zodat je kwam mee te trillen als in kadans. De in je hoofd teweeggebrachte resonantie maakte je helemaal van slag. Je werd in dit alles meegezogen. Maar je werkte niet tegen. Je keek verrukt toe hoe dit wonder zich voltrok. Dit alles voelde je aan. Gebeurde aan je. De woorden die je stuntelig gebruikte waren slechts de oppervlakkige uitsteeksels, als van een ijsberg, van iets dat zich veel dieper afspeelde. Waarin je je liet meeslepen, graag. Woordenloos soms, maar fascinerend. Je begreep het samen, zonder dat veel aankondiging of uitleg nodig was. Het was de invulling van wat reeds lang was voorbereid, op een moment dat je er beiden aan toe was.

Er was veel gelijktijdig in hun leven veranderd. "We voelen elkaar minder aan", had zij naar Dennis haar onrust geopperd. "Ik heb het gevoel dat ik je soms kwijt ben, Sylvie", had hij ten teken van begrip gereageerd.

Er was veel gelijktijdig in hun leven veranderd. "We voelen elkaar minder aan", had zij naar Dennis haar onrust geopperd. "Ik heb het gevoel dat ik je soms kwijt ben, Sylvie", had hij ten teken van begrip gereageerd.

Beiden vochten om zich te verzoenen met en in te passen in de nieuwe situaties waarin ze terecht waren gekomen. Ze hadden er weliswaar zelf voor gekozen, niet beseffend dat het henzelf en hun relatie zo zou aanspreken. Het leek een testcase voor hun eigen sterkte en deze van hun relatie. Ze deden beiden krampachtig hun best, maar het lukte moeilijk. "Ik denk dat we meer met elkaar moeten praten", stelde ze voor. We mogen ons zo niet laten meeslepen in gebeurtenissen die we niet kunnen vatten. Woorden kunnen ons helpen te begrijpen, te overzien en vat te krijgen." "We kunnen door te overleggen, beter zien waar elkeen staat, en waar we elk naar toe willen. We kunnen overleggen en keuzes maken. Eerst in woorden iets uitstippelen en dan het trachten te sturen", zei hij ernstig. "Door een gezamenlijk bespreken vooraf en achteraf, kunnen we beter evalueren of alles naar wens verloopt. We worden meer meester over de gebeurtenissen. Ook over onze gevoelens en worden minder onbegrijpend meegesleept", had ze haar visie gegeven. "We merken sneller verschillen en kunnen dan oplossingen uitzoeken", stelde Dennis voor. "Ik vind het ook prettiger mekaar niet op een of andere verdoken wijze onder druk te moeten zetten omdat we het niet kunnen of durven verwoorden. Dit koelt onze relatie af, verzuurt onze verhouding. Als we tijdig praten en in woorden zeggen wat we bedoelen, hebben we een ruime marge en meer ruimte. Is kiezen en zich verzoenen met en de positieve zijden ervan bekijken gemakkelijker", stelde ze tevreden vast. "Zullen we nooit meer zoveel gelijktijdig in ons leven veranderen, Sylvie ?"