Jongerenmis: Witte kerkgemeenschap

Ola, dag! Ik ben William Aragon; Ik ben een indiaan uit El Salvador in Midden-Amerika.  Ik kom jullie mijn verhaal vertellen. Toen ik zes jaar was  en dat was in 1978 brak er in mijn land een gruwelijke burgeroorlog uit. Ik zag mensen afmaken, kwam van een vluchtelingenkamp in een weeshuis van een Vlaamse zuster terecht.  Als 12-jarige jongen had ik mijn land toen alleen: oorlog voeren als toekomst. Ik had het geluk daaraan te ontsnappen want ik mocht enkele maanden op rust naar Vlaanderen, naar Schilde. Die paar maanden werden, door oorlogsomstandigheden, 10 jaar.

OP 10 april 1985 – ik was toen bijna 13 j. – kwam ik alleen in België aan. Er’ viel koude regen, er stonden geen bladeren aan de bomen. De mensen droegen laarzen en dikke jassen en ik een uitgerafeld jasje. Het was een vlak land zonder vulkanen, de huizen waren groot en van steen,  een badkamer met voldoende water, een eigen bed.  Ik kwam in een wereld terecht, waarvan ik niet eens het bestaan had vermoed.  En het ergste was: ik verstond geen woord van wat er werd gezegd. Ik besefte: ik moet totaal opnieuw beginnen.  En ik dan nog geluk: ik werd met open armen ontvangen, ik had een thuis.  Wat moet het dan zijn voor al die vluchtelingen?  Je ziet ze dagelijks op de tv.  Mensen, die geen oorlog aankunnen, die een toekomst van vrede willen.  Ze komen niet per vliegtuig toe en vooral: ze zijn nergens welkom!

Ik kon lezen en schrijven, optellen en aftrekken en verder moest ik nog alles leren, de leerstof van de school en vooral ook het gewone dagdagelijkse leven in België.  Ik heb hard gewerkt en me dikwijls eenzaam gevoeld.  Er was het heimwee naar mijn eigen volk, naar de zon, naar de drukte van mijn eigen cultuur.  Dat alles zit gewoon in je genen, in je bloed. Maar wilde ik in België mijn diploma behalen dan moest ik me aanpassen aan het strikte logische denken van West-Europa.  En dat is moeilijk want wij, indianen, denken, voelen anders.  We leven vanuit onze intuïtie. Ik werd dus voor een stuk een West_Europeaan. Gelukkig bleef ik ook indiaan, daarin gestimuleerd door mijn pleeggezin, dat de situatie in mijn land zelf beleefd had en op de voet volgde. We praatten er dagelijks over.

In 1994 – ik was toen 22 j. – was de burgeroorlog in mijn land voorbij. Ik besloot aan de jezuïetenuniversiteit van San Salvador, onze hoofdstad, psychologie te gaan studeren. Ik was geïnteresseerd in de behandeling van traumatische oorlogservaringen en in sociale psychologie. En ik kreeg van mijn pleegouders hier maar weer een kans.  Ik vertrok met een valies vol kleren en een inschrijving aan de universiteit. De realiteit, waarin ik toen terecht kwam, was verbijsterend.  Armoede, honger kinderen op vuilnisbelten, analfabetisme… Ik wist echt niet wat me overkwam, de schok was vernietigend. En ik was weer alleen, weer helemaal alleen. Ik had zelfs geen thuis meer. Ik kon met niemand  mijn ervaringen delen, ik kon over West-Europa vertellen maar niemand begreep er iets van.  En hierbij zie ik voor mij de zovele, jonge mannen, vluchtelingen.  Ogen vol angst, eenzaamheid, vertwijfeling.  Stel je eventjes in hun plaats! Ik moest bovendien opnieuw Spaans leren, het intellectuele Spaans van de universiteit. Als 22–jarige sta je dan voor de keuze: je begint maar weer opnieuw ,hoe moeilijk ook; of je gaat ten onder aan angst, depressies, aan zelfdoding.  Ik kon gelukkig terugvallen op mijn opvoeding in Vlaanderen.  Zowel thuis als in de school was- vanuit de dynamiek van geloof, hoop en liefde, dat zo eigen aan het christendom-was altijd beklemtoond en ook voorgeleefd dat elke vorm van lijden – hoe groot ook - niet perse negatief of destructief hoeft te zijn. Je kunt vanuit je lijden ook een positieve kracht ontwikkelen van jezelf naar de anderen toe.  De basis van die kracht heb ik vanuit het geloof van mijn pleegouders en leerkrachten meegekregen. En van daaruit – en mede dankzij de financiële hulp-van zovelen , kreeg ik de derde kans van mijn leven:  De Stichting Aragon. Een totaalproject voor de arme indiaanse bevolking van El Zaite.  90 kinderen die op de afvalhopen leefden, rioolwater dronken, ondervoed waren, analfabeet waren, gaan dankzij o.a. de witte kerkgemeenschap van Schilde naar school, krijgen 2-maal per dag eten en heel hun gezin wordt medisch en psychologisch begeleid.  De witte-kerkgemeenschap van Schilde heeft durven ‘ja’ zeggen en heeft daardoor de wereld veranderd.

Heel concreet in het betalen van het loon van leerkrachten. Misschien zijn jullie daarover niet wild enthousiast, want leerkrachten liggen hier niet altijd in de bovenste schuif.  Bij ons wel!!  Naar school mogen gaan – en niet moeten gaan, zoals hier gezegd wordt - leerkrachten mogen hebben, die de dynamiek van de toekomst openbreken.  Het is een enorme luxe, met een christelijk woord: een genade.  De witte kerkgemeenschap van Schilde heeft ons bevrijd uit de vicieuze cirkel van onwetendheid en dus ook van armoede. Ze geeft ons – in onze leerkrachten – een open toekomst.  Ze geeft ons het leven zelf.  En dat is de blijde boodschap, die ik jullie vandaag mag vertellen.  Mijn verhaal is meteen ook de Blijde Boodschap van Jezus.  De relatie van Jezus tot God was niet een kille afstandsbediening  maar een gevoelsrelatie van de goede zoon tot een goede vader. Heel het evangelie is trouwens een verhaal over gevoelens en geen dogmatisch traktaat.  De warmte, de veiligheid van die Godservaring is ook via onze leerkrachten voor onze mensen duidelijk geworden.

Vorig jaar is ons project voor 90%  verwoest door 3 zware aardbevingen.  De witte –kerkgemeenschap van Schilde zorgde ervoor dat we de enig school waren, die toch openbleef.  Wellicht denken jullie nu: brute pech voor die leerlingen. Maar probeer eens de situatie voor te stellen: complete chaos, paniek, hysterische, bange kinderen en ouders want heel de dag door en dat maanden aan een stuk waren er hevige schokken en naschokken.  Door mensen samen te brengen, door hen uit te leggen wat een aardbeving precies is: een natuurramp en dat de gevolgen in El Salvador zo catastrofaal waren omdat er onverantwoord ontbost was, konden we hun angsten opvangen, de fenomenen duiden, het verdriet om de doden begeleiden.  De witte- kerkgemeenschap  werd heel concreet het gelaat van een zorgende God en niet een bestraffende God zoals de sekten verkondigden.  God, als eeuwige Bestraffer, maakt de mensen bang; en angst verlamt en hypotekeert de toekomst. Jullie hebben ons bevrijd en bevrijd zijn is het diepste, het gelukkigste gevoel dat er bestaat.  Het hele evangelie spreekt ervan -  Via jullie hulp – financieel en moreel, dankzij jullie gebed ook – vonden we de kracht het project opnieuw op te bouwen.  We konden weer, dag en nacht  werken en  geloven in een toekomst. In de God van de toekomst.  Jullie ‘ja’ tegen ons, was ook een ‘ja’ tegen een God, die alleen maar liefde kan zijn als wij Hem die kans gunnen. Jullie gaven dus ook God een kans en meteen ook jezelf.  Het geloof in zo’n God als positieve ,toekomstgerichte Kracht, maakt ook jullie dynamischer .Zulk mensen leven gewoon graag.

En mensen, die graag leven, die het zien zitten, treden van hun hoge toren vol eigenwaan af.  ze drukken handen, ze gaan relatie aan met andere culturen.  En relatie betekent respect opbrengen.  Ze durven vragen stellen en naar antwoorden zoeken.  En daarom maar weer een vraag naar jullie.

Een van de ergste gevolgen van de burgeroorlog zijn de straatjongeren. Stel je voor: je leeft letterlijk op straat omdat je bij niemand of nergens terecht kunt. Wat doe je dan?  Je belandt sowieso in de criminaliteit, niet omwille van de kick maar gewoon omdat je moet overleven.  Die straatjongens willen ook een toekomst, ze willen niet het afval van de maatschappij veroordeeld worden. Ze vragen hulp.  Ze willen een beroep leren, hun kost kunnen verdienen.  Door geldgebrek, vooral na de aardbeving- was dat tot nu onmogelijk. We hebben wel voetbalploegen opgericht, zodat ze hun agressie op een gezonde manier kwijt kunnen. En ze shotten!  Goed voetballen is maar mogelijk in teamverband  dat moet ik de scouts niet uitleggen denk ik.  Ze  hebben  mij gevraagd een cursus te geven in groepsvorming.  Nu hebben we goede hoop van dit jaar een bakkersschool voor hen te kunnen oprichten, een school die ze zelf gevraagd hebben. Heel belangrijk: zelf willen, zelf vragen, eigen initiatief.  De kans op succes.  We gaan dus aan recyclage van mensen doen. En nu komt de vraag: zullen jullie – als groep jongeren, niet een relatie willen opbouwen met een groep jongeren, die zo anders zijn? Welke relatie en hoe dat moeten jullie zelf bepalen.  De bal ligt nu in jullie kamp. Grijp de kans en shot terug, liefst recht in het doel. Grijp de kans.  Een relatie is altijd verrijkend voor beide partijen, ook voor jullie.  Het opent een nieuwe wereld, een wereld die jullie nog niet kennen. Jongeren zijn de toekomst .De volgende 30 jaar van de wereldgeschiedenis wordt door jullie bepaald, jullie zijn ervoor verantwoordelijk.

Ik heb dit verhaal verteld, niet voor mezelf, maar voor jullie. Jonge mensen kunnen de wereld veranderen als ze maar in zichzelf durven geloven.

Pessimisten of cynische jongeren zullen nu misschien zeggen: wat zijn nu 90 gezinnen, of een bende straatjongeren in de wereld van vandaag?  Mijn antwoord is dan: ik was alleen  en nu na 6 jaar, niet meer! Positieve krachten: ze bestaan en rollen als een sneeuwbal, ze vergroten.  En waarom? Dynamiek is wat Jezus ons heeft voorgeleefd en dat is: geloof in mensen, hoop op een betere wereld voor iedereen, liefde voor het leven zelf,  voor de schepping als  gezicht van God  het Leven zelf.Zo  wordt de toekomst geboren

Die dynamiek, die toekomst, is ons geschenk aan jullie.

top
 

12-01-03 : Halfzes ’s morgens: we nemen afscheid.  Nichtje Sarah brengt Maria naar Zaventem en komt met warme jas van Maria terug.  Als die maar geen kou vat in Madrid .

13-01-03 :Halfzes ’s morgens: telefoon. Maria is bij William gearriveerd.

14-01-03 :E-mail in El Salvador maar weer stuk. Ik mag faxen verwachten.

15-01-03 :Fax. Maria heeft iets beter geslapen. Verder: verslag van dokter over toestand van Alicia. Kraakbeen van linkerheup is verdwenen, botten wrijven tegen mekaar, er is een barst. Ze heeft veel pijn. Alicia is een hele lieve indiaanse, doodarme vrouw.  Ze verricht bij William, tegen betaling, huishoudelijke taken.  Ze vraagt steeds weer naar Helena.

Bespreking met William over verdere evolutie van de Stichting. Telefoon: of William zijn medestudent Erik kan afhalen op de luchthaven?  Tussen de luchthaven en San Salvador is geen openbaar vervoer.  De hele familie gaat mee (een uitstapje).  Geen Erik te bekennen, onjuiste informatie over de aankomst van het vliegtuig.  Dan maar weer naar huis.
’s Avonds terug naar de luchthaven (50 km) want medewerkers en sponsors uit België komen toe.

16-01-03 : Fax. - storm in El Salvador  -  Met bezoekers naar de Stichting  - tocht naar de hut van het gezin van Martha en Rosario.  Gevaarlijk steile klimtocht.  De meisjes werken tegen een hongerloon in een kaarsenfabriek.  Hun broer Marvin (14 j) ligt te bed ijlend van koorts. Hij krijgt het nodige geld om naar een privédokter te gaan. De staatsgeneeskunde is al sinds sept. in staking: reactie tegen de privatisering.  – contact met de parochiepriester over de inzegening van de waterput en het eethuis. – eten in ons eethuis en bespreking van opleiding van straatjongeren.   Contact met Coar: college waar de kinderen naar school gaan.   Discussie over de klasverdeling  - contact met de burgemeester van Zaragoza.  Nodigt uit om deel te nemen aan een verkiezingsoptocht.  Op 16 maart zijn er parlements-en gemeenteraadsverkiezingen.

17-01-03 : mail - bezoek aan een nieuw aangelegd speelparkje.  Het is betaald door een groep Spanjaarden maar gebouwd door William en de kinderen.  Het is bezit van de gemeenschap van El Zaite.  Er staan 2 schommels, een schuifaf, een molentje.  De kinderen zijn er oeverloos gelukkig mee. Er geraken?  Klimmen in stoffig zand, uitglijden …   - Naar de waterput en het reservoir. De grond met waterput moet goed worden afgemaakt: beveiliging! – naar de hoofdstad: belastingen betalen, aanschuiven aan de bank, voor de verzekering naar het ministerie, voor de boekhouding naar het bisdom... uren wachten en aanschuiven.

18-01-03 : mail - Neris de boekhouder, komt werken - naar de stad om schoolgerief want het schooljaar gaat beginnen.  Terwijl alles in de auto geladen wordt, is er een overval in de winkel.  William kan veiligheidswacht verwittigen.  De overvallers vluchten.  - ’s middags eten in ons eethuis.  We betalen 1,79 dollar per schotel - planning van het inzegeningsfeest. Freddy, vader van Nora, maakt een bestek op voor de toiletten. – schoolgerief ordenen, boekenlijsten nakijken … Erick  Giancarlo helpt goed mee.  Nora brengt tamales (maïsgerecht) en chocoladedrank. De Belgen durven er niet van te eten … hygiëne! We nemen het wel mee naar huis voor later….

19- 01 –03 : mail - naar de mis in de kathedraal.  Bovenkerk:  aartsbisschop gaat voor.  De aanwezigen zijn welgestelde gelovigen. In de crypte: het graf van mgr. Romero. Daar vieren de armen, de basisgemeenschappen eucharistie.  Piet Declercq,West-Vlaming,gaat voor. De mis duurt er uren. Iedereen mag zijn getuigenis verwoorden en babbelen kunnen ze in El Salvador!   - in de namiddag: terug naar El Zaite: boekenlijsten en schoolgerief wachten.  De ouders komen ’s avonds de stapeltjes halen.  -  17 uur :vreselijk tumult buiten. Op onze waterput ligt een jongen van ongeveer 10 j. weggesmeten: vuil, vol ongedierte, bijtend, schuimbekkend, krijsend… De buurt pakt hem op ,smijt hem in onze auto. We moeten naar Zaragoza, naar de politie het kind aangeven.  Onderweg: gevecht om het kind baas te kunnen. In Zaragoza jaagt Maria iedereen uit de auto, neemt een zakdoek droogt zijn tranen en veegt het schuim van zijn lippen, spreekt hem zachtjes toe en geraakt er het politiebureau (een krot) mee binnen.  Daar nestelt het kind zich op haar schoot.  Ze wiegt hem en vraagt zachtjes hoe hij heet.  Het enige antwoord is: mama.  William rijdt terug naar El Zaite: het schoolgerief tegen morgen wacht. Maria blijft achter.  De politie moet nu een staatsinstelling zoeken. Telefoneert, geen antwoord want het is zondagavond. Na twee uur … de telefoon wordt opgenomen.  Hij moet vertrekken.  Weg van de schoot van Maria.  Ze brengt hem in de politie-auto, zit er nog eventjes naast hem en moet dan plaats ruimen voor een agent.  De blik van een kind dat die dag voor de tweede keer werd gedumpt … je vergeet het nooit meer.  Maria stinkt en zit vol ongedierte en kan toch haar kleren niet weggooien.  Ik zit na de ontvangst van deze mail een halfuur verwezen in de avondschemering.  Morgen (vanwege het tijdsverschil met ES) zal ik bellen dat ze het kind a.u.b. opsporen en blijven volgen. Ik moet dit nieuws kwijt. Ik bel naar een sponsor .Die reageert ook getroffen.

20-01-03 :   fax - aardbeving, vrij hevig.  Een raar gevoel!  De hond jankt.  Dieren voelen zoiets aankomen, zegt Maria.  Ze slaapt die nacht weinig.  Alles blijft rustig maar de elektronische apparatuur is gedesoriënteerd.  De computer moet weer hersteld. – op huisbezoek in El Zaite: woonsituatie van onze kinderen onderzoeken.

21-01-03: fax - Boodschappen doen in de stad. In de universiteit informatieve boeken over mgr. Romero gekocht.  Files wegens de zoveelste betogingen tegen de privatisering van de geneeskundige diensten. – In de namiddag worden waterput en restaurant ingezegend.Alles wordt versierd mat ballonnen en slingers. Het feestmaal is gereed.  Iedereen mag komen. Tamales, cacao, bananengebakjes.  Lekker!  - inzegening van de waterput.   De priester leest het evangelie over de Samaritaanse vrouw die bij de waterput Jezus ontmoet en met hem een verbazend gesprek heeft.  ’s Avonds vernemen we dat er zware aardbeving was in Mexico.

22-01-03 : fax  - naar Cojutepeque: bezoek aan de familie van William.  Komen in San Vincente.  De stad ligt er nog steeds verwoest bij,  getroffen door de hevige aardbeving van 2001.  San Miguel is een drukke, vuile stad.  Op het platteland: suikerriet -en bananenplantage.  We steken de Lempa over.  Er worden in El Salvador nieuwe wegen en bruggen gebouwd.

23-01-03 : fax De medewerksters-sponsors uit België zijn vertrokken. Er wordt gewaarschuwd voor een nieuwe aardbeving.  Het weer is raar.  Soms is het plots halfdonker. De mensen beginnen water op te kopen. – voorzorgen: de auto blijft ’s nachts buiten; het gas wordt afgesloten, de electronica weet er al van.  De hond heeft een paar keer gehuild.  Toch blijft de aarde rustig. Ik kan niet slapen en ga buiten zitten nadenken.

24-01-03 : fax  - Maria spreekt het personeel van ons eethuis toe; wijst hen op hun plichten, probeert ze inzichten bij te brengen i.v.m. hun werk en t.o. van de klanten (gegoede middenklasse).  De overheid plant een toeristische route.  Ons eethuis is  belangrijk,zelfs een klein hotel wordt onontbeerlijk.  Een stuk grond naast ons eethuis is te koop … Ach ,dat is weer zo’n droom… Om de Stichting de middelen te geven zelfbedruipend te worden ….Wie weet… - Er moeten voor het restaurant nieuwe tafelkleren worden aangeschaft.  Dus naar de stad om allerlei boodschappen te doen.  We kopen fruit van straatkinderen.  Rudy een voormalige straatjongen woont voorlopig bij William en Maria. - William werkt aan de boekhouding. Maria denkt aan België.

25-01-03 : fax  - dag om de boekhouding met Neris (boekhouder) en William door te nemen. Naar de stad om voorraad voor ons eethuis. – Bezoek aan Olivia en haar gezin .Ze wonen nu in San Marcos.  Ze houden de winkel open van familieleden die in VS verblijven om er te werken. Ze zijn blij Maria weer te zien.  Ze stellen het nu beter.  – thuis : bespreking van de boekhouding met Neris en William . El Salvador evolueert snel .De Stichting moet daar op inspelen. Hoe? Dat zal in België met beheers-en bestuursraad besproken worden.  – strijken van de tafelkleren van ons eethuis. Ze worden bij William in de machine gewassen. Maria had een wafelijzer mee uit België voor het restaurant.  Ze bakt wafelen.  Lekker! Er wordt tot ’s avonds laat gewerkt aan de boekhouding.  Ze eten soep die Maria maakt van de restjes van de vorige dag.

26 –01 –03 : mail is nog altijd stuk, dus fax: De jongeren met ingangsexamen voor de koksschool zijn geslaagd. -  Om 5 uur ’s morgens beginnen werken: we hebben een feest in ons restaurant voor 75 mensen. Om 11 uur nog een bestelling voor 40 mensen. Zwoegen!Iedereen is in de weer, ook Marvin, die genezen is, maar nog zwak.  In zijn gezin wordt honger geleden.  Alles geraakt tijdig klaar.  Maria wordt door de feestvierders geprezen als de dame met vier ogen, die alles gezien heeft en wensen voorkomt.  Ze wordt uitgenodigd me taart te eten.  Maria dankt voor het vertrouwen.  –Het restaurant na het feest weer klaarmaken voor de avondgasten.  Om halfeen ’s nachts rijden William en Maria huilend van het lachen om gekke situaties naar huis. Afreageren van vermoeidheid.

27-01-03 : fax - Veel lawaai  bij de buren (bendeleden). Slecht geslapen. Om zes uur naar ons restaurant om klanten voor het ontbijt op te vangen.  Naar El Zaite: werkt alles zoals het hoort? Ja. Een moeder komt een schooluniform voor haar zoon Marvin vragen. William duikt in dossiers Maria gaat bij de waterput filmen.  Bendejongens staan op straat.  Ze helpen haar voorkomend de afsluiting open te maken.  Ze krijgen foto’s van de voetbalploeg om ze te verkopen t.o.v. de ploeg.  -  naar het college om uniformen te kopen voor het toneelstukje over El Zaite en William Schilde Bergen: op zondag 23 maart tijdens de misviering van 9 en 11 uur.  Om 12 uur sobere maaltijd (10 Euro) opbrengst voor de stichting.  Iedereen uitgenodigd!  Wel inschrijven voor de maaltijd !  - telefoon uit El Zaite  . de uniformen kunnen we vergeten.  Een doodzieke, achtergelaten oude man (zwerver?) moet naar een ziekenhuis gebracht worden.  Hij ligt in de hoek van een sektekapel (krot in de ravijn) in eigen overgeefsel en uitwerpselen.  Maria en William sleuren hem de berghelling op tot aan de auto.  De buren rijden mee.  Waar een nog werkende kliniek gevonden?  Er is immers sinds september staking in de sector. Ze geraken toch bij een staatskliniek waarvan de spoeddienst enkel uren per dag werkt. Het trottoir ligt al vol kreunende, wachtende mensen. Ze liggen de man er maar bij, de buren blijven ter plaatse.  Op de terugweg in en betoging tegen de privatisering terecht gekomen.  Het waterkanon getrotseerd.  Toch thuis geraakt.  Een diepgaand gesprek met William.   William brengt de auto naar de garage.  Ze eten boterhammen en wat fruit en gaan vroeg slapen: het is 23 uur.

28-01-03 : fax want mail is nog altijd stuk.  Opstaan om 5 uur om aan de administratie van de Stichting te werken.  Samen met William die tegelijkertijd telefoongesprekken voert met toestel tussen kaak en schouder geklemd.  -  Om 11 uur naar het ministerie voor verzekeringspapieren dan naar het college om de uniformen voor Schilde.  – Langs het politiebureau: waar is de op de waterput gedumpte jongen gebleven?  Eindeloos gepalaber!Eindelijk het adres van de staatsinstelling gekregen.  Daar mag geen bezoek gebracht worden zonder staatstoestemming. Eten in ons restaurant, moeilijkheden en spanningen tussen personeel wegwerken. – huisbezoek bij Miquel (mentaal gehandicapte jongen) bij zijn grootouders (sekteleiders) – Te voet doorheen riool en vuilnis naar Santa Teresa en intussen huisbezoek bij joel en Paquita  - weer in El Zaite: de filterinstallatie voor de waterput verplaatsen.  William kan het allemaal als een echte loodgieter; Rigo (6 j) helpt.  Pienter ventje.  Antonio brengt brief voor zijn Belgische pleegouders.  –Tussen 6 en 7 uur komen mensen uit El Zaite water halen. – Dames komen een waterzuiveringsinstallatie aanprijzen. 1500 dollar + bijkomende stukken en dat voor 4 liter water per minuut!!  Ze hebben ons restaurant ontdekt en zijn verbaasd over de hygiëne.  We moeten meer reclame maken. – terug thuis:  ze vernemen dat een kennis van botkanker werd geopereerd.  Haar moeder heeft,  om alles te kunnen betalen,  grond en huis verkocht.  Alicia heeft gekookt: bonen.  Maria is te moe om nog te eten, William ook.

29-01-03 : fax  Om 6:30 u telefoon uit het restaurant: Zaragosa zit zonder water. William zal met de jeep tonnen water uit El Zaite aanvoeren. – Gesprek met William.  Tussen 16 en 21 uur zitten de sektekapelletjes vol mensen.   Ze lezen de bijbel en bidden.   Kon de stichting dat ook maar aanbieden: spiritualiteit vanuit de visie van mgr; Romero.Er is behoefte aan.  We zullen hopen en bidden dat er iemand opdaagt die dat op zich neemt.  – Met het openbaar vervoer naar de stad.  Bussen: vuil, harde muziek, kapotte zetels, stinkende uitlaat.  In de stad in de hitte nog een eind te voet.  Auto afhalen in de garage.  Dan begint de zoektocht naar de gedumpte jongen. De straat, na veel gevraag, toch gevonden. Ze mogen zelfs binnen zonder bewijs maar worden op het bureau afgewezen.  Er werd op die bepaalde datum geen kind binnengebracht.  Tot blijkt dat William en Maria verantwoordelijken zijn van een instelling voor kinderen en wel met Belgische zetel.  Plots kan alles.  De jongen heet Pedro,  is gestoord maar herkend Maria dadelijk en loopt blij en gelukkig op haar af,  kruipt bij haar op de schoot.  Dan moeten ze weer weg.  Het kind  krijgt opnieuw de blik vol paniek. Maria zegt: ik kom terug.  Kun je heel lang wachten?  Pedro antwoordt: Si.   – naar huis.  Maria maakt spaghetti en om 16 u wordt er voor de middag gegeten.  Er wordt verder gewerkt aan de administratie van de Stichting.  Nog uitgebreid gesprek met William over de werking van de stichting en het restaurant en over de noodzaak aan jeugdbewegingen.  Het middel, volgens William, om te voorkomen dat jongeren in de bendes geraken.  Maar wie heeft daar nog de tijd voor???

30-01-03 : fax  - opstaan om 6.30 en aan het ontbijt verder gepraat met William.  Wat een situaties!  Hij heeft bovenaardse hulp nodig om in al het gekonkel overeind te blijven. –telefoon uit België:  er ligt sneeuw.  Maria kan zich nauwelijks nog voorstellen. – Om 11 uur naar El Zaite om de leerkrachten op te halen voor een werklunch (evaluatie van ons systeem) in La Libertad. – Onderweg langs het huis van Iris: bezoek. – Om 16:30 weer thuis.  Maria is moe en heeft hoofdpijn. De hemel wordt zwart. Er komt storm .Dan kunnen de vliegtuigen niet opstijgen, zegt William hoopvol. Morgen vertrekt Maria.  – Om 18 uur vertrekt William naar een vergadering en Maria begint haar valiezen te pakken.  Het is de laatste avond.

1-02-03 : Maria landt om 15.30 u in Zaventem in plaats van om 11 u.  Moeilijke terugreis. Maar nu is ze er: doodmoe.  We rijden doorheen een kil sneeuwlandschap in  verkleinde, mistige,  grijze wereld.  Eindelijk thuis.  In Schilde ligt in de tuin nog een ongerept wit tapijt.

top