juli 2006

Na een heel lange en vermoeiende reis geland in San Salvador,de hoofdstad van het vulkanenland El Salvador in Centraal-Amerika.

William wacht ons op en brengt ons eerst naar ons hotel in de hoofdstad en daarna naar El Zaite ,waar de Stichting Aragon is, op zo’n 30 km van de hoofdstad.  El Zaite is een kloof tussen vulkanen, waar in de diepte een vervuild water stroomt en waar op de steile flanken  tussen de bomen en de struiken allerlei krotten van planken, golfplaten en plastiek elkaar recht houden. Een glibberig en smerig bergpad slingert zich van krot naar krot. Overal stinkt het.

Hier overleven de nazaten van de Maya-indianen: ontwrichte gezinnen, criminele bendes, uitgestotenen.  De confrontatie met hun leefsituatie grijpt ons naar de keel…

Maar boven op de rand van de kloof staan we plots voor de Stichting Aragon: een fris geel geschilderd betonnen gebouw.  Van buiten het uitzicht van een grote, beveiligde hangar, maar van binnen een ingenieus complex van 9 aangename klaslokalen, een refter, een bibliotheek, een computerklas, een administratief bureel, een kleine patio met inheemse planten, een speelruimte, en vooral … een waterput met zuiver water, 8 hygiënische toiletten en 2 douches.

We worden door de kinderen in propere uniformen en door de 11 leerkrachten met veel warmte, muziek, dansjes en kussen ontvangen.  Ze hebben zo naar onze komst uitgekeken! Heel de komende week – een projectweek - zal in het teken staan van “La Paz” of “De Vrede”.

In de voormiddagen volgen we de lessen in de verschillende klassen. Ikzelf geef ook Engelse les in de hoogste klassen. Het gaat er ongedwongen en toch tuchtvol aan toe. De leerkrachten houden echt van deze kansarme kinderen.  Voor de meesten onder hen is de Stichting Aragon / Sasel hun plaatsvervangende thuis waar eten, aandacht en affectie is.

In de namiddagen werken we zelf creatief mee met de kinderen aan tekeningen, muurschilderingen en gekleurde zandtapijten.  Alles in het teken van La Paz. Op het einde van de week zijn wij de jury om 4 dollars toe te kennen aan het best presterende groepje. Hoe moeilijk voor ons, als je beseft dat zo’n luttel bedrag voor hen een fortuin betekent.  Alles was mooi, we kiezen voor de groep die aangetoond heeft dat echte Vrede begint in het gezin.

Het afscheid valt ons uiteindelijk zwaarder dan we dachten.  Alicia is, dank zij haar nieuwe ‘Belgische’ heup, gezond en wel en drukt ons op het hart vooral iedereen van harte te groeten.  We omhelzen William en feliciteren hem en moedigen hem aan om verder te doen.

Geen nood! Reeds dit najaar plant hij een verdieping met 5 klassen boven de speelruimte.

En zo gaat het wonder verder… Als we vertrekken passeren we langs de boom waar William met zijn lessen begon in de open lucht, nu 8 jaar geleden.

Zeg dus nooit meer: ‘ ’t Is maar een druppel op een heten plaat’.  In El Zaite kan elke druppel het leven van een kind  veranderen.

Samen met William, de leerkrachten en vooral de kinderen van de Stichting Aragon, zeggen we aan alle weldoeners: “Muchas gracias” !

Alex en Lutgard Moreels- Van Heuckelom

Zaite, mei 2005

Beste allemaal,

Onze nieuwe school: Colegio San Martin de Porres bestaat!!
En draait op volle toeren. Onze doelstelling om naast onze beurskinderen ook betalende kinderen aan te trekken is gelukt. We hebben er 62.Veel schoolgeld kunnen we aan hen niet vragen want ook hun ouders bezitten bitter weinig. Maar toch kunnen we ermee het loon van 1 leerkracht betalen. Een begin! Gelukkig zijn er ondertussen in Europa mensen die beseffen dat door sponsoring van een leerkracht zoveel kinderen een reële kans krijgen.
DANK voor de leerkrachten die jullie ons geven. Nu hebben we in totaal vier leerkrachten en een directeur in dienst. Drie werken in onze basisschool San Martin de Porres. ’s Morgens wordt er 5 uur lesgegeven en ’s namiddags ook, telkens in wisselende groepen. En zo runnen we met drie leerkrachten onze basisschool. De vierde leerkracht en de directeur werken in ploegverband met onze studenten van de middelbare school. Die gaan naar het college COAR (Colegio Oscar Arnulfo Romero) maar komen wel bij ons hun huiswerk maken en lessen leren onder begeleiding. Dat is thuis onmogelijk gezien hun woon- en gezinssituatie. Onze oorspronkelijke werkwijze blijft dus bestaan. Ook krijgen al onze beursstudenten tweemaal per dag bij ons te eten. Daarnaast blijft ook de medische opvolging van het gezin gewaarborgd, de psychologische opvang, de ethische-religieuze vorming… en tegenwoordig hoort er ook bij: de administratieve rompslomp in orde brengen.
De staat El Salvador wordt een papierenwinkel. En wat doe je met mensen die analfabeet zijn en papieren moeten ondertekenen? Ze verstaan niet eens waarom ze een kruisje of een krabbel moeten zetten en verliezen daardoor rechten. Ze worden constant beet genomen. Ikzelf steek daar enorm veel tijd en energie in, want telkens moet je naar het ministerie in de hoofdstad, aanschuiven, terugkomen en noem maar op… Onze mensen kunnen dat niet zelf, ze durven niet, worden afgewezen. Er moet iemand hen verdedigen. Ook dat is Sasel/De Stichting Aragon!
En daarom zijn de avondcursussen voor volwassenen – gegeven door onze oudste studenten – van enorm belang. Leren lezen en schrijven is leren denken, is weerbaar worden, is je rechten kennen.
Lieve vrienden, dit kan allemaal maar omdat ieder van jullie apart en jullie allemaal samen ons die kans gunnen.
Zonder jullie hulp is dat echt niet mogelijk. Nog niet. We werken hard om het allemaal zelf te kunnen bekostigen. En beetje bij beetje slagen we daarin.

Ons horeca-opleidingscentrum El Tempisque is financieel zelfbedruipend
Toch wel een prestatie na amper 2 jaar. Ook daarmee heb ik mijn handen vol. Moeders leren hoeveel voorraad ze mogen kopen, tegen welke prijs ze moeten verkopen om geen verlies te lijden; moeders die analfabeet zijn en in het verleden niet eens eten konden kopen voor hun gezin. We leiden ze op, ze vinden bij ons werk, verdienen een inkomen. En de jongeren ook. Hygiëne leren, beleefd opdienen, leren samenwerken en plannen… Niet simpel voor wie alleen maar op straat kan rondhangen. Het vraagt van mij wel een enorme waakzaamheid want heel gemakkelijk daalt de kwaliteit. Men rolt gemakkelijker een berg af dan op! Ontroerend is het zien hoe onze kinderen met mes en vork kunnen eten. Kinderen die thuis niet eens een stoel of tafel hebben. Wat er ook met deze kinderen in de toekomst gebeurt, deze opvoeding zullen ze nooit vergeten. Voor hen is de wereld opengegaan. Die beelden maken ons sterk, geven ons de kracht dag en nacht te werken hier en in Europa.

Ook onze voetbalploegen spelen ‘vlot’ en financieel van ons ‘vrij’
Ook al bedelen ze bij ons wel om de haverklap om een nieuwe t-shirt.

Het management van onze nieuwe school San Martin de Porres
Ook dit vergt van mij veel inzet. Jullie zullen nu misschien denken: ’Je hebt toch een directeur, wat moet jij dan nog doen?’
Ik hoor nog altijd de opmerking van Maria en Helena toen ik zelf in België naar school ging: ”Je moet graag naar een bepaalde school gaan en je moet goede leerkrachten hebben. Zoniet, blijf je beter thuis want dan is schoollopen je reinste tijdverlies, energieverlies en geldverlies. Je leert dan toch niets en je geraakt gefrustreerd.” Ik mocht van hen zelf de school kiezen waar ik gelukkig was. Ik had goede leerkrachten. Ik heb veel geleerd!
Die zienswijze is mijn basisprincipe. Ze weten hier niet wat hen overkomt! Vooral de leerkrachten niet. Want ook al hebben ze een diploma, hun peil ligt laag. Hoe zou het ook anders kunnen… zelf hebben ze nooit thuis zien studeren. Ze hebben geen voorbeeld gehad! Ze moeten van mij hun lessen voorbereiden en het programma volgen. Ik controleer dat elke dag. Ik controleer ook de examenvragen en de verbetering ervan. Dictatuur? Het kan voorlopig niet anders als we ons onderwijsniveau willen optillen. En dat is nodig voor onze kinderen. Half onderwijs is geen onderwijs! Dus… ik vorm leerkrachten. Wellicht moeten mijn vroegere leerkrachten nu grinniken…
En dan zijn er de kinderen. Ze komen allemaal zo graag naar onze school. Waarom? Het is een mooie school, kleurrijk, versierd, en met water en toiletten. Eindelijk eens weg uit de stank van de krotten. Ze zijn fier op hun school. En dan samen leren, spelen, eten, vrienden hebben en vooral: er mogen zijn, mogen bestaan, aandacht krijgen, kind mogen zijn… een luxe, hier toch! Ik heb met al deze kinderen meer dan mijn handen vol. Als psycholoog dan. Ze zijn vaak misbruikt, achtergelaten, mishandeld, gegroeid in een criminele situatie. Armoede en oorlog maken mensen hard, stompen gevoelens af. En afreageren doet men altijd op zwakkeren: ouderen, kinderen, vrouwen, dieren. Ook hier. Onze kinderen zijn dus niet bepaald de gemakkelijksten. Alleen al discipline leren opbrengen, op tijd komen, reglementen naleven, lief zijn voor mekaar. En toch vragen ze om een vaste hand, om eisen. En straffen kan ook als het maar gebeurt vanuit rechtvaardigheid en goedheid. Opvoeden: boeiend maar vermoeiend. Ik doe het graag!

En dan is er nog de administratie.
De directeur regelt alle paperassen met het ministerie en dat is wat! We worden nauwlettend in de gaten gehouden. We kunnen ons geen foutje permitteren want dan verliezen we ons recht op diploma’s. En voor alles moeten we naar het ministerie in de hoofdstad. Tijd en energieverlies! Daarnaast geeft de directeur ook nog halftime les aan onze studenten van het middelbaar onderwijs.
Ikzelf verzorg de interne administratie: de boekhouding. Ik alleen heb inzicht in de financies en neem - in voortdurend overleg met het bestuur in België - de beslissingen. Dat is een strikte eis van het bestuur in België. De financies zijn niet het bezit van Sasel maar wel van de vele gulle sponsors. Met dat geld moet voorzichtig en efficiënt worden omgesprongen. En dat is moeilijk voor mensen die niet vermoeden hoe hard er in Europa moet voor worden gewerkt. Voor onze mensen hier zijn alle Europeanen rijk. En leg maar eens uit dat er in België geen dollars aan de bomen groeien. Ik weet dat maar al te goed. Een strak financieel beleid is nodig, willen we overleven. Het betekent dus dat ik elk schoolbord, elke uniform, elke schrift enz. zelf moet aankopen. Een bezigheid! Voorlopig kan het niet anders. Misschien wordt budgetbeheer leren maar mogelijk in de mate dat we onze eigen inkomsten veroveren. In ons horeca-opleidingscentrum zijn we op goede weg. Met onze voetbalploegen ook. Beetje bij beetje… we komen er wel.

Ecologisch opvoeden
Ik denk dat in België de tuinen nu vol hangen van geuren en het gefluit van vogels. Hier is het regenseizoen begonnen. Stortregens. Hevig. Vorige week een nieuwe aardbeving van punt 5. Slachtoffers, gelukkig niet bij ons. De stortregens veroorzaken grondverschuivingen. Weer komen grond en slijk van de vulkanen naar beneden. Het gevolg van het lukraak rooien van bomen. De verwoesting van het leefmilieu treft het eerst en vooral de armen. De Stichting Aragon/Sasel is één van de organisaties rond het ecologisch opvoeden. Als patroonheilige en voorbeeld hebben we Mgr. Romero, de redder van ons volk. Redden betekent nu ook en vooral ecologisch leren overleven. In februari hebben we een grote ecologische viering georganiseerd op het graf van Mgr. Romero en van daaruit zijn we met al onze kinderen en volwassenen duizenden bomen gaan planten op bedreigde terreinen. We hebben in onze school ook het vak: ecologische opvoeding. En in die zin zijn we onze naam waardig. San Martin de Porres was immers de dominicaan die vanuit zijn ecologische inzichten en werken de grote voorloper is van de nieuwe ecologische bevrijdingstheologie waarin Latijns-Amerika vandaag een redding biedt aan heel de wereld.
Lieve vrienden, ook dat is de Stichting Aragon/Sasel. We zijn dus niet alleen maar ‘eng’ bezig met El Zaite maar via El Zaite met heel de wereld. En dus ook met jullie... Een toekomstcadeautje van ons aan jullie? We hopen het. Die hoop voor beide partijen hebben jullie mogelijk gemaakt. Want zonder jullie steun was er hier niets, zo simpel is de waarheid.

We vragen nog een beetje adem van jullie voor de toekomst. Adem van solidariteit. We zijn er ontzettend dankbaar voor. En we beginnen al een beetje zelf te ademen. We leven met de gezonde lucht van een wereld van wederzijdse solidariteit.
Het is de Adem van God op het Pinksterfeest.

William Aragon en heel El Zaite

El Zaite (El Salvador), 25 januari 2005

Beste Vormelingen van Schilde-Bergen,

Heel veel dank van ons allemaal voor jullie driekoningengeschenk: 474 euro! We kunnen er onze schoolborden mee kopen.

Ik weet niet of het schoolbord in België nog zo belangrijk is, of het niet vervangen is door jullie PC. Hier bij ons, in El Salvador, is het nog altijd het leermiddel bij uitstek. Vooral ook omdat schrijfboeken bij ons erg duur zijn. Vele van onze kinderen kunnen echt geen schrift kopen. De Stichting Aragon/Sasel koopt het voor hen. Een schoolbord vervangt heel dikwijls vele schriften. Dus … een prachtig geschenk van jullie.

Ik heb de kinderen ook uitgelegd wat het is: Sterzingen op driekoningen. Wij kennen hier wel het Driekoningenfeest, maar verkleden en zingen is er hier niet bij. Dat is spijtig, want toen ik als kind in België woonde, heb ik dat ook gedaan. En ik vond het best leuk. Ik herinner me de sneeuw (lag er ook sneeuw toen jullie gingen sterzingen?), de kou, en vooral dat we bij sommige mensen binnen mochten en er chocolade of een koek kregen. We zongen dan wel een hele namiddag en avond. Voor mij zijn dat prettige herinneringen aan gastvrije mensen.

Ondertussen is mijn leven wel heel erg veranderd. Dag en nacht hebben we gewerkt met de ouders en de kinderen om de nieuwe school klaar te krijgen. En het is ons gelukt! Er kunnen nu 96 kinderen naar de basisschool en naar het bord kijken waarvoor jullie gezongen hebben.

Denken jullie daar eens aan als jullie in de klas zitten? Doen! Want het schept een hechte band tussen kinderen die zo ver van elkaar wonen en allemaal van hetzelfde dromen: gelukkig worden, geen honger hebben, en toekomst hebben.

Jullie zingen heeft de toekomst voor onze kinderen een stukje zekerder gemaakt!

Wij denken ook aan jullie. Wij, dat zijn: Miquel, Argenis, Sandra, Elisabeth, Gloria, Joël, Antonio, Daniël, Sonja, Mira, Esperanza, Hector, Henry, Consuela, Claudia, Jaime, en al die andere kinderen van de nieuwe school in El Zaite.

Van harte,
William Aragon

Schilde 4 december 2004

Beste vrienden, 

In oktober zijn we onverwachts naar El Salvador vertrokken omdat we bericht kregen dat William Aragon op 30 oktober zou promoveren aan de UCA-jezuïetenuniversiteit. We hadden hem altijd beloofd op die plechtigheid aanwezig te zijn. Dag en nacht werken voor de Stichting Aragon/Sasel, voor de armste van je volk, en dat combineren met universitaire studies in de psychologie – een prestatie, een viering waard. Zeker als je als enige indiaan daarin slaagt. Het waren dagen van grote vreugde om vele verwezenlijkingen... We voegen hierbij het verslag.

Het waren ook dagen van hard werken.

In het begin van dit jaar  was er de vraag van de indianengemeenschap van El Zaite om een nieuwe basisschool op te starten zodat nog meer kinderen een kans op onderwijs zouden krijgen. Het bestuur van de Stichting Aragon/Sasel heeft geaarzeld, de zaak goed bestudeerd omdat zo’n initiatief een zware financiële investering vraagt, die we niet direct mogelijk achtten. Komen  daarbij nog de eisen die door de Salvadoraanse overheid gesteld worden. Die eisen betreffen de constructie van het gebouw (stalen gebinte bestand tegen aardbevingen), de nodige toiletten (gelukkig hebben we die dit jaar kunnen laten bouwen door straatjongeren–werking van de H.Geest!), de nodige infrastructuur (banken,borden…), het nodige schoolgerief (boeken, computer, schrijfgerief…) een strak leerprogramma en voldoende leerkrachten. Diezelfde regering geeft wel geen cent aan subsidie, ook niet voor het loon van de leerkrachten. De leerlingen moeten alles zelf betalen. En wie kan dat? Alleen de welgestelde klasse. Het is dus een geraffineerd systeem om de studiekansen van de armen onmogelijk te maken. Deze werkwijze is hard aangevallen door de rector van de jezuïetenuniversiteit pater Tojeira – zie het verslag over de promotie van William Aragon.

We hebben dus beslist toch met de school te beginnen. Op 4 januari 2005 krijgen we staatsinspectie en moet alles in orde zijn  zodat het schooljaar kan starten. Hoe we het financieel klaarspelen? We hopen op wonderen…

We hebben nu wel geopteerd voor een dubbel systeem. Naar de basisschool gaan onze eigen beurskinderen. We proberen daarnaast ook betalende kinderen aan te trekken, kinderen van de middenklasse.

Ons doel is drievoudig: een inkomen te verwerven zodat nog meer arme kinderen naar school kunnen, de solidariteit tussen de verschillende klassen te bevorderen en op lange termijn de school zelfbedruipend te maken. Solidariteit tussen de verschillende klassen bestaat momenteel niet. Dit is wel een werk van lange adem. El Zaite is een krottenwijk. Gegoede middenklasse kinderen daar naar school krijgen is een opgave! Het kan alleen lukken als we zeer goed onderwijs met discipline kunnen aanbieden want daaraan is een grote nood in El Salvador, ook voor de ‘betere’ kinderen.

En goed onderwijs is afhankelijk van goede leerkrachten.

We hebben voor dit schooljaar 5 leerkrachten nodig. We durven maar weer hopen op sponsoring. We geloven in onze doelstelling. Jullie ook?

Van onze beurskinderen hebben we er ondertussen 21 in Middelbaar onderwijs en 5 in het voortgezet onderwijs. 1 meisje studeert economie, 1 jongen rechten, 2 jongens informatica, 1 meisje voor leerkracht. We stimuleren het verder studeren van onze goede studenten omdat we een kader van indianen willen creëren die voor hun volk zal zorgen vanuit een christelijke basis, wars van corruptie waaraan het land nu ten onder gaat. We hopen maar...
Het is een investering naar de toekomst: geëngageerde leiders. Gelukkig kunnen we de studies betalen omdat een aantal Vlaamse families die visie delen.

Dezelfde jongeren geven avondles aan de volwassenen. Leren lezen en schrijven: de vraag is groot. De studiebeurs die ze van ons ontvingen, heeft dus een sneeuwbaleffect naar de hele gemeenschap toe.
 

Via ons opleidingscentrum hebben 3 jongens een gespecialiseerde opleiding voor kok kunnen volgen. Ze studeren nu in december af en één ervan heeft een job als kok in het Hiltonhotel van de hoofdstad aangeboden gekregen omdat de stage die hij er gelopen heeft bijzonder goed was. Hij is de oudste van een groot gezin zonder inkomen. Er is nu voor dat gezin een toekomst.
 

Verder werken we hard aan de catechese, aan ethische vorming van onze jongeren  en de grote hoop van William en van onszelf is dit jaar ook met een jeugdbeweging te kunnen beginnen. Op die manier denken we te voorkomen dat jongeren ingepalmd worden door criminele jeugdbendes. Samen groep vormen en positief werken…

2005 wordt dus een jaar van hard werken, van grote dankbaarheid naar allen die mede dromen tot werkelijkheid maken.

Dank  voor het verleden,voor de toekomst.

ZALIG KERSTFEEST, BLIJDE START IN 2005

Helena Oomes, Maria Van Heuckelom