Reisverslag naar Zuid-Frankrijk 2005

Vorige | Overzicht | Volgende

MAANDAG 30 MEI 2005

Hier volgt een verslag van mijn reis door het mooie Zuid-Frankrijk die ik heb ondernomen met Ton van Rijen.

Reisverslag naar Zuid-Frankrijk 2005Na een lekkere kroel met mijn lieve Marianne, het laatste bakkie, koffer ingeladen, en op weg naar Bergen op Zoom.

Wij zijn vertrokken op maandag 30-05-05, vanuit de woonplaats van Marianne in Huiybergen. Aangekomen in Bergen op Zoom, kwam na enige tijd ook Ton in gezelschap van zijn eega Gabie aan op de afgesproken plek op het station.

Na het altijd emotionele afscheid nemen, begon voor Ton en mij de reis naar het voor mij lastige Schiphol, dat heeft alles te maken met mijn enorme vliegangst.

De treinreis verliep zoals je van een trein mag verwachten, snel, bijna geruisloos, en op tijd. Het mooie Hollandse landschap was een voorproefje van wat ons te wachten stond in Zuid-Frankrijk.

Aangekomen op Schiphol hebben wij ons zo snel mogelijk van onze bagage ontdaan en zijn we even wezen taxfreeën +20%. Daarna nog een oeroud Hollands broodje ham kaas, een bakkie automatenkoffie, en het inchecken kon beginnen. Alvorens ik door de veiligheidscontrole kwam, moest ik mijn grote bergschoenen uittrekken, en mijn grote ijzeren broekophouder (bretels), in een daarvoor bestemde ruimte, in samenwerking met een beveiligingsbeambte, van mijn lichaam verwijderen.

Via de u welbekende sluis kwamen we uit in de comfortabele Fokker-100. Na de gebruikelijke veiligheidsinstructies, het praatje, wat er toch niet toe doet als het fout gaat, vloog het toestel op gecontroleerde wijze de lucht in. Vanaf dat moment ben ik niet meer fatsoenlijk aanspreekbaar, bijzonder prikkelbaar, en ieder geintje in de richting van wat er fout kan gaan, wordt met een allesvernietigende blik verwezen naar de categorie ‘nooit meer doen’.

Na een toch wel vrij comfortabele vlucht landden wij op het vliegveld Blagnac in Toulouse, alwaar mijn reeds in Nederland via internet bestelde huurauto op ons stond te wachten. Toulouse was de oorspronkelijke hoofdstad van de Keltische stam der Tolosati. In 121 v.Chr. kwam het onder het Romeinse bestuur te staan van de Provincia Gallia Narbonensis. Het was en is de belangrijkste stad in de wijde omgeving.

Alvorens wij de sleutels kregen moest er natuurlijk eerst nog een zgn. aansprakelijkheidsverzekering worden afgesloten volgens het geblondeerde typetje aan de andere zijde van de balie, maar dat had ik in Nederland al afgedekt voor 15 euro dus niet nog een keer. In zo’n geval leer je snel Frans.

Reisverslag naar Zuid-Frankrijk 2005Wij zijn daarna afgereisd  via de A66 naar Foix, vervolgens via de D117, daarna de D17 langs Saint-Pierre-de-Riviere tot Serres, bij La Mouline linksaf richting Brassac, daarna Cambié, Cautirac en je komt aan op Le Poulsieu. Het eindpunt, Serres-sur-Arget ligt op ca. 850 meter.

Het laatste stuk van 2km maakt duidelijk dat er overdag absoluut geen vin rouge genuttigd kan worden door de driver, laat staan een overheerlijke Franse cognac.

Het laatste stuk omhoog, en s’morgens omlaag is erg steil, smal, en diep. We arriveren om 17.21 uur.

We maken kennis met Hans (die Ton en ik al snel ‘Basil’ noemden, omdat, wanneer er iets fout ging, zij altijd op haar lazerij kreeg) en Mieke, een Nederlands echtpaar dat sinds drie jaar de scepter zwaait over het overigens prachtige Le Poulsieu. Hij is een gepensioneerde bestuurskundige, en zij was 25 jaar lang de persoonlijke assistente van Toon Hermans. Na de dood van Toon, die bij haar kennelijk hard was aangekomen, hadden zij versneld hun boeltje verkocht, en zijn ze naar Frankrijk geëmigreerd.

Nadat wij de gebruikelijke tijden voor wat betreft het ontbijt, diner en verder nog wat huishoudelijke regels hadden doorgenomen, zijn wij na een leuk gesprek met een Engels couple, genaamd Tricia en John, een lekker rood wijntje, moe, maar voldaan naar onze sobere maar mooie en schone kamer gegaan.

DINSDAG 31 MEI 2005

Ik was om 07.00 uur wakker, lekker gedoucht, en toen naar buiten voor een wandeling rond het huis waar we sliepen,Ton lag nog op een oor. Ik heb op een bank gezeten, vlakbij het huis, met uitzicht over de bergen, de rook die uit het dal omhoog kwam, de vogels die prachtige serenades gaven, het geritsel van een muis of wat dan ook, m.a.w. het ultieme gevoel van onverstoorbare rust en zaligheid daalt over je neer, je wordt één met de omgeving, de Ariège, het groene hart. Alle overtollige emotionele bagage valt, opdat moment, als een te strak zittende jas van je lichaam. Bevrijd van alle stress, die bij het gehaaste kapitalistische westerse leven hoort, heb je het gevoel dat je heel de wereld aankunt.

Ik keerde terug naar onze accommodatie en deelde mijn ervaring met Hans, die precies begreep wat ik bedoelde. Rond negen uur hebben we lekker ontbeten met Ton en de eerder genoemde Tricia en John, daarna een plan van aanpak gemaakt voor wat betreft de bestemming van de dag. Volgens Basil was het verstandig om niet gelijk aan het grote werk te beginnen. Hij adviseerde ons om het Kasteel van (en in) Foix te bezichtigen.

Uiteraard was het advies van Basil de rest van onze vakantie van onschatbare waarde. De man wist echt overal vanaf. Het kasteel op zich is een angstaanjagend groot ding, wat zeker in die tijd en met het geringe aantal inwoners toen, grote indruk moet hebben gemaakt op de bevolking. Het was tevens de thuisplaats van Raymond-Roger van Foix, de graaf van Foix en zijn vrouw. Zij waren beiden aanhangers van het katharisme, wat hen ook fataal zou worden. Het kasteel werd in die tijd gebruikt om allerlei boeven en ander soort tuig in op te sluiten onder omstandigheden die wij nu, godzijdank, niet meer kennen.

De klim naar boven was lang en steil, het uitzicht, eenmaal boven, was fenomenaal, bij zeer uitzonderlijk mooi weer was het mogelijk om tien kilometer of verder te zien wat alleen daar te zien is. Prachtige bergen, groene weiden,en vooral zuivere lucht. Beneden stroomde een riviertje, een smal hard stromend riviertje, wat via een mooi watervalletje overging in een breed zacht stromend beekje. Het geluid en het aanzicht van dat beekje waren al ruim voldoende om de schoonheid ervan voor eeuwig in je geheugen op te slaan.

Binnen in het museum krijg je een mooi overzicht over hoe het leven van toen, wat gebaseerd was op overleven, betekende. Voor de gewone mens was het een kwestie van hard werken voor weinig. Men leefde er voornamelijk van wat de natuur te bieden had, men hoedde de schapen, er was een schoenmaker, timmerman, maar verder had ieder zo zijn eigen stukje land wat hij verbouwde om, samen met het gemiddeld uit vader, moeder en vier kinderen bestaande gezin, te voeden.

Na nog een laatste blik over het mooie Foix, aanvaard ik de terugtocht naar beneden alwaar Ton op een muurtje zat te genieten van de zon en het uitzicht, wat ook beneden mooi was. Het was nog vroeg en we vroegen ons af wat we nu gingen doen. Ton zegt: “Zullen we naar Montségur rijden?” Dat was niet tegen dovemansoren gezegd. Ton, die overigens een meer dan uitstekend navigator bleek te zijn, pakte onze kaart en stippelde de route uit.

Reisverslag naar Zuid-Frankrijk 2005Naargelang de trip vorderde zagen we plots voor ons een grote berg met daar bovenop ‘iets’. Dat iets bleek, naarmate wij dichterbij kwamen en ook volgens de contouren die ik in mijn gedachten had, het doel van mijn reis, het kasteel van Montségur.

Ik voelde de adrenaline steeds harder stromen, ik werd zowaar zenuwachtig, alles wat ik erover had gelezen, gezien en gehoord, doemde recht voor mij op. Bij iedere benadering van de berg stopten wij om foto’s te nemen. Na ongeveer 5 minuten rijden kwamen wij bij de parkeerplaats aan. Auto gestald, het infobord gelezen, en op naar boven.

Reisverslag naar Zuid-Frankrijk 2005Na 20 minuten kwam ik boven aan, een prachtig, en ook wel een beetje een emotioneel moment, ik voelde mij, in al mijn nederigheid, een klein kathaartje. In de burcht was het al niet anders, het uitzicht wat ik daar had was hetzelfde als wat zij daar hadden, met dat verschil dat ik vrij terug kon gaan, en zij nog maar één keer, de dood welbewust tegemoet, als een ware kathaar.

Na nog een lange tijd te hebben doorgebracht, daar hoog bovenop de berg, en proberen te voelen wat die mensen hebben moeten meemaken, daalde ik weer af. Tijdens die afdaling bedacht ik mij, dat wanneer ik morgen terug zou willen, ik dat ook kon doen, als katholiek, als jood, als islamiet, het maakt niet uit van welke religie, maar vooral in alle vrijheid.

Het pad wat ik aflegde was hetzelfde pad wat zij in 1244 aflegde, nogmaals de dood tegemoet. Beneden aan de voet van de berg passeerde ik het monument wat herinnerd aan de plek waar toen,op woensdag 16-maart in 1244, de tweehonderd katharen levend zijn verbrand in opdracht van de rooms-katholieke kerk.

Reisverslag naar Zuid-Frankrijk 2005Onze reis vervolgden wij naar het dorpje Montségur, een kleine drie km verder. Het dorpje ademde Montségur, prachtige souvenirwinkel met echt leuke dingen, niet van die goedkope rotzooi die zo inherent is aan een doorsnee souvenirwinkel, maar mooie interessante dingen die je me neemt om te koesteren. Natuurlijk was er het museum,en natuurlijk hebben wij dat bezocht.

Na het nuttigen van een heerlijke rode wijn en een stokbroodje met Franse kaas reden wij moe, maar meer dan voldaan terug naar ons bescheiden onderkomen. Daar aangekomen, werden we beiden aan het zonovergoten zwembad, in een heerlijke slaapschommelstoel, gegrepen door het zandmannetje.

Rond halfnegen begon mijn maag te protesteren tegen het feit, dat hij dacht, dat niemand aan hem dacht. Dat die gedachte geheel onterecht was, daar kwam hij rond negen uur achter. Wederom een meer dan heerlijk diner, verzorgd en gemaakt door Mieke.

Daarna nog even nagepraat met John en Tricia over de dag, verteld over Montségur, zij zouden de volgende dag ook gaan.

WOENSDAG 1 JUNI 2005

Vanochtend zaten wij samen met onze Engelse vrienden aan het ontbijt. Ton en ik hadden besloten dat we vandaag naar het Préhistorisch museum in Niaux zouden gaan. Het weer was prachtig, 26 graden, stralend blauwe lucht, en de tocht er naartoe is al een meer dan aangenaam tijdverdrijf. Via enkele slingerweggetjes tussen de bergen komen wij vanuit Tarascon via de D8 in zuidwestelijke richting uit in Niaux.

Aangekomen in het park gaat, na het passeren van enkele kunstmatig maar daarom niet minder fraai aangelegde watervallen, de reis terug in de tijd van start. In het bijhorende museum zijn de grotten van Niaux, in het dal van de Vicdessos, precies op schaal nagemaakt. Op zeer ingenieuze wijze hebben ze met touwtjes en gewichten een werkelijk perfecte kopie van bovengenoemde grotten gerealiseerd. De 12.000 jaar oude muurschilderingen, die in de echte grot zeer goed bewaard zijn gebleven, zijn wederom perfect nagemaakt, afbeeldingen van paarden en bisons in zwart en rood zijn buitengewoon schitterend weergegeven.

Ook in het museum vind je allerlei gereedschappen en materialen die men in die tijd gebruikte, duidelijk zichtbaar is dat de mensen hun tijd ver vooruit waren. Verderop en in het museum komen wij bij een open veld met daarop enkele tenten van dierenhuiden. Binnenin die tenten is duidelijk een verdeling zichtbaar waar men sliep, zich recreëerde, en waar men zich moest beschermen tegen de weersinvloeden rond een kampvuur. Het kookgedeelte bevond zich buiten, want dat was voor de vrouw bestemd, evenals het water en het hout voor de kachel halen, wat vaak een dagtaak was. Met andere woorden, men respecteerde de vrouwen wel, maar men spaarde ze niet. Alle bovengenoemde manieren om te overleven in dat barre klimaat, de slechte omstandigheden, ziekte, epidemisch pandemonium, en de hoge kindersterfte, maakte dat men niet ouder dan gemiddeld 40 jaar werd.

Weer even verderop zat een man, ook onder een tent met luifel, met stenen een punt aan een andere steen te slaan, gebruikt voor in het huishouden of voor de jacht. Arbeidsintensief maar doeltreffend.

Het volgende punt op onze trip was een lerares die de jeugd liet zien hoe men vroeger verf maakte, onder andere die men gebruikte in de grotten. Als je door de Pyreneeën rijdt en omhoog kijkt naar de rotsen, zie je vaak een donkerbruine, witte, rode, of gele aanslag. Die aanslag werd gebruikt om er diverse kleuren van te maken en uiteraard te mengen. Dat de kwaliteit van die verf goed was, is nu nog te zien in de grotten van Niaux.

Na een bezoek aan het winkeltje en een lekkere lunch in het dorpje, reden wij via adembenemende natuurlijke schoonheid terug. Plots draaiden wij voor een berg waaruit zomaar een prachtige waterval ontsproot, waarvan wij de herkomst niet konden achterhalen, zomaar uit een berg, heerlijk koud stromend water waar wij onze flessen mee vulden. Na dit natuurschoon achter ons te hebben gelaten reden we op weg naar het volgende schitterende plaatsje.

Het volgende wat we tegen kwamen, daar hoog in de bergen, waren een paar loslopende koeien, waarvan één met een prachtige bel. Het bewijs dat het hooggebergte van hun is, werd duidelijk toen de dieren geen aanstalten maakten om ons te laten passeren.

Nog even verder kwamen wij in de eeuwige sneeuw terecht, het dak van de Pyreneeën. Daarna via allerlei steile en smalle paadjes terug richting Foix, waar wij met Ton en Tricia hadden afgesproken om het diner samen te gebruiken. Na nog even lekker nagetafeld te hebben, leuk gesprek en een uitnodiging om een keer naar York in Engeland te komen, zijn Ton en ik teruggegaan naar het basiskamp.

Reisverslag naar Zuid-Frankrijk 2005 Reisverslag naar Zuid-Frankrijk 2005

DONDERDAG 2 JUNI 2005

Wij zijn benieuwd naar de uitslag van het referendum, zal toch een nee-stem zijn denken wij beiden (het werd inderdaad, net als in het land waar wij waren, een nee). Vandaag wederom stralend weer 33°. Gemeten in Foix.

We hebben vandaag besloten om het een dagje rustig aan te doen, Ton begint een beetje moe te worden, en bij mij zit de klim naar Montségur ook nog in de benen. Wij zijn er vandaag met de auto op uitgegaan om lekker in de omgeving rond te toeren en te genieten van het prachtige uitzicht. Wederom een prachtige in of uit de rots ontstane waterval die, ja, waar zal hij zijn ontstaan? Wie het weet mag het zeggen. Met donderend geraas komt hij naar beneden en gaat onder het bruggetje waar wij op staan zijn weg.

Wij hebben onderweg tal van deze miraculeuze verschijningen gezien, maar ik zal ze niet allemaal apart beschrijven, de een is nog mooier dan de ander. Net toen wij dachten dat we voor vandaag genoeg hadden gezien, doemt niet zo heel ver van ons vandaan, een prachtige, levensgrote condor op. Langzaam ronddraaiend met een spanwijdte van, zonder te overdrijven, zeker 2.20 meter. Camera’s in de aanslag, wachten tot hij dicht genoeg is en dan klik. We hopen dat de foto’s zijn gelukt, zoniet dan gaan we terug. Beneden ons grazen de koeien, hoge bomen, zoals de Zuid-Europese altijd groene naaldboom van het geslacht Cupressus, de zogenaamde cipressen, ze groeien kaarsrecht omhoog.

We rijden terug richting Foix, onderweg komen we nog een paar grote bakken met water tegen die we ook al eerder gezien hadden. Onze belangstelling was gewekt, en we zouden het Basil vragen als we thuis waren.

Onderweg nog heerlijk geluncht, koele salade, rijst met kip en een heerlijk ijsje na, en een rood wijntje. Bij aankomst in Foix hebben Ton en ik nog wat inkopen gedaan waaronder een flesje heerlijke Franse Cognac. Wij arriveren om ongeveer 17.00 uur op le Poulsieu, voldoende tijd om te scheren,douchen en een heerlijk Frans cognacje, niet te vergelijken met dat uit de loge, daarna weer een meer dan voortreffelijk diner, hoe doet ze het toch iedere keer weer?

Na het diner zijn we nog even met Basil aan de tafel gaan zitten om te vragen wat die bakken water nou waren. Wel, dat schenen wasplaatsen voor de vouwen te zijn, waar ze nog met de hand(!), met borstel en zeep de was deden. Die verschillende bakken waren voor de voorwas, de bonte was, en de witte was. Allemaal mooi apart, dus beter voor het milieu, nou deponeren ze alles in een keer in de machine en hoppa, aan de koffie, kan nooit goed zijn. Maar dat terzijde. Het waren rechthoekige bakken met een schuin aflopend kantje waar de kleren opgelegd werden en met een borstel bewerkt. Volgens mij best arbeidsintensief, en dus vermoeiend, maar ze stonden er met meerdere, dus het was best gezellig, denk ik. Met dit antwoordt van Basil was het ondertussen alweer middernacht geworden, tijd om te gaan slapen.

VRIJDAG 3 JUNI 2005

Vandaag verjaart Sonja, ik had haar al een kaart vanuit Nederland verstuurd. Ik hoop dat hij op tijd aangekomen is. Vandaag gaat de reis naar het immens grote Carcassonne, het kasteel waar en van waaruit, zoveel leed is aangericht aan het kathaarse volk.

Van hieruit vond de onmenselijke en barbaarse inquisitie, begonnen in 1233 en geleid door bisschop Jacques Fournier, de latere paus van Avignon (1334-1342) plaats. Het gaat te ver om hier in dit reisverslag kond te doen van hetgeen daar allemaal is gebeurd.

Reisverslag naar Zuid-Frankrijk 2005De route die we volgens Basil af moesten leggen zou ons langs mooie plekjes leiden en zou uitkomen op de snelweg naar Carcassone, wat uiteraard ook weer klopte. Wij zouden op een bepaald punt, wat door hem bijna GPS-zuiver werd aangegeven, goed moeten opletten, want daar doemde in één keer de grote stad Carcassonne vanuit het niets snel groter wordend op aan de horizon.

Deze informatie bleek goud waard, het is bijna onbeschrijfelijk wat een werkelijk schitterend uitzicht dat was, als uit het niets verrees daar het machtige Carcassonne, met zijn vele torens, hoge muren, kortom, een imposante verschijning.

Mijn inmiddels kathaarse hart gaat weer sneller kloppen naarmate wij dichter bij het kasteel komen. Wij hebben snel de auto geparkeerd en ik kan nu al zeggen dat ik de sleutel in het portierslot had laten zitten, iets wat ik uiteraard toen niet wist, maar dat begrijpt u, toch?

Onze beider eerste gedachten, bij het zien van zoiets groots en imposant, was hoe is het mogelijk, schitterend, geweldig, prachtig, superlatieven kwamen wij te kort om de onvoorstelbare schoonheid van dit kasteel onder woorden te brengen. Het is een van de meest bezochte toeristische locaties van Frankrijk.

Reisverslag naar Zuid-Frankrijk 2005Carcassonne is de grootste middeleeuwse vestingstad van Europa, opgebouwd uit een versterkte stadskern en het grafelijk kasteel. Het geheel is omringd met een dubbele muur die drie kilometer lang is.

De binnenste muur bevat nog stukken van de gallo-romeinse tijd die men kan herkennen aan de kleinere vorm van stenen met stroken in baksteen.

Hoewel het nu, gelukkig, niets meer van zijn oorspronkelijke bestaansrecht over heeft, van hieruit nl. werden de vervolgingen en de inquisitie gericht op de vernietiging van een complete bevolkingsgroep, genaamd de ‘katharen,’ geleid en gecoördineerd, doet de herinnering daaraan mij nog steeds huiveren.

In 1946, vlak na de Tweede Wereldoorlog, noemde een joodse overlevende van de Holocaust genaamd Raphael Lemkin, dit genocide. Ik denk dan aan Hitler, Pol Pot, de Hutu’s, en aan Milosevic, maar niet aan de R.K.Kerk, en toch hebben die zich schuldig gemaakt aan het zelfde vergrijp.

Wij zijn inmiddels in het kasteel aangekomen, en zien niets anders dan eettentjes, souvenirwinkels, de nagemaakte folterkamer, de gevangenis, alles met gedetailleerde informatie over hoe men vroeger met deze mensen omging, ik werd misselijk bij de gedachte daaraan.

Ook de prachtige kathedraal met zijn schitterende glas-in-loodramen, zijn gotische maar ook romaanse stijl, is een bezienswaardigheid die je niet mag missen.

Nadat wij lekker hebben gegeten op een terrasje in het kasteel, en alles hadden gezien, besloten wij om nog naar Mirepoix te rijden. Bijna bij de auto krijg ik de schrik van de dag, ik ben de autosleutels verloren. Na een eenzijdige woordenwisseling met de Heer, kwam ik dichter bij de auto en wat bleek, de sleutels zaten nog in het slot...

Wij naderden onze volgende bestemming. Mirepoix is een schitterend stadje dat na een grote overstroming elders hier helemaal is nagebouwd maar dan op palen. Ook hier de nodige souvenirwinkeltjes, veel kroegjes en, hoe klein ook, er staat een pracht van een kerk in het dorp.

Nadat wij een bezoek aan die kerk hadden gebracht werd het tijd om naar Le Poulsieu, ons verblijf te gaan. Nadat wij wederom een meer dan heerlijk diner kregen voorgeschoteld, nog even nagepraat met Ton onder het genot van een heerlijk wijntje en toen moe maar voldaan naar onze kooien.

ZATERDAG 4 JUNI 2005

Vandaag gaat de reis naar de markt in Saint-Girons, het is een markt met allemaal lokale producten, zoals heerlijke patés, kazen, noten, vlees en brood. Allemaal naar de markt gebracht door heel oude vrouwtjes, in de hoop een extra eurocentje bij te verdienen.

Verder wordt het dorp verdeeld in twee delen door een hard stromende rivier die vanuit het hoger gelegen gebied komt. Het is al met al best een leuk dorp maar meer ook niet, wat ons doet besluiten om weer verder te gaan.

De reis brengt ons bij een schitterende grot gelegen in Le Mas d’Azil. Het is op het eerste gezicht een groot gat in de rots, maar naarmate wij dichterbij kwamen ging het parallel aan de weg stromend riviertje alsmede de weg dwars door de grot. Het was een mooi spektakel om de natuur, in de vorm van dat riviertje, en de snelweg, met zijn vervuilende auto’s, toch harmonieus in moeder natuur te zien verdwijnen. De mens zou er nog een voorbeeld aan kunnen nemen.

Terwijl wij verder rijden wordt duidelijk dat het tempo en het groot aantal kilometers dat wij rijden Ton begint op te breken, maar hij klaagt niet, de bikkel. Nadat wij heerlijk hebben geluncht met stokbrood en Franse kaasjes, en een geïmporteerd Nederlands biertje van een ooit ontvoerd man, reizen wij verder.

Ons laatste, niet geplande doel die dag was de grootste onderaardse rivier van Europa, genaamd rivière souterraine de Labouiche, gelegen op ca. 6km van Foix. De 75 minuten durende, uiteraard met bootjes aangeboden rondtrip laten wij aan ons voorbij gaan. Wij hebben wederom een dag met een zeer hoog toeristisch gehalte achter de rug. Moet nu ook gaan bekennen dat ik blij zal zijn om terug te gaan naar ons verblijf op 850 meter hoogte.

Het gaat misschien vervelend klinken maar wij hebben vanavond wederom meer dan heerlijk gegeten in onze simpele doch gastronomisch hoog gewaardeerde keuken. Ook vanavond hebben wij nog even zitten nakaarten bij een typisch Frans drankje, het rode wijntje. Wederom gingen wij met een meer dan voldaan gevoel slapen en ons voorbereiden op de laatste dag.

ZONDAG 5 JUNI 2005

Vandaag breekt de laatste dag van een niet meer kapot kunnende vakantie aan. Wij hebben besloten om vandaag een soort voorbereiding op de terugreis te gaan doen. Op instigatie van Hans besluiten wij om naar de, in de omgeving hoog aangeschreven mis van de abdij van de zusters te gaan.

Het tijdstip van het ontbijt en de aanvang van de mis werd met Basil geregeld. Wij kwamen ruim op tijd aan bij deze mooi gelegen abdij, zodat wij de moeite namen om een bezoek te brengen aan de winkel met zelfgemaakte producten zoals kaarsen, jam, kaarten, rozenkransen,enz. maar wat het meest opviel was de welgemeende liefde die deze zusters aan de dag legden voor iedereen die daar naar toe kwam.

Het mooiste van de dag moest nog komen, en wij zouden er getuige van zijn. Terwijl wij in de winkel waren begonnen de klokken te luiden, rustig maar gedecideerd verlieten de zusters en wij de winkel om naar de mis te gaan. De zusters kwamen in geordende volgorde binnen, waarmee ik niet bedoel de volgorde van hiërarchie, misschien ook wel, maar meer van wij allen zijn gelijkwaardig, niet gelijk, want je kon duidelijk de verschillen zien in kleding, zwart en wit, maar ook andere sluier,s duiden op verschillende ordes. Deze mis werd geheel in het Latijn gezongen en met veel wierrook omringd, wat het geheel voor mij een meer dan spiritueel tintje gaf.

Na een lange maar bijzonder interessante zit was het eind van de mis in zicht, er volgde een prachtig ritueel gericht op het heenzenden van de gelovigen. Tegelijkertijd beseften wij dat dit ook het einde van de vakantie betekende. Voor mij was dit het einde omdat het terugvliegen voor mij geen vakantie meer is, maar pure onvermijdelijke noodzaak.

Wij arriveerden rond 15.30 uur terug op onze tijdelijke thuisbasis, waar wij nog een paar uur aan het zwembad hebben liggen rusten en overdenken wat een prachtige vakantie wij gehad hebben. Nadat wij wederom heerlijk hadden gedineerd gingen wij, na nog even te hebben nagetafeld met een door Basil geschonken heerlijke fles wijn, moe, maar zeer voldaan, op zoek naar de ideale houding om deze dag af te sluiten, en dat was horizontaal kan ik u verzekeren.

Het was voor mij, mede door Ton, een reis die ik voor geen goud had willen missen. Ik heb Ton in die korte tijd leren kennen als een zeer aimabel, belezen, en wijs man.

Alles overdenkende heeft deze reis mij meer dan alleen een leuke vakantie geschonken, het heeft mij dichter bij bepaalde mensen gebracht waar ik anders misschien wel nooit gekomen was.

Reisverslag naar Zuid-Frankrijk 2005Ik zal ook zeer zeker met Marianne ooit nog een keer daarheen afreizen om ook haar te infecteren met de bons hommes, de mensen die het, met elkaar, zo mooi voor elkaar hadden, maar door het arrogante denken van de Kerk door middel van genocide bijna geheel waren uitgeroeid.

Zij hebben het niet gewonnen, het kathaarse gedachtegoed leeft nog steeds voort, en zal dat waarschijnlijk blijven doen. Ik keer met gemengde gevoelens terug naar Nederland, wetende dat de waarheid altijd overwint, maar ook met de gedachte dat voor het zover is, er al veel ellende gepasseerd kan zijn.

Wij keren terug naar huis met een toch wel voldaan gevoel. Zeer veel hebben wij kunnen zien van het mooie land, Frankrijk. Wij landen met veel zijwind op Schiphol en ik ben bij dat wij er zijn. De treinreis terug naar huis verliep heel wat soepeler dan de vlucht uit Toulouse, het maakt allemaal niet uit.

Gabi stond op het station op ons te wachten en bracht mij terug naar Marianne, afscheid genomen en een afspraak gemaakt om foto’s te gaan bekijken als zij eenmaal ontwikkeld waren. Het zit erop, de herinnering blijft, zal ook nog wel eens terugkeren in het land van de katharen, ik heb het gevoel dat ik daar iets van mijzelf gevonden heb, ik herken iets van die mensen in mijzelf, ik weet alleen nog niet wat.

Het zij zo.

Verslag en foto's: Jack Ots

Vorige | Overzicht | Volgende