De Techniek van het lichaam bij Samoerai Sint-Niklaas v.z.w.

In andere gevechtstechnieken heeft men in de loop dereeuwen bepaalde schiftingen uitgevoerd en kan men dit uitspelen als kompetitiesport. Dit was onmogelijk bij het Tai-Jitsu.

Indien men hier begon te selecteren, was het geen volwaardig Tai-jitsu meer, doch begon het te gelijken op Karate enz…Dat is de reden waarom deze sport zo weinig bekendheid verwierf.

Het Tai-Jistu is uiteindelijk een aan het Westen aangepaste vorm van zelfverdediging, een Japanse techniek, gebaseerd op de oorspronkelijke gevechtsvorm van de Shaolin monniken.

Tai-Jitsu is een gevechtsmethode, nog weinig bekend, doch in volle ontplooiing. Het is een volmaakte zelfverdedigingsmethode.

Waar zit het verschil dan tussen Tai-Jitsu en andere materiële kunsten ?

In zijn volledig aspect van zelfverdediging.

Dit betekent : geen kompetities en geen regels. Alle slagen en stoten zijn toegelaten en tegen alle delen van het lichaam gebruikt. Ook aanvallen en verdedigen met wapens.

Het kontact-oefenen wordt niet toegepast daar dit hedendaagse verschijnsel totaal in tegenstelling staat tot één der hoofdwaardengegeven aan deze discipline; het verrijken van de innerlijke kracht van de mens.

Hierbij stelt de Tai-Jitsuka de vraag of het niet gemakkelijker is een stoot op een lichaamsdeel te laten eindigen, dan een dodelijke slag op enkele millimeters van een vitaal deel te laten ophouden.

Dit alles wordt uitgevoerd met een Tai-Jitsu aparte stijl, die erop gericht is zich volledig te kunnen verdedigen in de meest gevaarlijke straatgevechten. Dit laatste is één der grootste sterkten van deze discipline, nl. beoefening van zelfverdediging aan de rand van de werkelijkheid.

Mede hierdoor neemt het Tai-Jitsu een volledig aparte plaats in bij de Oosterse zelfverdedigingsdisciplines.