WUSV WORLD CHAMPIONSHIP 2006

RANDERS 5-8 OKTOBER

Koning Ronny wereldkampioen af.

Lang leve Der Kaiser!

 foto's van het WK:
http://foto.nieuwsblad.be/9878794623

Artikel geschreven door Andy van Dijk

Voor wie het nog niet wisten:

Aan de jacht op de derde achtereenvolgende wereldtitel voor Ronny van de Berg kwam deze WUSV een eind. Na die 2 ultieme prestaties van Ronny met zijn Eros kwam er dit jaar in het WUSV weekend een nog grotere prestatie. Fritz Bieler presteerde het om in Denemarken de wereldtitel te veroveren. Hijzelf 67 jaar; zijn hond 2,5 jaar oud. In het eerste wedstrijdjaar van zijn hond won deze de BSP en de wereld titel. Der Kaiser Fritz: 26-voudig deelnemer aan de BSP,  4-voudig Sieger en ook 4-voudig EK (voorloper van de WUSV) winnaar.

De Nederlanders en de Belgen keken op grote afstand toe.

In de aanloop naar het WUSV evenement was er slechts een hoofdvraag: Zal Ronny van de Berg met zijn Eros van de Mohnwiese voor de derde achtereenvolgende keer de wereldtitel pakken.

En verder, heeft de rest van de wereld een antwoord op het africhtinggeweld van die dekselse Belgen. Wij, Nederlanders dorsten slechts te hopen… Het werd een drama.. En met ons voor vele, vele anderen.

Voorbeschouwing:

De Deense Duitse herder Vereniging had al in een vroeg stadium een mooie site ontwikkeld waar iedereen behoorlijk up to date informatie kon vinden. Het enige wat onduidelijk bleef waren de speurvelden. Werd het gras of toch akker. Pas in de laatste weken werd duidelijk dat het akker werd. Maar niet zoals voor deze tijd van het jaar gebruikelijk begroeid met wintergraan. Het werden glooiende kale akkers, slechts begroeid met bibberende dunne graankiemen. Het Deense weer was koud en regenachtig geweest. Een zware tegenvaller voor ons team. Immers, waar kun je dit trainen in Nederland? Er zat niets anders op dan zo vroeg mogelijk er heen te gaan en daar te trainen.

Een onbekende factor was de Canadese keurmeester voor afdeling B. Dit land staat de laatste jaren bekend om zijn voortreffelijke appèl. Waar zou hij op letten? Het antwoord op deze vraag zou pas bekend worden op het WK zelf.

Ook waren er vele vraagtekens gezet bij de kwaliteit van de Deense pakwerkers. Op de site waren pakwerkers te zien met een niveau ver onder welk men wenst te zien op een WUSV.

Er was vanuit het Deense kamp zelfs voorzichtig geïnformeerd bij Robbie de Jong en Vincent Honselaar of zij wellicht genegen waren om…. Uiteindelijk ging dit niet door. Terugkijkend, hebben de Deense pakwerkers het niet slecht gedaan. Helaas geen kwaliteit genoeg om selectie te kunnen maken; aan de andere kant hebben ze geen hard stellende honden kapot gelopen. Het korte werk was zelfs prima te noemen: voor elke hond nagenoeg hetzelfde werk. De 2 pakwerkers op het lange werk pakten de honden evengoed links als rechts op; vaak wel stilstaand. In elk geval veel beter dan afgelopen jaar in Hagenau, waar voortdurend de pakwerkers letterlijk door de knieën gingen of alle kanten werden opgesleurd.

Naast de al genoemde personen hadden landen als de België, Duitsland, USA, Zweden en zeker ook gastland Denemarken diverse combinaties in hun teams zitten die hoge ogen konden gooien.

Voorbereiding:

Ons team heeft in de voorgaande weken veel gezamenlijke arbeid gedaan. Overal in den lande kon men het in rood-zwart gehulde team aan het werk zien. Training in een geritseld voetbalstadion of op voor hen geregelde speurvelden.

In Denemarken zelf, kon coach Arie Veltman via het Oekraïense team op het allerlaatste moment een hotel regelen dat prachtig gelegen was. Speurvelden en trainingslocatie werden aangeboden door de Deense VDH. Binnen het team die veel ondersteuning kreeg van Robbie de Jong, Huub Wesseling en Toine Jonkers was een goede sfeer, tja, wat kan er dan nog mis gaan. Onze honden bleken tijdens de eerste trainingen grote problemen te hebben met de speurakkers. Niet weggaan bij de aanzet, zwalkend over het spoor en hoeken werden keurig voorbij gelopen. Gaandeweg pakten de honden het toch goed op en toog men vol goede moed naar de officiële trainingen in het stadion. Daar bleek dat het vinden van de grijze verstekken in eerste instantie een probleem was. De trainingen waren uiteindelijk toch allemaal goed afgesloten. En dan is het slechts afwachten wat de prestaties zullen zijn op het WK.

 Het WK zelf

Het speuren:

Dit onderdeel was direct de grote doodsteek voor veel deelnemers. Het was zelfs zo dat als alle deelnemers eerst hadden gespeurd, de andere dagen er weinig spanning meer was geweest in het stadion. Van de 116 deelnemers zijn er 33 honden gezakt (38%), 24 honden hadden 85 punten of lager en waren daarmee weg uit de top, kansen verkeken. Ruim 66 % was dus al na één onderdeel volstrekt kansloos. Ook bekende hoog ingeschatte honden die hierna geen kans meer maakten, zoals de geweldige Jabina Querry (Den) die met een schamele 88 punten van de speurvelden kwam.

Onze Ruud van Eck, keurmeester afdeling A heeft daar zware dagen gehad.

Oorzaak? De akkers waren redelijk gelijkwaardig: zachte vlakke ondergrond; wel met verschil in patronen en lengte. Zo te zien toch goed te doen, ondanks de soms zware regenval en harde wind of gierende windmolens. De diverse spoorleggers echter, bleken de sporen zeer licht uit te wandelen, even staan op de hoeken, om dan vervolgens met een grote pas de weg vervolgen. De ene spoorlegger liep dan net even iets steviger. Ook deden ze een kleine dan wel grote pas opzij bij de aanzet om daar het spoor te laten beginnen. Met andere woorden, op geen enkele manier ook maar een stap te zien; de honden moesten het helemaal zelf doen.

Onze eigen honden en vele anderen met hen, zijn op de speurvelden op een gruwelijke manier afgedroogd. Zie verder het persoonlijk speurverslag van onze WK keurmeester Ruud van Eck.

Appèl:

De keurig netjes geklede keurmeester Douglas Deacon inclusief de gepoetste schoentjes, bleek een zeer constante lijn uit te zetten. Slechts enkele schommelingen her en der. Vaak wel een positieve puntenswing bij de Scandinavische voorbrengers. Het keuren was dan ook goed te volgen. De keurmeester eiste niet alleen correctheid maar ook vlot werkende honden. Zeker bij het voor komen en het apporteren moesten de honden snel zijn tot en met de laatste centimeters. Zo niet, dan verdwenen in een hoog tempo de punten. Was een van beiden niet in orde, dan bleef men subiet steken rond 85 punten. Anders dan de punten doen vermoeden, was het appèl over het algemeen van een hoog niveau. Bijna alle honden hadden een bruisend en toch correct appèl. Blijkbaar is men wereldwijd doordrongen van een andere aanpak en heeft men dit goed weten toe te passen. Echte toplanden op dit onderdeel waren àlle Scandinavische landen en de USA. Veel geleiders uit deze landen liepen in een militaire precisie het programma met het hoofd omhoog, borst vooruit en de honden kleefden al even ragfijn aan hun zijde. Soms leek het meer op “dansen met honden” dan appèl. Pierre Wahlstrom (Zwe) en Karoly Meszaros (USA) waren hierin werkelijk de absolute top. Der Kaiser heeft een eigen lichtvoetige manier van lopen en ook hierin was er die hoge mate van werkvreugde en correctheid. Waar ze aftrek op kregen? Het is eigenlijk niet meer te volgen. Meestal toch bij het apporteren. Verder, gewoon 100 punten geven die combinaties! Drievoudig wereld kampioen Ronny van de Berg met Eros had dit keer de zit niet voor elkaar. Na 3 commando’s en een vierde met zware lichaamsinwerking was Eros vier keer zo klein geworden, maar er was nog steeds geen zit. Daarna was die magische balans niet meer op te roepen en was zijn derde opeenvolgende kampioenschap verkeken.

Onze jongens hebben het ronduit goed gedaan bij appèl! Rob Krijgsman was koploper met 94 punten. Her en der kleine foutjes welke door het correcte en vlotte, vloeiende werken ditmaal niet tot zwaar puntenverlies leiden. Marco Hollander had wellicht een vergelijkbare appèlscore kunnen neerzetten. Echter, zijn Chip liep hem bij het grondapport in 1^e instantie voorbij, verbeet bij alle drie apport oefeningen en bleef op 90 punten steken. Ook Chris met zijn Jimmy liep voor wat hij waard was. Het sterke voordringen koste hem een hoge ZG. John had weliswaar een vlot, iets te onstuimig appèl, maar Novak smakte tegen de haag aan en verloor ook veel punten bij het vooruit sturen.

Manwerk:

Het manwerk werd gekeurd door de kleine zeer bekende Jürgen Ritzi (inderdaad, eigenaar van de kennel Körbelbach). Deze zeer ervaren Duitse keurmeester had ook een duidelijke eigen visie op welke honden in zijn ogen de meeste punten verdienden. Buiten kijf stond dat de honden snel, correct en een tikje agressief moesten zijn. Een niet helemaal volle beet van een vechtersbaas werd wel bij de duidelijke uitleg genoemd, maar kostte niet veel. Ook de bewaking of licht belasten, werd niet zo streng gekeurd, wel moesten de honden bijna bovenop de pakwerker zitten en direct de confrontatie met de pakwerker aangaan. Ietwat ruim revieren wat vorige keren direct veel strafpunten kostte, werd amper afgestraft. Deze keurmeester had daarnaast wel een eigen actieve manier bedacht om een selectie toe te passen. Hij ging namelijk voor de vluchtoefening uit het verstek, tussen de pakwerker en de liggende hond staan. Tijdens de vlucht liep hij dan ook nog mee! De honden moesten zo om en langs hem heen om de vlucht te verijdelen. Het resulteerde vaak in een puntbeet of honden die de pakwerker niet te pakken konden krijgen tijdens de maximale vluchtlengte van 20 meter. Zo kwam ook Zender von Lusondai jammerlijk aan zijn eind; vorig WUSV toch een van de beste honden op afdeling C. Er staat toch staat in het reglement dat een keurmeester het werken van een hond niet mag hinderen…?  Frits Biehler legde vol vertrouwen zijn hond af, niet op de pakwerker, maar gericht op de keurmeester……  Deze had maar een mogelijkheid: maken dat ie aan de kant kwam! Het verdere manwerk van Caro was prima verzorgd, maar had zeker niet de sjeu van andere tophonden. Een ademloze show gaf  Merlin von Conneforde. Hier had er 99/100 punten gegeven kunnen worden! Ook Ängsbacken’s Rosse van Pierre Wahlström (Zwe), Memorix Krut van Mattias Eriksson (Zwe), Satoris Yaxi van Taddei Angelo (Ita) en Zidane van ‘t Leefdaalhof van Rudi Bergen (Be) lieten een knetterend manwerk zien gecombineerd met subliem appèl. En ook Chip van Marco Hollander behoorde bij deze top! Jammer genoeg zat Chip duidelijk niet goed op de mouw bij de overval na de afstand, herstelde wel, maar die hoge uitmuntend was weg. Ook Rob Krijgsman met een geweldig afstandstellen en Chris Jongman presteerden met hun honden zeker naar behoren. Novak van John werkte net als bij het appèl rommelig, pas aan het eind kwam het oude niveau weer naar boven. Echter de punten waren toen al verloren.

Het eind:

Het koude Denemarken is een eind weg van Nederland. Voor wie erbij waren, deze hebben 4 dagen hondensport gezien die in het stadion over de volle breedte van hoog niveau was. Het appèl heeft  een grote ontwikkeling doorgemaakt: vlot temperamentvol en correct.  Een gedrukte hond was een uitzondering. Die werden dan ook direct afgeserveerd door de keurmeesters. Ook gekke, sneue, opvallende dingen gezien: Oosterlingen die tijdens het voorbrengen vloeiend Vlaams blèren inclusief het zachte “alé manneke” accent en verder geen woord Vlaams spreken. Of die hele kleine Japanse die voor de zoveelste keer mee doet met haar hele grote inmiddels 9 jaar oude herder. En dan steevast snel dribbelend van het veld afloopt om daar fluks de lijn in de handen van de begeleiding te drukken. Anders werd ze onderste boven getrokken. Een Vlaamse Nederlander die voor Brazilië uit kwam met een Nederlandse hond die vorig jaar nog reserve was voor Nederland. Of een hond die het niet haalde op onze selectie, maar wel voor de Oekraïne uit kwam op het WK. Geblesseerd de pakwerker niet kon inhalen bij de vlucht en daarna gelukkig maar werd teruggetrokken. Wel 80 punten speuren trouwens. Zijn echte (Nederlandse) baas aan de zijkant als coach van het Oekraïense team. Hoe graag wil men op de WK staan…

Het gedeeltelijk vernieuwde Belgische team dat onverwacht harde klappen kreeg, maar met Frank Beeckmans en zijn Blitz van Burg Kurzwallen een puike nieuwe combinatie in handen heeft. Het moederland Duitsland die de beste all rounder in huis had en via een superspeurder ook nog  onverwacht een 5^e plek veroverde, maar verder zwaar teleur stelde.

De ontvangst en organisatie waren sober maar wel degelijk van opzet. En dan onverwacht een vrolijke en feestelijke uitsmijter als afsluiting. Een drie-mans band dat het publiek opwarmde door met de meest gekke en normale gebruiksvoorwerpen geluid en swingende muziek te maken. Ook de traditionele parade van de meer dan 100 honden met de muziekband voorop bracht minuten lang applaus en gejuich op. Het geheel weer in “de doe maar gewoon” sfeer, geen ellenlange redevoeringen, maar alle aandacht voor de deelnemers. Der Kaiser mocht als eerste individuele op het podium en heeft heerlijk lang als winnaar op het podium gestaan, wuivend naar het publiek. De beste allround hond heeft zeker terecht gewonnen. Dat kleine beetje geluk ben je altijd nodig: De boomlange Wallace Payne, als 3^e het podium op gekomen, huilde tranen met tuiten, zich wellicht toen pas realiserend dat hij de titel had laten glippen op het speurveld (zag het 3^e voorwerp niet en zette de hond opnieuw aan) en bij zijn zit die een sta werd.

De lage eind klassering van ons team was volledig te wijten aan het speuren. Tuurlijk met ons vele anderen die daar gesneuveld zijn. Toch maar weer die vertwijfelde kreet: wij zullen er echt iets aan moeten doen. Ter verduidelijking; het Nederlandse team had anders op het podium gestaan, zo goed waren we wel in het stadion! Nu, kunnen we slechts maar weer hopen op volgend jaar. Ergens ver weg in Bratislava. Ook van die mooie speuromstandigheden.

Andy van Dijk

HOME