WUSV Bratislava 2007

Meer foto's

WUSV Bratislava 2007

 Artikel geschreven door Andy van Dijk

Het WK (ook wel WUSV genoemd) van de Duitse Herder africhting was dit jaar in Bratislava, hoofdstad van Slowakije. Zo’n 1200 km van Utrecht. Als je denkt dat deze afstand de Hollandse supporters tegenhield kun je dat rustig vergeten. Met de auto, camper of met het vliegtuig kwam de oranje aanhang vanuit heel Nederland naar dit topevenement om haar team toe te juichen. De trouwe fanatieke aanhang van krgr. Oude Maas had zelfs speciale oranje gekleurde T-shirts laten bedrukken. Weer twee leden van hun club hadden zich gekwalificeerd.

“Hun” Toine Jonkers werd de best geklasseerde Nederlander met een mooie 17^e plaats. En, al onze deelnemers zijn geslaagd en stonden bij de beste 50 van de in totaal 122 deelnemers. Wereldkampioen werd de Zweed Pierre Wahlström met het magistrale puntentotaal van 294.

Vooraf:

Dit jaar hadden veel combinaties een poging gedaan om zich te kwalificeren voor het WK.

De eisen waren duidelijk: kwalificatie voor het Nederlands Kampioenschap (2 wedstrijden en Provinciaal Kampioenschap) en 275 punten behalen op een pré wedstrijd. Daarna mochten de 5 besten van de uiteindelijke selectiewedstrijd naar het WK.

In de 2 Nederlandse pré wedstrijden was de nadruk gelegd op het speuren. Immers, vorig jaar in Denemarken werd pijnlijk duidelijk hoe slecht het Nederlandse speuren er internationaal voor stond. Slechts 1 Nederlander kwam rond, de rest haalde het laatste voorwerp niet, haakte zelfs halverwege al af. En ook dit jaar kon men zware speuromstandigheden verwachten tijdens het WK. Tijdens de eerste pré wedstrijd (krgr.Ridderkerk) werd al duidelijk dat het menens was met het nieuwe beleid. Omgeploegde kleiakkers, waarbij net als vorig jaar de wind en regen de rest deden. Van de 24 deelnemers haalden slechts 3 hun kwalificatie voor de selectie wedstrijd. Bij de 2^e pré wedstrijd (krgr Rivierengebied) waren de omstandigheden totaal anders: een prachtig lente weertje gecombineerd met fraaie grasmatten deden de hoop op kwalificatie toenemen. Echter de waarheid was anders. Veel honden hadden zware problemen de normaal gelopen! sporen uit te werken. Hier haalden slechts 2 honden hun kwalificatie, waarvan Koos Hassing later er niet in slaagde zijn 2^e  vereiste wedstrijd te behalen. Met andere woorden er hadden zich slechts 4 honden gekwalificeerd. En Nederland mocht 5 honden naar de WUSV afvaardigen. Hoewel het veel stof deed opwaaien binnen de africhting, werd een juist besluit genomen. De selectie wedstrijd werd afgeblazen en de 4 honden mochten zo naar het WK.

Naast het nieuwe speurbeleid was ook nieuw dat tijdens de pré wedstrijden ook een Belgische keurmeester keurde. Ging dit bij afdeling C in Ridderkerk prima, de andere Belgische keurmeester bij krgr. Rivierengebied op afdeling B maakte er een rommelpotje van. Wisselend keuren waar men geen touw aan vast kon knopen en soms overdadig strooiend met punten.

Het uiteindelijke team bestond uit Rob de Jong (krggr Oude Maas) met Orthan vom Haus Valkenplatz, die tijdens het WK 2004 Eindhoven als pakwerker al eens een fantastische WK gedraaid had. De keurmeester Toine Jonkers (ook krgr Oude Maas) met Casper van Matschenka. Toon Verhagen (trainend in België) met Onix vom Haus Valkenplatz (inderdaad, 2 broers op het WK!), die vorig jaar al nadrukkelijk op de deur klopte maar toen “slechts” als reserve mee ging. En Dirk de Groot (Krgr Amsterdam/Nieuwe Meer) met zijn teef Brittney van de Mooshoeve, die met zijn Leo Durko in 2005 ook al eens op het WK gestaan had. Het team stond wederom onder leiding van coach Arie Veltman.

De tegenstanders:

Vele ogen waren gericht op het Belgische team. Jaar op jaar weten onze zuiderburen telkens maar weer hoge ogen te gooien en bijna achteloos wereldkampioenen te leveren. Echter, vanwege de scheiding tussen Frans sprekend en Nederlands sprekend België, was Wallonië dit jaar aan de beurt om 3 combinaties te leveren en Vlaanderen 2 koppels plus de reserve. En met alle respect, de Walen hebben niet die kwaliteit in huis als de Vlamingen. Een extra tegenvaller was dat de beste gekwalificeerde Vlaming Frank Beekmans moest afhaken ivm een blessure van zijn hond. Een aderlating want vorig jaar was hij op het WK de beste Belg. In zijn plaats deed de genaturaliseerde Noorse Cristine Sonberg met Hasko mee, samen met de 3 voudig wereld kampioen Ronny vd Berg met zijn Gringo (in 2005 al eens uitgebracht door … Christine). Maar ook Gringo kende gezondheidsproblemen en de vraag was maar in hoeverre de hond hersteld was.

Onze oosterburen Duitsland had een ijzersterk team. Dit bleek dit jaar op de BSP (de beste 5 van het Duits kampioenschap mogen naar de WK). Stuk voor stuk zelfverzekerde krachtige honden met ervaren geleiders. Maar ook zij hadden hun problemen. Hoewel ze op de BSP hoge scores hadden gedraaid, waren deze enigszins geflatteerd. Ook leek het er op dat de keurmeesters bewust sommige geleiders punten toebedeelden. Zo kreeg de “Sieger” 97 pnten manwerk met matig appel werk bij het verstek en een puntbeet tijdens de overval. De derde plaats werd “verdiend” door een tegenstribbelende hond tot drie keer toe aan de halsketting mee te nemen naar de plek voor het afstandstellen. Daarnaast had “der Kaiser” Frits Biehler zich afgemeld ivm een chronische schouderblessure en kon zo zijn titel niet verdedigen.

Van de overige landen was niet veel meer van bekend dan alleen veel nieuwe geleiders en honden

De keurmeesters:

De keurmeester van afdeling A was de voor ons onbekende Fin Keijo Kodis.

Onze Ruud van Eck had vorig jaar als keurmeester afdeling A een zware fysieke en geestelijke dobber. Ook deze keurmeester moest er maar wat van maken: De eerste twee dagen waren de sporen op een enorm grote akker (zo’n 80 sporen). Her en der wat groen, ietsje vochtig. De sporen waren niet zichtbaar. De resultaten van de eerste twee dagen waren dan ook rampzalig en vergelijkbaar met die van het rampjaar 2006. Toine Jonker heeft hierop fantastische 94 punten gespeurd en stond na de eerste dag als 3^e genoteerd! De volgende twee dagen werd er echter gespeurd op akker/weiland met dichte, wel wisselende grasbegroeiing, echter vele malen gemakkelijker dan die kale akker. De scores liepen dan ook direct omhoog. Hoewel het lot dit bepaalt is het toch onbegrijpelijk dat men als organisatie zo’n keuze maakt.

De welbekende Günther Diegel keurde afdeling B. Ook op de BSP keurde hij deze afdeling. Deze Duitse keurmeester staat internationaal bekend als een van de beste keurmeesters. Met zijn duidelijke visie, honden moeten vrolijk, snel en correct zijn, kan hij uitstekend meerdere dagen op één lijn keuren. Op de BSP was al zichtbaar dat de kleine keurmeester blijkbaar iets milder was geworden. Dit zette zich voort op de WK. Ook werd helaas duidelijk dat hij niet zo rechtlijnig was als we wel gewend waren. Terugkijkend heeft dit het Duitse team geen nadelen opgeleverd. Bij het verschijnen van dit blad  weten we ook hoe hij op de NIAK heeft gekeurd, want ja, Günther Diegel keurde ook op onze Nederlandse afdeling B.

De uit Frankrijk afkomstige Francis Reuther is een bekende naam binnen de internationale Herder wereld. Echter, als keurmeester kon hij het WK publiek niet duidelijk maken waar het bij manwerk om gaat. Dit werd dan ook pijnlijk duidelijk tijdens deze 4 dagen WK. Veel te vaak sloeg hij de plank mis. Meetellen tijdens zijn uitleg had weinig zin, want langzamerhand kreeg men het idee dat hij maar wat zei. Opvallend was zeker dat men als geleider flink moest aanrommelen bij het verstek om maar aftrek te krijgen. Daar in tegen kreeg men op het rugtransport bijna standaard een Goed. Of het nou echt slecht was of perfect deed amper ter zake. Ook te veel dringen van de hond tijdens het opbrengen koste slechts zelden aftrek. En als je dacht even te scoren met een hard stellende hond. Helaas, net geen volle beet werd direct afgestraft met ook een Goed. Ook bleek hij gevoelig te zijn voor grote namen. Zeer pijnlijk werd het bij de een na laatste hond. Deze Dighte Jabina met geleider/fokker Joh Jabina had werkelijk een subliem manwerk. Vechtend als een tijgerin met alles wat ze had en dat telkens met volle beet en direct daaruit lossen. Met slechts 94 punten werd ze in plaats van verdiend 2^e, “slechts” gedeeld 3^e zodat een bekende naam op het podium kon blijven. Het meelevende publiek heeft de arme keurmeester daarna amper meer aan het woord gelaten.

Veel leuker waren de pakwerkers! Deze twee jongens hebben werkelijk zeer goed manwerk gedaan. De verwachtingen waren van te voren laag: men kon op internet filmpjes downloaden waarin niet al te best manwerk werd vertoond. Het tegendeel was waar. Van het begin tot het eind hebben ze uitstekend manwerk gedaan. Het korte werk bleek over rappe benen te beschikken, gaf dan wel de honden de kans om goed in te bijten, maar de punten waren ze al kwijt. Halverwege het rugtransport ging hij iets langzamer lopen zodat de geleiders werkelijk appel op hun honden moesten hebben. Het lange werk sprintte op volle snelheid naar de honden, wachtte ze dan kort op en roteerde vervolgens kordaat de honden zeer kort links of rechts rond. Veel honden kwamen daar dan ook in problemen; het lukte hun niet om de beet te houden. En als de honden wat bedachtzamer inkwamen, gebruikte hij de tijd om nog meer voordreiging met de stok te geven. Om vervolgens tijdens de overval  er nog eens extra aan te trekken. Beide pakwerkers beschikten over ijzeren armen. Slechts zelden lukte het een hond om de mouw weg te trekken. Gewoon genieten voor het publiek.

Wat heeft de Nederlandse ploeg ervan gemaakt?

Toine Jonkers met zijn Casper deed het meer dan voortreffelijk! Gestart met die dikke ZG speuren, liet Toine daarop een meer dan prima appel zien. Vrolijk en daardoor wellicht iets slordig liep Toine met zijn gebruikelijke grote passen naar 92 punten. Slechts knibbelknabbel puntjes, maar ja, bij een WK gaat de puntenaftrek snel en onverbiddelijk. Een groot contrast vormde zijn appel wederhelft uit Israël. Letterlijk als een geslagen hond sjokte deze combinatie mismoedig door het programma. Dan maar liever iets te veel arbeidsvreugde. Het manwerk van Casper, van te voren hoog ingeschat, viel toch iets tegen. Wellicht nog extra getraind om de puntjes op de i te zetten, kwam Casper iets gedrukt het veld op. En dan toch nog durfde de boef uit te breken bij het revieren. Wat ook veel punten kostte was dat de hond op afstand onder de mouw doorschoot, gelukkig zich wel direct herstelde. Met 90 punten manwerk kwam Toine goed weg en zoals al gezegd pakte hij uiteindelijk een geweldige 17^e plaats in de eindklassering.

Ook zijn trainingsmaat en clubgenoot Robbie de Jong deed het met zijn afsluitende onderdeel speuren zeer goed. De wedstrijddagen ervoor, in het stadion, had Robby helaas de pechduivel op zijn schouder. Hoewel ook hij tijdens appel de hond vrolijk en vlot voorbracht, waren de uitvoeringen minder. Tijdens elke oefeningen waren er kleine, soms grotere haperingen die hem punten kosten. Bij de sta-oefening kreeg zijn Orthan het commando niet goed in zijn oren en bleef met Robbie meelopen. Uiteindelijk kwam Rob hierdoor helaas met 82 punten van het veld. Bij het manwerk liet Orthan weer zien wat hij in zijn mars had: zeer temperamentvol en prima in de hand van Rob. Echter door zijn bruis liet Orthan ook steken vallen in de soms onrustige bewaking en beet. Na een flitsende afstand waarbij Orthan de pakwerker doormidden probeerde te lopen, maar daardoor ook weer een wat mindere beet had verdiende Rob 88 punten.

Dirk de Groot, met enig geluk bij de selectie, liet zien waarom hij terecht bij de Nederlandse ploeg zat. Beginnend met overtuigend manwerk en afsluitend met prima speuren, nam hij met zijn teef Brittney revanche op de sceptici die vraagtekens stelden bij zijn uitzending. Hoewel Brittney tijdens het revieren en aanblaffen nog even op gang moest komen, liet ze daarna in de ogen van de keurmeester weinig steken vallen. Zeker het afstandstellen was een mooie en overtuigende oefening! Maar ook helaas voor Dirk was de pech bij hem aanwezig tijdens het appel. De zeer snel ingezette zitoefening werd door zijn teef omgetoverd in een langzaam omhoog komende sta. Ook bij de eerste twee apporteeroefeningen  wist Brittney niet meer precies wat ze nou moest doen. En de daaropvolgende vooruitzend oefening waarbij Dirk twee keer moest vertellen dat ze toch echt vooruit moest,  gevolgd door twee commando’s om te gaan liggen zorgde helaas voor een schamele 82 punten.

Toon Verhagen trof bij het appel ook de pechduivel: samen met zijn Onix liet Toon een vlot bruisend appel zien, alle oefeningen een kleine aftrek wegens ietwat te veel enthousiasme van Onix. Een hoge kwalificatie lukte jammerlijk niet omdat de zitoefening een sta werd en zijn Onix knalde ongegeneerd vol tegen de haag.

Toch, mede door zijn goede speuren eindigde Toon met zijn Onix op een uitstekende 25 ste plaats!

Onze Nederlandse ploeg heeft het goed gedaan. De aanpak om met name het speurgedeelte op orde te krijgen heeft zijn vruchten afgeworpen! Het gehele team had een zeer verdienstelijke dikke Zeer Goed op dit onderdeel. Tot op de laatste dag streed onze ploeg dan ook in de bovenste regionen mee in het landenklassement. De derde plaats was in zicht. De onverwachte tegenslagen bij het appel zorgden niet alleen voor sippe deelnemers gezichten maar ook die lonkende mooie hoge landenklassementklassering ging zo in rook op.

Ook bij andere teams ging niet alles naar wens. De Verenigde Staten, die vorig jaar nog de derde plaats leverde en als team op de eerste plaats eindigde, werd bijkans van het veld weggeblazen. Hun kopman Karoly Meszaros leverde net als in 2006 weer een oogstrelend appel, maar werd met manwerk wegens niet lossen gediskwalificeerd. De Denen, de afgelopen jaren toch elke keer met een sterk team op het WK, hadden, behalve de ijzersterke John Jabina, nu weinig in te brengen. Ook Zweden, uitgezonderd hun kopman en winnaar Pierre Wahlström, bracht onverwacht een zwak team. Zelfs België, door de al genoemde redenen, had niet veel in de melk te brokkelen. Ronny van de Berg met zijn Gringo van der Mohnwiese  had blijkbaar weinig vertrouwen in zijn contact met de hond. Met veel drukke armbewegingen en in een hoog tempo lopen bracht hij zijn hond voor in het appel. Gevolg was dat Gringo druk springerig meeliep, maar de oefeningen  matig uitvoerde. Zowel bij het voorroepen na de af- en de sta- oefening botste bovendien Gringo knalhard tegen hem aan. Om vervolgens bij het apporteren het oogcontact te vermijden. Slechts een lage goed bleef over. Ook het manwerk leverde niet die prestatie op die de hond voorheen wel heeft geleverd. Gringo’s vorige geleidster Christine, nu dus met Hasko von der Mohnwiese deed het een stuk beter. Mede door een professioneel voorbrengen, waarbij de inwerking tijdens het appel ook niet geschuwd werd, gevolgd met een sterk en degelijk manwerk eindigde deze combinatie op een 5^e plaats.

Beste honden en teams:

De wereldtitel ging naar de Zweed Pierre Wahlström met zijn Rosso Angsbackens. Vorig jaar miste hij de titel vanwege te lage speurpunten, maar gaf in het stadion wel zijn visite kaartje af met twee magistrale uitgevoerde onderdelen. De kleine gedrongen militair liep net als vorig jaar een uiterst strak uitgevoerd appel. Echter de show van het vorige WK, was dit jaar toch iets minder van kwaliteit. Met name het apporteren, door de keurmeester wel hoog beloond, had net niet die kwaliteit. Vreemd was wel dat de bijkeurmeester (die het gehele ritueel van het afleggen controleerde) geen aftrek gaf op de inwerking tijdens het afleggen met afleiding. Wahlström stond achter het verstek met zijn gezicht naar en in oogcontact met zijn hond. Halverwege het appel realiseerde Wahlstrom zich blijkbaar zijn fout en ging uiteindelijk maar onhandig op zijn hurken zitten.

Over het manwerk werd door de toeschouwers nog lang nagepraat. Na een drangvol revieren, gedroeg Rosso zich niet geheel zelfverzekerd in het verstek. Om dan vervolgens strak op, of was het toch voor,  het commando uit het verstek te komen. De keurmeester durfde het niet aan en koos de gulden middenweg: een punt aftrek. Ook was de bewaking tijdens het gehele programma niet zuiver. Voor alle duidelijkheid: Pierre Wahlström bracht zijn hond fantastisch voor en zijn Rosso liet ook sublieme oefeningen zien. Samen met 100 punten speuren (hij had trouwens wel het voordeel van de betere speurgronden) absoluut een verdiende wereldkampioen. De andere kwalificaties waren aan de hoge kant, toch bleef hij zonder enige twijfel de terechte winnaar.

De Tjechische vice-wereldkampioen  Jaromir Vácha bracht zijn hond ook volgens het nieuwe volgen voor: strak en recht naast de geleider en de kop omhoog naar de geleider. Bij hem kon je het risico van dit nieuwe volgen zien: overconcentratie. Zijn Ergo Hartis Bohemia bleef tijdens het volgen zomaar pardoes staan. Deze overconcentratie was bij meerdere combinaties zichtbaar. Het lijkt alsof de honden eerst uit een bedwelmende volg-roes moeten komen, waardoor de inzet van de oefeningen langzamer wordt. Er waren zelfs honden die nog even rechtdoor liepen tijdens de hoek, niet in de gaten hebbend dat hun baas de hoek al om was. Het koste Vácha in ieder geval de uitmuntend. En hoewel het manwerk zeer overtuigend was, miste de hond net die correctheid voor de uitmuntend.

Het politieke gevecht om de derde plaats is al genoemd. De Duitser Wolfgang Fuchs met zijn Satoris Saro mocht op het podium blijven staan. En het moet gezegd worden, zijn Saro is een geweldige hond met veel uitstraling en power. Echter gezien het soms rommelige afwerken in zowel afdeling B (af oefening slordig en terugwandelen bij grondapport) en afdeling C (2 commando’s om hem aan de voet te krijgen uit verstek, maar wel met geweldig bijtwerk en lossen) werd hij ruim bedeeld met punten in vergelijking met andere combinaties. Het gehele Duitse team maakte veel indruk, maar kreeg in het stadion te veel punten toebedeeld door de keurmeesters. Het gehele Duitse team stond mede daardoor bij de beste 15 honden in het eindklassement en veroverde de 1^e plaats in het landenklassement.

Het Noorse team deed het verrassend goed. Al bekend door hun vaak uitstekend appel, zakte het team even vaak weer weg door een even matig manwerk. Dit jaar hadden ze ook afdeling C uitstekend voor elkaar. De derde plaats in het landenklassement was dan ook verdiend. Misschien is het toeval, echter een bekende Belgische africhter was voortdurend in de buurt van dit Scandinavische team.

Ook de teams van zowel Tjechië als ook van Slowakije hadden goede honden geselecteerd voor hun thuiswedstrijd . Met name de jonge, nog niet goed doorgetrainde Slowaakse Ozzy Barnero liet een spetterend appel zien, waarbij door het temperament de punten er even hard weer afvlogen. Ook zijn manwerk was spectaculair en kreeg dan ook terecht een open doekje van het publiek. En natuurlijk werd deze zeer donkergrauwe reu na afloop dankbaar ingezet als reclameobject voor diverse camera ploegen.

Anders dan het WK van vorig jaar kon iedereen genieten van een prima T-shirt weertje! Hoewel het WK in een oud stadion plaats vond, was alles prima verzorgd. En, niet onbelangrijk, met een heerlijk zonnetje erbij kon iedereen genieten van de hondensport en de lage prijzen. Wel moesten de Slowaken even wennen aan het grote consumptie verbruik van die stoet hondensupporters. Dit alles, zo te zien, strak bewaakt door een compleet leger aan politie mensen inclusief honden, paarden en machinegeweren. De speurgroepen werden onder begeleiding van gillende politiesirenes naar de speurvelden gebracht. Tegenliggers moesten maar maken dat ze wegkwamen, want de politieauto’s reden lekker midden op de weg.

Ondanks dit grote machtsvertoon werd tijdens de afsluitende ceremonie de VW transporter gestolen van de trouwe fanclub uit Eindhoven. Ook werden her en der meer spullen ontvreemd. Triest eigenlijk want de Slowaken waren zeer gastvrij en probeerden het die grote schare buitenlanders in en buiten het stadion het naar hun zin te maken.

Dit WK festijn werd afgesloten met, hoe kan het ook anders, een daverende politie show. Uit een oude beroete en zeeeeer lawaaiige helicopter, die de reclameborden de lucht in blies, daalden aan touwen politieagenten en honden neer in het stadion. Die vervolgens, al schietend dan wel met steloefeningen, soms ging dat ook even mis, de ook al om zich heen schietende boeven neerhaalden en inrekenden.

Teugkijkend heeft het hoofdcommissaris Ruud van Eck een uitstekend besluit genomen om de nadruk op het speuren te leggen. Het is jammer dat de pechduivel tijdens het appel maar niet wilde verdwijnen. Het Nederlandse team eindigde daardoor op de 7e plaats. En hoewel Bratislava ver weg was, waren er toch weer die heerlijk rumoerige en oranje gekleurde Nederlandse supporters. Ook kon je zien dat er nu veel supporters waren uit de voormalige Oostblok landen. Dit evenement was nu eindelijk ook voor hun te betalen. Volgend jaar zal het qua afstand en geld een stuk moeilijker worden. De ogen zijn dan gericht op de USA. Er ligt in Cincinnati, Ohio al 1200 hectare geselecteerd grasland voor de sporen klaar. En volgens de website (http://www.wusv2008.org) zo te zien als een net niet gemaaid gazonnetje!

HOME