Artikel geschreven door Andy van dijk

België wint van Nederland.

Die laatste hond……………

Het zit er weer op: Op zondag 19 november was de laatste grote wedstrijd met nationaal belang.

10 Nederlandse combinaties namen het op tegen 9 Belgische combinaties.

Wie heeft dit jaar het beste team? (voor de duidelijkheid: alleen de beste drie van elk land tellen!)

Werd vorig jaar Nederland op het nippertje kampioen, dit jaar wilde België revanche nemen.

Tijdens de intrainingsdag bleek hun groot streven al: terwijl de Belgische combinaties alle tijd namen en zich nergens aan stoorden, werden de Nederlanders opgejut en gedwongen alles snel snel af te werken. Er zou namelijk in de loop van de middag nog een voetbal wedstrijd gespeeld moeten worden. Dus de Nederlanders waren om 1400 uur klaar maar om 16.30 was er nog geen voetballer te bekennen………………

In een prachtig mooi nieuw stadion in het Belgische Turnhout had de Belgische organisatie een wedstrijd op poten gezet die klonk als een klok!

Dit jaar was de Nederlandse animo groot om mee te doen. De coach Fred Meyer moest de officiële criteria gebruiken om zo de op papier beste honden in te zetten voor de wedstrijd. Er stond dan ook een stevig team klaar voor de strijd. 3 Honden die deel hadden genomen aan de WK selektiewedstrijd, de overige allemaal deelnemers van het  NK. België daarin tegen had dit jaar geen 10 honden die deel konden nemen. En dat terwijl het een (verplichte) eer is om voor België uit te komen. Uiteindelijk had België een team van 9 honden die ingezet werd voor deze strijd der Lage Landen. Ook België had combinaties die de WK niet hadden gehaald maar wel deel hadden genomen aan de grote wedstrijden en het nationaal kampioenschap.

Hoewel het individuele resultaat ook belangrijk is (je kan ook hier een kwalificatie verdienen) is de gehele dag spannend, immers elke hond kan het landenklassement op de kop zetten. Dus maar een tijdsverslag ter plaatse:

De dag begon zeer goed voor Nederland. Na de eerste groep appel had Nederland een prettige voorsprong genomen op haar Belgische tegenstander. Qua correctheid en voorbrengen was er weinig verschil. Echter de Belgen in hun eigen thuiswedstrijd verloren dikke punten met het vooruit sturen. Twee honden (en later nog eentje) gingen halverwege rechtsaf richting de Nederlandse grens in plaats vooruit te gaan naar hun 10 punten plek. De enige die wat tegenwicht kon geven bleek Gert VanderSmissen te zijn. Samen met zijn Hasko liet hij een prachtig appel zien. De Nederlanders Toon, Ellen en Rob verloren hun meeste punten tijdens de apporteeroefeningen. Ellen Post met haar Faust van de Wolferskroon wilde in haar zenuwen zo netjes de drie seconden regeling uitvoeren dat die 10 seconden werden met de hond wiebelend voor haar. Een wat flapperende kanarie gele plastic haag bleek voor vele honden, ook later, een vreemde hindernis. Meer dan de helft van alle honden “moest” dat ding heen of terug toch even toucheren.

De eerste Belgische hond die werd ingezet voor het manwerk blesseerde zich op een nare manier. Zijn voorpoot klapte dubbel tegen de  snelle voortreffelijk werkende Nederlandse pakwerker Paul Smits en moest mank het veld verlaten. De Belgische pakwerker Bart Nuyens (zelf dit jaar WK ganger!), hoefde niet meer in actie te komen. Johan Vangerven, al pech bij het appél, had zijn dag ook niet bij het manwerk. Hoewel ook hier bij zijn Athos de potentie er van afdruipt bleven door herhaaldelijk inbijten en weinig controle weinig punten over. Gelukkig voor onze Zuiderburen bleven ze door een zeer correct uitgevoerd manwerk van Hasko nog een beetje in het spoor van een ontketend Nederland.

Want inmiddels kwamen de eerste speurpunten ook binnen en Nederland deed het beter! Ook daar bouwde Nederland haar voorsprong uit. Johan de Prie pakte daar 98 punten.  Alle speurvelden waren trouwens egaal en van prachtige kwaliteit: gazonnetjes werden ze ook wel genoemd.

Sjaak Cnossen liet in de tweede groep een zeer fraai appél zien. Het was dan ook zuur dat na een moeilijk blok afgeven de vooruitzend oefening mis ging: z’n eigenwijze Cashan kwam terugdribbelen en vertikte het in eerste instantie om af te gaan. Later haalde Cashan zijn gram helemaal bij het manwerk en verloor Sjaak nog meer punten. Johan de Prie en Gerrit Harke verloren ondanks een goed gelopen appél jammerlijk veel punten bij het apporteren: knagen en slecht het blok willen afgeven. Ook tijdens het manwerk bleek de inzet van hun honden iets te veel van het goede en werd het slordige werken en bijten afgestraft.  Met andere woorden, de Belgen kwamen iets terug. Met Ria van Waelderen die wel een zeer correct manwerk liet zien en veel later op de dag ook nog eens een uitmuntend speuren pakte, deed België plotsklaps weer mee met twee honden aan kop.

In de derde groep kwam de speurtopper op het veld: Toine Jonkers had ’s ochtends vroeg 100 punten gespeurd en liet vervolgens een enthousiast appel zien. In plaats van België helemaal in de hoek te drukken besloot zijn Casper een wilde manier van revieren te laten zien. Wel 6 verstekken gepakt maar niet in de juiste volgorde, om daarna met een bijna subliem vervolg toch nog onverwacht een dikke zeer goed te scoren. En nestelde zichzelf en Nederland op kop van de voorlopige ranking. De gespannen Ed Brands gaf de Belgen eerst weer wat hoop door onnodige inwerkingen tijdens zijn appél, maar drukte dit de kop in met een degelijk stuk manwerk. Martijn Smits had zijn dag niet bij het manwerk. Brak de hond eerst uit tijdens het revieren, even later had hij een dubbel commando nodig om de hond uit het verstek te krijgen en ondanks zijn verdere powervol werk was hij al heel veel punten kwijt. De enige Belg van de groep kon geen enkele vuist maken.

De laatste groep van de dag moest de beslissing brengen. Nederland was op voorsprong.

Maar er kon nog van alles gebeuren. Jill van Keulen met haar teef Bodja van Scalindjo, na een wat teleurstellend speuren, liet weer haar superbee appél zien. Met slechts hele kleine verliespuntjes pakte ze een dik verdiende uitmuntend. Toch bleef er voor België hoop: ook als eerste startend met het manwerk bleek namelijk dat Bodja niet in goeden doen was. Hoewel haar beethandelingen zeker meer dan goed waren was dit niet het geval met het lossen en de bewaking. De een na laatste Belgische combinatie, startend met 99 speurpunten, liet een bijna foutloos gelopen appél zien maar tevens ook zeer vlak en bijna lusteloos werken. Na het manwerk waarbij zijn loopse teef Zeeba 2 verstekken miste en rommelig loste was duidelijk dat Eddy Moons geen echte bedreiging   vormde. Ook de allerlaatste combinatie van de dag, ex- wereld kampioen Gilbert Coudron met  de ook al loopse teef Yente Romanishel had 99 punten gespeurd. En zorgde tijdens het superstrakke appél er voor dat het Nederlandse kamp de adem inhield. Gezien de prestaties van alle andere deelnemers was dit een terechte 97 punten! Al zou ze het manwerk op drie poten doen, dan nog had België gewonnen. En Yente maakte er wat van: aangekomen bij het aanblaf verstek, keek ze en … kwam terug naar Gilbert, die haar nogmaals stuurde, bij de 2^e keer bij het verstek zijn gekomen liep ze deze om en … vloog door naar het 4^e verstek. Pas bij de 3^e poging ging ze de pakwerker stellen en liet daarna een nagenoeg vlekkeloos manwerk zien. Het laatste woord was aan de Belgische keurmeester Erik Bauwens.  Hoe zou hij dit interpreteren? Het verlossende woord kwam: 90 punten. En België had de beker te pakken.

Ondanks de regen en de kou was het een prachtige dag hondensport met soms onbekende, verrassend goede en ook jonge combinaties. Een echte interland zoals die hoort te zijn met een meelevend soms hoorbaar mee kreunend publiek, een in de breedte beter Nederland en bloedspannend tot en met de laatste hond! De keurmeesters, die de sportieve sfeer goed aanvoelden, legden de deelnemers het vuur niet aan de schenen. Onze keurmeester Bart Miggelbrink verdiende zelf een uitmuntend met zijn eenlijnige keuren en heldere uitleg! Tuurlijk werden er vraagtekens gezet over de pakwerk klassering van de laatste Belgische hond. Echter, er was ook een Nederlandse hond die na mislukt revieren goed weg kwam met de punten. En was er vorig jaar ook niet een Nederlandse hond met een dergelijk verstekstellen voor ons de beker veilig stelde? Terugkijkend heeft België dit jaar terecht gewonnen. Wij pakken volgend jaar die beker gewoon terug.

Andy van Dijk

Axel vom Banholz

HOME