10 december 2009, zuster Florence wordt 100 jaar

 

Op 10 december had ‘de officiële viering’ von onze honderdjarige zuster Florence plaats waarop zuster Roza Peeters, onze algemeen overste, de volgende toespraak hield.

 

In naam van onze congregatie, de zusters annuntiaten, wil ik hier vooreerst mijn bijzondere waardering uitdrukken voor de aanwezigheid van:

-             De afgevaardigde van het stadsbestuur Leuven: schepen Dhr Dirk Vansina bevoegd o.m. voor feestelijkheden.

-             De voorzitter van onze VZW Woon- en Zorgcentrum, professor emeritus Willy Geysen die ik ook wil danken voor zijn hartelijk woordje van zojuist.

-             Wij verheugen ons bijzonder in de aanwezigheid van al de personeelsleden van ons Woon- en Zorgcentrum. Zij zijn het die de goede kwaliteit van het Woon- en Zorgcentrum waar maken in het leven van elke dag.

 

Beste zuster Florence en alle aanwezigen hier,

 

Vandaag 10 december 2009 mogen we, dag op dag 100 jaar na haar geboortedatum, zuster Florence in de bloemetjes zetten en deze keer niet alleen met bloemen die ze zelf gekweekt heeft.

Mag ik haar hier even typeren als een deskundige onderwijzeres, een directie die haar personeel kon samen brengen, een religieuze met een merkwaardige radicaliteit in de beleving en een hoogbejaarde medezuster met een niet tanende levenslust en levenskunst.

 

Een deskundige onderwijzeres

Na een degelijke basisvorming als onderwijzeres en twee aanvullende opleidingen begon zij haar loopbaan in september 1930. Ze was actief in het basisonderwijs tot 1972 met een volledige dienststaat van 42 jaar.

De sterke kanten die alle partners van het onderwijsproces bij haar apprecieerden zijn:

Een grote deskundigheid, zowel wat de inhoud als wat de methode betreft én een ongemeten inzet voor al de aspecten van de opvoeding.

 

Een directie die haar personeel kon samenbrengen

Van de 42 jaar was ze 18 jaar schoolhoofd met zeer waarderende rapporten van de inspectie. Zij bestuurde participatief ‘Avant la lettre’. Met haar personeel vormde zij een equipe die samen de school droeg en samen het opvoedingsproject van de school realiseerden. Het is niet zonder reden dat de eerste viering van haar 100 jaar hier georganiseerd werd door een groep oud-leerkrachten die de eersten wilden zijn om haar te vieren.

 

Een religieuze met een merkwaardige radicaliteit in de beleving

In de vier communiteiten waar ze geleefd heeft tijdens haar onderwijsloopbaan, was zuster Florence drie maal een graag geziene lokale overste van de communiteit.

In de ganse congregatie is zuster Florence gekend als een wijze, minzame, bescheiden en vooral toegewijde medezuster. Haar persoonlijk religieus leven was gekenmerkt door een grote liefde voor de congregatie en een radicaliteit in de beleving van de geloften van zuiverheid, gehoorzaamheid en armoede.

 

Een hoogbejaarde medezuster met een niet tanende levenslust en levenskunst

Ook na haar onderwijsloopbaan bleef ze dezelfde realistische maar zeer minzame en dienstvaardige medezuster. In de tuin bleef ze de grond onder haar voeten en in haar handen graag voelen en dat tot in haar honderdste levensjaar.

We kijken naar haar op, en ik weet dat zij denkt: ‘het is genoeg’.

Daarom zeg ik meteen Amen.                                                                     

 

zuster Roza Peeters

Ontmoeting van apostolische annonciaden en contemplatieve annuntiaten in Costa Rica

 

De apostolische annonciaden van Guatemala – hermanas genoemd – bezochten de moniale annuntiaten van Costa Rica eind mei 2009. Twee Anonciaden van Guatemala, aldaar gesticht door de zusters van Huldenberg, namen in Costa Rica deel aan een vergadering voor hogere oversten van Centraal Amerika. Zuster Ria en Hermana Verónica bezochten bij deze gelegenheid de moniale annuntiaten die sinds 2004 in Costa Rica zijn.

Hierna volgt een verslag van hun ontmoeting.

 

Wat een zusterlijke ontmoeting viel ons te beurt !  Het was te vermoeden, want bij hun aankomst in het nieuwe continent in 2007, hadden we hen schriftelijk een ‘Bienvenida’ – ‘Welkom’ - gewenst onder de mantel van O.-L.-Vrouw en meer nog tijdens het concreet maken van ons bezoek.

 

In 2005, samen met †Maria Schyvers en Emerence Brants, had ik het geluk als vertegenwoordigster van onze congregatie Guatemala, deel te nemen aan de sessie in Thiais een ontmoeting tussen verantwoordelijken monialen en apostolische annonciaden van Frankrijk, België, Afrika en Guatemala. Beiden met dezelfde mariale spiritualiteit van de heilige Johanna. Daar groeide reeds de sympathie en de vriendschap. Toen waren de monialen van Peyruis niet aanwezig, daar ze volop in de voorbereiding voor hun vertrek naar Costa Rica waren, reis die uitgesteld moest worden omwille van serieuze gezondheidsproblemen van de verantwoordelijke ‘Ancilla’, die, zoals ze ons vertelde, miraculeus genas. De tegenslagen waren hen niet gespaard gebleven, maar ze mochten getuigen van hoe ‘geloof’ inderdaad bergen kan verzetten. Het is verwonderlijk hoe de zusters samen de beslissing namen om alles in Frankrijk achter te laten als antwoord op een uitnodiging van de bisschoppen van Costa Rica om in dat land contemplatieve religieuzen aanwezig te brengen; ze moesten zelfs enkele medezusters ziek of hoogbejaard met pijn in het hart achterlaten en dezen verhuisden naar hun vroegere thuis Thiais.

 

Een voordeel en een grote hulp is dat één van hun zusters geboren en opgegroeid is in Costa Rica, maar ze vond daarna vanuit haar roeping tot religieuze haar weg in een internationale apostolische congregatie die haar naar Frankrijk zond. Daar vond ze haar contemplatieve roeping in de Orde van de annuntiaten en is ze dus terug in haar moederland beland.

 

Een ander teken van die welkom was dat het monasterium ‘la Anuncianda’ dat zich in de stad bevond waar wij de cursus volgden en de monialen direct via andere zusters gevraagd hadden of ‘las hermanas de la Anunciación’ al toegekomen waren en zelf voorgesteld hadden ons af te halen na de sluiting van die vergadering.

 

En dat gebeurde zaterdag 30 mei, vigilie van Pinksteren.

Zuster Maria del Redentor, de Ancilla, een zuster als chauffeur en de costaricaanse kwamen ons afhalen met wederkerige omhelzingen. Reeds van op afstand wisten we dat we het klooster naderden. Een kleurige blijde plaat tegen de straat met de tekst : ‘Monasterio la Anunciada’. Daar wachtten ons nog 5 andere zusters op.

 

Zonder ophouden werd er dat weekend uitgewisseld.

Ze vertelden veel hulp en steun te hebben van de bisschop en de paters franciscanen; en wat een toeval, diezelfde orde was ook een grote steun bij de stichting van de Orde door Jeanne de Valois.

Het eerste huis dat ze in leen kregen en waar ze hun intrek namen, was te klein, maar ze leefden er toch gelukkig gedurende een jaar. Ze vertelden met anekdoten hoe ze de eerste dagen bijna niets hadden en pas later uitgepakt geraakten. Een buurvrouw heeft hen enorm geholpen om te leven in die buurt, waar drugsgebruikers en clochards rondliepen. De paters hadden daar een eethuis voor die ontspoorde mensen.

 

De aanpassing heeft natuurlijk veel gekost vooral wat betreft de taal, het klimaat, de cultuur, enz. Het geloof, de hoop en de liefde van de zusters doet hen alles overwinnen, dankbaar om de vele hulp en vriendschap die ze ontvingen.

In ons hoofd kwam het verhaal van onze eigen zusters missionarissen, pioniersters die dezelfde ervaringen meemaakten toen ze voor het eerst in Guatemala – Jocotán - belandden in 1963.

 

Sindsdien zijn ze al verhuisd naar een woonst – vroeger noviciaat van de franciscanen – die onbewoond was daar de paters elders bouwden. Daar hebben ze wat meer plaats met een tuin die ze reeds bewerken. In een gezellige sfeer vertelden de zusters opnieuw hoeveel steun ze hebben aan die paters. Achter dit huis hebben ze reeds een groot domein waarop ze later een monasterium kunnen bouwen, want contemplatief leven heeft ruimte nodig.

 

We voelen ons thuis en de gastvrijheid was zelfs zo groot dat ze ons hun eigen kamer aanboden.

 

Pinksteren ! De Geest was aanwezig !

Het waren dagen van feest, niet enkel aan tafel en in het samenleven, maar tevens bij het participeren aan de gebedstijden met begeleiding van de ‘lier’ in hun gezellige en moderne kapel; ik voelde mij in Thiais, maar alles werd gezongen in het Spaans wat een hele inspanning van hen vraagt.

 

Voor zuster Verónica was dit een hele ervaring.

 

Een rijkdom was de uitwisseling van ervaringen, gedachten, dromen naar de toekomst toe en dit in een mengeling van Spaans en Frans. We mochten een rondritje maken met hen in het centrum van de stad en in de omgeving van het huis dat ze eerst bewoonden.

 

Langs beide zijden waren de attenties groot.

Het valt op hoe ze vreugde en geloof uitstralen, in hun engagement in het gewone communiteitleven, in het zichzelf proberen te bedruipen door hun manuele arbeid met borduren, bakken, wenskaarten, tekenen, enz. Ook komen velen gebeden vragen. Beluisteren van vreugden en pijnen is heel belangrijk in deze tijd. Een jong meisje komt Frans leren. Studie en verder de Spaanse taal onder de knie krijgen zijn nodig en niet minder het inoefenen van de gezongen getijden.

 

Zich interesseren aan de realiteit van Costa Rica, van Latijns-Amerika en van heel de wereld via televisie en internet staan op het programma.

Het dynamisme van zuster Ancilla en van de andere zusters valt op en dat terwijl er enkelen niet meer zo jong zijn.

 

Het is een nieuwe manier van aanwezig zijn als contemplatieve religieuzen, aan de rand van de 2^e grootste stad van Costa Rica.

We hopen dat zich vlug enkele jongeren geroepen voelen tot het leven in het monasterium ‘la Anunciada’.

 

Natuurlijk vroegen de zusters met veel interesse naar het leven in onze congregatie die stilaan tracht het autonoom zijn tot werkelijkheid te brengen, de jonge scheut van onze moeder Congregatie annonciaden van Huldenberg. We vertelden over onze historie, de vorming, verschillende apostolaatwerken, projecten, de realiteit op religieus, sociaal-economisch en politiek vlak, enz.

 

De dagen waren kort.

Maandagnamiddag namen we dankbaar afscheid van de zuster: M. Redentor, M. Lucas, M. Pedro, M. Elena, M. Estefana, M. Blandina, M. Efrem en M. Ana Maria.

Weer voerden de drie zusters ons naar de luchthaven. Verbonden met elkaar en verzekerd van wederzijds gebed namen we afscheid, niet met ‘Adois’ maar tot weldra en met een welkom in Guatemala.

 

We danken eveneens onze congregatie hier en in België, voor dit tweevoudig verblijf in Costa Rica.

 

 

Hermanes Verónica en Ria

Uit: Informatieblad zusters annonciaden van Huldenberg 32^{ste jaargang nr 6, 2009.}