terug naar "Index".KONINKLIJKE ATLETIEKCLUB KAPELLEN
Een
weekend
op de Keiheuvel = een keitof weekend !
Ook in 2003 trokken we weer naar
Balen op de “ Keiheuvel” en dit reeds voor de 6de maal. Aangezien men een succesformule niet mag wijzigen
werd het opnieuw een
weekend van sport en spel van
vrijdag 4
april
tot zondag 6
april.
En ook de weermaker was voor de 6de keer onze bondgenoot. Na slechte voorspellingen in de week vóór onze jaarlijks weekendje, kon het in Balen niet meer stuk : een beetje bewolkt, veel zon, droog in de dag ... en een klein beetje frisser dan gewoonlijk, meer moest dat niet zijn voor een trainingsweekend.
Een 40-tal benjamins, pupillen en miniemen van KAPE én hun sportieve begeleiders en de ploeg voor logistiek en restaurant (de kookploeg, dus) stapten vrijdag in autobus en auto's op weg naar de Kempen. Zondag werden ze moe en voldaan afgehaald door de ouders of trokken ze geeuwend naar huis na een slopende tweedaagse vol sport en spel. Bedankt aan alle medewerkers ... en tot volgend jaar maar weer !
Hieronder kan u een aantal verslagen lezen over dit toffe weekend in de Kempen.
HET
DEBUUT VAN GREET
Joepie
! De paasvakantie was begonnen. Het was vrijdag 4 april. We stonden op het punt
om op atletiekweekend naar Balen te vertrekken. Het was de eerste keer dat ik
meeging. Ik was eigenlijk wel zenuwachtig, maar keek er al lang naar uit. Na een
beetje vertraging van de bus waren we vertrokken. De sfeer zat er meteen al goed
in. Toen de film “The Spy Kids” werd opgezet, was er opeens een grootse
stilte in de bus. Iedereen zat geboeid naar de film te kijken, zelfs de
grootsten onder ons.
Bij
aankomst werden de kamers verdeeld, alles
uitgeladen, kennis gemaakt, ... Ik had onmiddellijk door dat ik op een héél
leuke kamer van benjamins en pupillekes lag. Toen iedereen geïnstalleerd was,
was er DE QUIZ ! Iedereen ging er zo hard in op, dat we er met momenten
geen speld tussen kregen. Na een spannende strijd om de eerste plaats, ging de
overwinning toch naar “Eldosatema” ! Bedtijd … allé, dat was wat wij (de
begeleiding) ervan vonden, maar er waren er een paar het duidelijk niet met
ons eens. Na een ”paar uur“ de wacht te houden in de trappenhal, konden we
dan eindelijk vergaderen. Alles was goed verlopen. We waren tevreden en konden
rustig gaan slapen.
Zaterdagmorgen
om 7.30 uur opstaan, wassen, aankleden en onze dreumesjes wakker maken. Of nee,
dat was onze bedoeling. Al die deugnieten waren al wakker. Na lang zoeken welke
kledij het meest geschikt was, gingen we naar beneden.
Er was niemand ! Iedereen stond al hevig te voetballen op het voetbalterrein. En
dat ’s morgens vroeg om wakker te worden. Tegen 8.30 uur gingen we dan aan
tafel. De tafels stonden al gedekt met alles erop en eraan. Lekkernijen voor op
de boterham en zelfs cornflakes ! Net een verwenweekend .. maar ja, sporters
hebben dan ook krachtvoer nodig, hé.
De
trainingen verliepen goed. Iedereen deed goed mee, maar de opwarming en
cooling-down waren duidelijk het populairst. Bij het spelen van
“vlaggenstok” waren er wel een paar “knotsebollekes”, maar ’t was toch
fijn. Het middageten was SPAGHETTI !!! Echt sportvoer en dat viel dan ook bij
iedereen in de smaak.
Daarna
even vrij spelen in de speeltuin. Het
vermoeiendste voor mij van héél het weekend. Voortdurend tikkertje spelen en
altijd slachtoffer zijn. Jammer genoeg is er tijdens het spelen een accidentje
gebeurd met Chris. Hij is vroeger naar huis moeten vertrekken. Bij deze : véél
beterschap van ons allen, Chris !
De
tweede training was ook plezant. Niemand verloor zijn enthousiasme. Na de
training werden we verwend met een vieruurtje en daarna mochten de jongens gaan
douchen. We bleven met de meisjes in de speeltuin om bakkertje te spelen, een
parcours “om ter snelst” te lopen. Toen stond het eten alweer op ons te
wachten. Deze keer was het “gehaktbrood met kriekskes” en voor de vegetariërs
zoals bij elke maaltijd een apart potje.
Na
dat allemaal met smaak te verorberen, mochten de meisjes gaan douchen en werd
erop los geschminkt ! Ze zagen er één voor één uit als kostbare juweeltjes
en ook de jongens mochten er wel wezen in hun geklede outfits. Toen kon de
messageparty met DJ Kristof beginnen. Ik ben ervan overtuigd dat er (door het
grote succes van de briefuitwisseling) een hele boom heeft aan moeten
geloven (om niet te zeggen : een héél bos).
De
begeleiding danste erop los met de “Ketchupsong”, Eddy Dierckx met “Bob de
Bouwer”, maar de ster van de avond was ongetwijfeld Eddy Fermont met “De 3
biggetjes” en “We will rock you” ! Niemand liet de pret bederven en
feestte erop los. Toen de oogjes begonnen te verkleinen, maakten we er een eind
aan. Iedereen in bed. Deze keer bleek iedereen toch vrij moe en was het vrijwel
meteen stil en konden we weer vergaderen.
Zondagmorgen
kon niemand uit zijn bed. Die vermoeidheid verdween echter onmiddellijk toen er
pistolets op tafel verschenen. Na “om ter meeste pistolets te hebben
opgegeten”, konden we beginnen met het “grote spel”. Doel : de Olympische
Spelen in je land mogen
organiseren. Er werden de meest onnozele opdrachten bedacht en er kwamen
beschuldigingen van vals spelen, maar toch was het erg leuk en kwam er een
duidelijke winnaar (Berlijn) uit de bus. Het was een leuk spel en
iedereen deed héél enthousiast mee.
Wanneer
iedereen uitgeput aan tafel verscheen was er “Vol-au-vent met
pureetorentjes”. Het was ontzettend lekker en ik had weer eens té veel
gegeten tot de ijsjes werden rondgedeeld. Daar was nog nét één plaatsje voor
vrij ! Daarna wéér lekker in de speeltuin spelen met het touwenparcours, het
vliegtuig, de dennenappels en het zand.
De
laatste training kon beginnen ! Iedereen was moe en wilde zo gauw mogelijk een
leuk spelletje spelen. Toen kwamen de ouders. Sommigen kinderen wilden zelfs
niet mee naar huis, wat voor mij zoveel wil zeggen als : het was een supergeslaagd weekend en zeker voor herhaling vatbaar. Ik
denk er zelf ook zo over en hoop jullie volgend jaar allemaal terug te zien! (of
zelfs vroeger).
Same
time, same place !
Greet Souvereyns
EDDY'S EERSTE INDRUK
Ik
heb het meegemaakt ! Een weekendtraining in Balen voor benjamins, pupillen en
miniemen ; voor jongens en meisjes.
Ondanks de niet zo schitterende weersvoorspellingen vertrokken een 40-tal
gemotiveerde atleten richting Balen. Eens aangekomen werden onze sportievelingen
verdeeld over de verschillende kamers. Op iedere kamer werden de nodige
"generaals" te slapen
gelegd om de naar actie smachtende trainings-freaks in toom te houden.
Nadat
de stellingen in bezit waren genomen (de kamers dus) werd er door het
dienstdoende commando verzamelen geblazen om de troepen te onderwerpen aan een
meedogenloze quiz. Muziek, foto's, raadsels, je kon het zo gek niet opnoemen of
er werd een vraag over gesteld. Er werd gezucht, gejuicht, gekreund,
gediscussieerd, gezweet, maar vooral veel plezier gemaakt. Vrijdagavond
was dus keineig !
Na een verdiende nachtrust was het zaterdag tijd om de zaken ernstig aan te pakken. Na een stevig ontbijt werd er een aanvang genomen met datgene waarvoor we uiteindelijk gekomen waren : "trainen".
Na
een dagje van afzien - een trainer is nooit content, vooral die jonge garde
niet, zoals daar zijn Wim, Edwin, Martin, Kim, Ellen en Greet -
onder "lijding"
van An, werd er na het avondeten een spetterende
"messageparty " gehouden met als loverboy D.J. (spreek uit : Die
Jeey) Kristof. Voor zij die niet weten wat een "messageparty" is,
zal ik het even uitleggen … volgend jaar in Balen.
En
voor we het wisten was het zondag. 's Morgens nog lekkere pistolets naar binnen
gewerkt en dan er nog even stevig tegenaan met in de voormiddag een bosspel en -
na weeral een lekker middagmaal - nog een stevige training om het
trainingsweekend in Balen af te sluiten.
Voor
de rest wens ik nog het volgende te zeggen : dank u, iedereen ! Ik maak nu al
een afspraak voor volgend jaar.
Eddy Fermont
JOREN
KRUIPT IN DE PEN
Vrijdagavond
vertrokken we met een half uurtje vertraging met de bus van aan de atletiekpiste
te Kapellen richting Balen. We zaten gezellig met drie benjamins op een bankje
naar de film “The Spy Kids” (of zoiets) te kijken tijdens de rit.
Toen
we uiteindelijk arriveerden in Balen aan het sporthotel, sleurden we eerst onze
zakken twee verdiepingen naar omhoog. Daar dekten we ons bed op en legden we
onze kledij “netjes” in een kastje (behalve
de Jelte, want er waren maar 5 kastjes op benjaminhoogte en we waren met 6
benjamins).
Omdat in de zaal beneden nog niet alles klaar was voor de quizavond, speelden we nog even een spelletje op onze kamer. De quiz ging over sporten. Onze ploeg eindigde 4de. Na de quiz doken we – nog lang niet vermoeid – in ons bed. ’s Anderdaags waren de benjamins-jongens om 6 uur alweer wakker, de begeleiders die op onze kamer sliepen nog lekker niet. Om 7 uur mochten we dan eindelijk ook naar buiten om te gaan ontbijten.
Na
ons te hebben uitgeleefd op de speeltuin, gingen we een eerste keer trainen (spurt
en afstanden). Het middagmaal bestond uit spaghetti met hutsepot. In de
namiddag hebben we gevoetbald. Na de kip met rozijntjes en sla, moesten we ons
opmaken voor de fuif. Dat was niet zo gemakkelijk, want we hadden enkel
joggingpakken bij. Toen we na middernacht ons bed opzochten, waren we weerom nog
lang niet moe.
De
volgende ochtend stonden we zeer vroeg alweer paraat om te voetballen. Na de
pistolets gingen we nogmaals trainen (hoogspringen). De frikadellen met
kriekjes smaakten dan ook lekker na deze inspanning. Dit fantastische weekend
werd afgesloten met een bosspel “De Olympische Spelen”. Onze ploeg won
trouwens !!!
Op
de terugweg naar huis werden onze oogleden toch even wat zwaar en haalden we
alvast ons eerste uurtje slaaptekort in.
Joren Verberck netjes genoteerd door mama.
DE ANDERE KIJK
VAN WIM
BALEN
: het woord alleen al doet me ineenkrimpen van vermoeidheid (ja, ja, ook voor
de begeleiders is dit een zwaar karwei !). Anderzijds zorgt het er ook voor
dat er een plotse, breed uitgesmeerde glimlach mijn gelaat inpalmt en dat er een
vleugje nostalgie mijn dromen komt opvrolijken. Gelukkig genoeg was het ook dit
jaar weer van dat, anders was dit vleugje nostalgie een serieuze vleug geworden:
BALEN !
In
tegenstelling tot de volleerde schrijvers die mij zijn voorgegaan, zou ik er
graag eens een andere kijk op dit weekend op na willen houden, meer bepaald
vanuit het standpunt van trainers en/of begeleiders. Het is mijn bedoeling om op
die manier duidelijk te maken dat zulk een weekend voor ons begeleiders een
combinatie is van PURE FUN en HARD WERKEN ! Ook zou ik graag enkele
misverstanden uit de wereld helpen, maar daarover later meer.
Laten
we beginnen met de PURE FUN ! Iedereen moet toegeven dat werken met
gemotiveerde, brave kinderen het opperste genot is. Als ik hierbij dan nog
vertel dat alle 42 aanwezige atleetjes gemotiveerd en braaf waren, dan is een
logische conclusie niet ver te zoeken. Toch zal ik u ze - om misverstanden te
voorkomen - maar geven : training mogen geven aan deze kinderen was en is
nog steeds het opperste genot. Daarom ook voelen wij ons vereerd om van dit
genot te mogen proeven. Dank u daarvoor !!!
Anderzijds
doet het ook enorm veel deugd als trainer te zien dat de kinderen iets bijleren
en dat het werk dat door trainers, begeleiders en kookploeg wordt geleverd zo
wordt geapprecieerd. U, vader of moeder, bomma of bompa, zal wel weten wat ik
bedoel ! En tot slot - om deze goed-nieuws-show te beëindigen – wil ik
u nog een klein geheimpje meegeven. Ikzelf - en waarschijnlijk nog vele
anderen onder de trainers - houd ervan om mij nog eens ongedwongen en
tomeloos te kunnen uitleven in die pracht van een speeltuin zonder daarover één
enkele opmerking te krijgen. BANGELIJK gewoonweg !
Alvorens
te beginnen met een hoofdstukje HARD WERKEN, zou ik wel nog even willen
vermelden dat dit HARD WERKEN ons absoluut niet stoort. Ook zou ik er nog aan
willen toevoegen dat het mij enkel te doen is om u een inzicht te geven in onze
activiteiten en niet om hier één of andere klaagrede af te steken, INTEGENDEEL
!!!
Laat
me beginnen met een berucht misverstand uit uw gedachten te bannen : de dag van
een begeleider in Balen eindigt niet bij het slapengaan van de kinderen.
Integendeel, nadat wij ons ervan hadden vergewist dat alles veilig was en de
meeste kinderen al schitterende droomwerelden waren binnengetreden, begon voor
ons een eindeloze discussie. “Wie traint bij wie ?”, “Wat mag of kan
hij/zij doen ?” en “Wat moet hij/zij doen ?”, zijn slechts enkelen van de
vragen die over de vergadertafel heen een ander oor opzochten.
En
geloof mij vrij : het is verdorie (excuseer mij voor deze platvloerse
uitdrukking - “blame it on my
parents, héhé”- ) niet gemakkelijk. Is het niet, An ? Laat het mij zo
stellen, wij hebben sinds lange tijd niet meer zo hard moeten nadenken tijdens
een vakantieperiode. Als ik u daarbij vertel dat ons bedje vrijdag en zaterdag
pas respectievelijk om één uur en om half twee beslapen werd, dan concludeert
u daar terecht uit dat het vrij zwaar was.
Desondanks verdwijnen al die “inspanningen” in het niets, wanneer wij achteraf een balans van dit hemelse weekendje opmaken. En terecht ! Om dit te staven zou ik willen afsluiten met een eigengemaakt citaat : “Geloof mij vrij, ik zou op dit eigenste moment gerust mijn koffer willen pakken en richting Keiheuvel vertrekken, want wat zulk een weekendje Balen in iemand zoals mij teweegbrengt is door niemand – zelfs niet door mezelf - te begrijpen. Ik zou het in ieder geval voor geen geld van de wereld willen missen en diep in mij groeit het verlangen om dit meermaals per jaar te doen. We zullen zien wat de toekomst brengt !”.
Bij
deze wil ik nogmaals iedereen die aan dit alweer prachtige weekend heeft
meegewerkt van harte bedanken en in het bijzonder de kookploeg en onze
“bazin” An. En aan jullie, atleetjes, ouders en dergelijke, zeg ik : “Tot
volgend jaar (rond de paasvakantie) aan de poort van het park om zes uur
!” Meer moet dat niet zijn ! Salut en de kost !
AFSCHEID VAN ELS ... AAN BALEN
Inderdaad
voor de tweedejaars-miniemen, was het namelijk het afscheid van Balen. Voor
sommigen was het zelfs de eerste keer, maar tegelijk ook de laatste keer. Ja,
ja, … het is pijnlijk afscheid nemen van een weekend zonder gezeur van je
ouders. Maar voor ons is dat nu gedaan. Het meeste zal ik de sfeer missen. Al
ken je niet iedereen, toch ben je er mee bevriend omdat je dezelfde sport
beoefent in dezelfde club. Eigenlijk is Balen
een weekend van allemaal vrienden onder elkaar. Dat geeft een leuke, toffe,
superneige sfeer. Je mag zo gek doen als je maar wil. En dat moet iedereen wel
eens doen, nietwaar ! Dat zullen jullie allemaal zelf wel al hebben ondervonden,
niet ?
We
zullen zoveel missen : het gezellige verblijf, het superlekkere eten en nog veel
meer. Ik - en zeker ik niet alleen - heb altijd uitgekeken naar het
weekendje te Balen. Het is echt een weekend vol amusement. Dit weekend kan je
niet overleven zonder lol te trappen.
Ga
naar Balen,
durf
het niet te laten
of
je zult het je beklagen
Ik
wil namens al de tweedejaars-miniemen (en ook een beetje namens alle anderen)
de begeleiders en de kookploeg
bedanken voor zo’n tof weekend … en voor zoveel toffe weekends tijdens de
voorbije jaren. Nog veel succes … helaas zonder ons !
terug naar "Index".