De Vogezen met haar toppen tot 1400 m vormen als het ware een beschermende muur voor het lager aan oostelijke zijde gelegen Elzasgebied, ten NO van Frankrijk.

Zoals gewoonlijk splitsen we te lange afstanden. De eerste halte is dan ook de camperplaats voor de camping de la Sûre in Diekirch(1). Daarvoor moet wel een ommetje gemaakt worden, maar dat is geen probleem.

Net over de Luxemburgse grens wordt nog getankt, maar het prijsverschil van de brandstof slinkt elk jaar zienderogen: voor 1 liter diesel betaal je € 0,922, terwijl ik bij het vertrek € 0,985 heb betaald aan de plaatselijke pomp. Het sop is de kool niet meer waard. Uitgerekend in de krant van vandaag stond dit bericht ook te lezen.

In Diekirch betaal ik 12 euro per nacht en men kan er gebruik maken van de faciliteiten op de camping. Men mag er trouwens maar één nacht blijven, anders moet men op de camping gaan staan.

afstand: 37 km; GPS: N 49° 51' 983 - E 006° 09' 914

Het is rond 16 uur in de namiddag als we aankomen op de camping "Les Sapins" in Gérardmer, ten westen van de Vogezen (3) op 200 m van het meer gelegen.
De temperatuur is opgelopen tot 31 graden, zodat we gauw de zonneluifel opendraaien om wat schaduw op te zoeken.

Voor de rest van de dag is het wat uitblazen na nog eens een tocht van 270 km, en wat nagenieten van de trip.

Ook het thuisfront wordt verwittigd dat we veilig zijn aangekomen.

GPS cp Gérardmer: N 48° 03' 751 - E 006° 51' 293

Gelukkig klaart het op in de namiddag: de wind waait fel, maar met een warme trui en een regenvest, kunnen we toch een wandeling maken aan het meer, dat met zijn lengte van 2,2 km en zijn breedte van 0,75 km het grootste meer is van de Vogezen.
Een tocht rond het meer is 6,5 km en kan zowel te voet als met de auto worden afgelegd - zij het via een andere weg.

Op het meer kan een rondvaart worden gemaakt, en er is voldoende gelegenheid voor watersport. Bij de aangrenzende "école de voile" of zeilschool, komen enkele bussen kinderen toe om er te leren surfen of zeilen.

De parallelle, meer zuidelijk gelegen weg gaat over de col du Bonhomme, die we al eerder deden. Nu is het dus de beurt aan de verbinding tussen Gérardmer en Colmar over de Col de la Schlucht (1200m). Bestemming is het Elzasserdorpje Turckheim, net voor Colmar.

Onderweg zijn nog een paar stops gepland, zoals de waterval "Saut des Cuves" en het uitzichtpunt "La Roche du Diable", maar wegens het slechte weer - het is miezerig en koud - houden we onze eerste halte op het hoogste punt: de Col de La Schlucht, die vooral in de winter een druk bezocht skioord is.

Omdat de kassa moet rinkelen, is ervoor gezorgd dat de liften in de zomer ook hun werk kunnen doen: een zetellift voert je 600 m verder naar het hoogste punt, waar je je met een rodelslee in dolle vaart naar beneden kunt laten glijden.

Na nog een half uurtje voortdurend afdalen - we moeten immers een hoogteverschil van 1000 m dalen -  bereiken we de camping "Les Cicognes"van Turckheim (5) dat 50 km van Gérardmer verwijderd is.

Niettegenstaande het hoogseizoen is, zijn er nog vele plaatsen vrij.

In de namiddag gaan we te voet naar het centrum, dat maar een paar 100 meter verderop ligt. Met een plannetje van het office de tourisme in de hand, waarop het "circuit historique" staat uitgetekend, volgen we de belangrijkste gebouwen van het dorp.

Een paar mooie vakwerkhuizen trekken onze aandacht, en vormen het doelwit voor menig fotografen en cineasten.

Na de rondgang, die niet langer dan 50 minuten duurt, zoeken we weer de camping op, waar rusten, lezen en scrabbelen de belangrijkste activiteiten vormen voor de rest van de avond.

Camping Les Cicognes Turckheim: N48° 05' 107 -  E 007° 16' 284

Iemand heeft me eens gezegd "Als je door de Elzas rijdt, en Eguisheim laat liggen, dan heb je de Elzas niet gezien". En terecht
 

Bij het binnenkomen van het dorp, staat een bord: "Un des plus beaux villages de la France", en dat logo verdient het dorp beslist.
 

In de namiddag stappen we van de camping naar het centrum in 10 minuutjes, en komen onmiddellijk in de Grand'Rue terecht. Hier bevinden zich schilderachtige huizen in vakwerk, hoge poorten en een paar fonteinen.
 

Ook een wandeling langs de "remparts" of vestingmuren levert andere taferelen op dan we gewoon zijn bij zulke rondgang. Langs deze smalle geplaveide straatjes staan verzorgde oude huizen, rijk versierd met balkons, vakwerk en puntgevels.
 

De fototoestellen doen hun werk, en een helblauwe lucht zorgt daarbij voor een mooi kleurrijk decor.
 

We brengen nog een bezoek aan de moderne kerk, waar een kaarsje wordt aangestoken.

Eguisheim, een dorpje bijna onzichtbaar op de kaart, maar dat wegens zijn schoonheid nog lang in ons geheugen zal blijven.

GPS camping N 48° 02' 596 -  E 007° 17' 908

Doel van vandaag is de camping municipal "Le Vallon de l'Ehn" van Obernai (7), 60 km gelegen van Eguisheim.

Het is tegen de middag als we er aan komen. Er zijn een twintigtal ruime  plaatsen voorzien voor motorhomes, waarbij de ondergrond bedekt is met kiezelsteentjes.

Na het middagdutje kunnen we via de achterzijde van de camping een wandeling maken naar de stadstuin, de groene long van Obernai, en ons oog valt op een mooi, maar niet te bezoeken kasteel.

GPS camping Obernai: N 48° 27' 938 - E 007° 28' 051

De meeste oude huizen staan in de buurt van het stadhuis en de oude markt. Ook hier trekt de schoonheid van de gebouwen alle aandacht: verzorgd vakwerk en met bloemen versierde gevels geven een vriendelijke indruk.

Op de markt staat een fontein met een emmer, maar de "Puit aux six Seaux" - de put met zes emmers - aan de overkant, trekt nog meest de aandacht. Boven deze elegante renaissanceput bevindt zich een baldakijn op zuiltjes, die door een weerhaan wordt bekroond. Aan elk van de drie katrollen hangen twee emmers.

Even verder springen we binnen in de Eglise St-Pierre et Paul. Deze indrukwekkende neogotische kerk dateert uit de 19 de eeuw. We steken er andermaal een kaarsje aan, dat hopelijk zijn vruchten afwerpt.

Obernai wordt gedeeltelijk omringd door een stadsmuur met poorten, waardoor drommen toeristen binnenstromen, begeleid door een gids, die als een echte tamboer-majoor de groep voorafgaat met een stok of paraplu met herkenbaar vlaggetje.

Het is heerlijk slenteren door de straatjes van Obernai, waar de souvenirwinkeltjes elkaar trachten te verdringen en waar de terrasjes overladen vol zitten.

Na een tweetal uur staan we terug op de camping en kunnen we nog wat nagenieten van de mooie dag.

We overnachten er op de camping de Saverne en betalen er €12,40. Het is er rustig en alle faciliteiten zijn er voorzien, ook verharding als ondergrond, wat geen luxe is voor motorhomes in een regenperiode.

's Namiddags fietsen we naar het centrum (2km) waar het kasteel in roze zandsteen onze eerste aandacht trekt. Het deed een tijd dienst als tehuis voor weduwen en wezen, en van 1870 tot 1944 functioneerde het gebouw als kazerne. Nu is er in een gedeelte ervan een "école primaire" in ondergebracht. Een ander gedeelte doet dienst als museum en bevat archeologische verzamelingen uit nabijgelegen burchten.

In de Grand'Rue, de verkeersvrije winkelstraat, staan twee 17de-eeuwse mooie huizen aan weerszijden van het stadhuis (foto), waaronder het maison Katz.

Een paar honderd meter buiten het centrum bevindt zich de "Roseraie", een rozentuin die 7000 struiken telt, waarvan 450 verschillende soorten.
Voor € 2,50 krijgen we toegang.

Nadat we er eerst onze dorst hebben gelest, lopen we, gewapend met ons fototoestel, op de vele paadjes tussen de kleurrijke bloemen, op zoek om het origineelste kiekje te maken.

Jaarlijks heeft er in Saverne een internationale rozenwedstrijd plaats, waarbij nieuwe variëteiten worden voorgesteld.

Het is al half zes als we terugkeren naar de camping, maar vermits deze weg op het hoogste punt van de stad ligt, is het geen lachertje om - weliswaar te voet - de beklimming te maken.

GPS Saverne: N 48° 43' 762 -  E 07° 21' 286

Ook de terugweg wordt opgesplitst in twee stukken. Als we uit de richting Luxemburg terugkeren, maken we er mooie gewoonte van om naar Durbuy te rijden een trip van 330 km, om er in één van de gezellige restaurantjes op het marktpleintje, te gaan eten, waarbij "Saint-Amour" onze voorkeur geniet.

Normaal gezien zetten we de motorhome op de camping "Le Vedeur", eerder een camperplaats dan een camping, maar groot is onze verbazing als we er aankomen: sinds 's morgens is de Ourthe uit haar oevers getreden wegens de aanhoudende regen, en staat de helft van de camping onder water.

Niet dus, en rechtsomkeer gemaakt. Nood breekt wet: we gaan op een parking staan, 100 meter aan de andere kant van het centrum, en spijzen de parkeermeter met een paar euro, een kwestie van onze goede wil te tonen.
Rond 18.30 u gaan we ons te goed doen in het restaurant, en keren na een paar uur terug.

GPS parking Durbuy: N 50° 20' 957 - E 005° 27' 154