Ugo Frigerio (1901 - 1968)
Op de Spelen van Antwerpen werden in de discipline van het snelwandelen twee wedstrijden georganiseerd, de 3 000 m en de 10 000 m. Beide werden gewonnen door de amper 19 jarige Italiaan Frigerio, smalend wel eens "het kind van Antwerpen" genoemd.
De 10 000 m finale stond geprogrammeerd om 11 uur in de ochtend van woensdag 18 augustus. Frigerio beheerste de wedstrijd volledig en won met een voorsprong van ruim anderhalve minuut op de Amerikaan Joseph Pearman die het begin van de wedstrijd voor zijn rekening had genomen.
Van Belgische zijde werd door vier atleten aan deze proef deelgenomen. Jean Seghers en Antoine Doyen werden verdienstelijk 7de en 8ste in de finale.
In de 3 000 m wedstrijd op zaterdag 21 augustus had de flamboyante Frigerio een voorsprong van 20 m op de Australiër George Parker. Van de drie deelnemende Belgen was Jean Seghers weerom de beste met een negende stek in de uitslag.
Frigerio won de gunst van het publiek door tijdens de race allerlei commentaren uit te wisselen met de toeschouwers.
Voor het begin van de race had Frigerio zelfs een muziekpartituur bezorgd aan de muzikanten in het midden
van het stadion. Tijdens en na de race werden de muzikanten door Frigerio berispt omdat ze niet op zijn wedstrijdritme hadden gespeeld.
Het orkest was de kluts blijkbaar kwijt want tijdens de officiële huldiging werd in plaats van de nationale hymne
'O Sole Mio' gespeeld.
In 1924 (Parijs) werd de 3 000 m reeds afgevoerd. Frigerio won er de 10 km-race. In 1928 (Amsterdam) kwam het snelwandelen niet op het programma voor, maar in Los Angeles (1932) behaalde Frigerio nog een bronzen medaille, nu op de 50 km op de weg.
Jaar |
Leeftijd |
Discipline |
Medaille |
Resultaat |
1920 |
19 |
10 km snelwandelen |
|
48'06"2 |
1920 |
19 |
3 000 m snelwandelen |
|
13'14"2 |
1924 |
23 |
10 km snelwandelen |
|
47'49"0 |
1932 |
31 |
50 km snelwandelen |
|
4u59'06" |
Een zeker Italiaans maniërisme was Frigerio eigen. Maar, terwijl andere atleten nerveus of geërgerd reageerden wanneer juryleden, soms op handen en voeten kruipend, hun wandelstijl controleerden, leek Frigerio juist te genieten van de aandacht. Hij maakte er ook altijd een punt van de scheidsrechters na de proef uitvoerig te bedanken. Hij kon ook mateloos genieten van de aanmoedigingen en attenties van de menigte, soms nam hij zelfs de tijd om opmerkingen met toeschouwers uit te wisselen. Hierdoor kwam het feit dat hij een uitstekend atleet was, die grote snelheid met prefecte stijl wist te combineren, eerder op de achtergrond.
Naast zijn Olympische exploten won Frigerio Italiaanse titels op de 10 km (1919 tot 1924, 1931), op de 3 km (1921 en 22) en de wedstrijd over een uur. Hij won ook op de Britse AAA kampioenschappen in 1922 (2 km) en 1931 (7 km), en zette verschillende onofficiële wereldrecords tijdens indoorraces in 1925 in de Verenigde Staten.
Na zijn sportloopbaan werd hij handelaar in kaas. In 1934 schreef hij zijn biografie "Marciando nel nome dell’Italia" ("(snel)wandelen in naam van Italië"), met een voorwoord van Benito Mussolini.
|
|
