De vijg is de vrucht van een wijdvertakte struik of boom met grote diep ingesneden bladeren. Oude overleveringen wijzen erop dat de vrucht al voor het begin van de jaartelling bekend was in Klein-Azië , Syrië en Palestina. Vijgebomen groeien ook nu nog in het wild in Zuid-Europeese landen.

De vijg is een schijnvrucht, dat wil zeggen dat de vele pitjes in de vijg de vruchtjes zijn. Ze zijn ingesloten in de sappige, vlezige bloembodem, die aan de randen is dichtgegroeid tot een kleine, peervormige zak van ongeveer 8 cm.

De vrouwelijke vijgebomen dragen de vruchten. De vijgeschil is dun en voelt leerachtig aan. Afhankelijk van de soort is de schil groen-geel of blauw-violet van kleur. Het vruchtvlees is wit-roze tot donkerrood van kleur en bevat eetbare pitjes.

Vijgen zijn rijp wanneer de schil zacht wordt en donker verkleurt. Ze worden bijna rijp geoogst. Het vruchtvlees is zeer zacht, zoet en aromatisch. De vele pitjes stimuleren de darmwerking.

De vruchten worden vooral geïmporteerd in de periode september tot en met november. Ze komen uit Italië, Turkije, Griekenland, Frankrijk en Israël. In de voorjaarsmaanden is Brazilië een belangrijk aanvoerland. Al van oudsher komen het gehele jaar gedroogde vijgen in de handel.

Rijpe vruchten zijn nog 1 à 2 dagen houdbaar in de koelkast. De rijpe vruchten zijn erg gevoelig voor schimmel. Als er bruine plekjes op de schil verschijnen, dan zijn er schimmelsporen in de vijg gedrongen. Binnen enkele uren worden de suikers omgezet in zuren en wordt de vijg oneetbaar.

Vijgen kunnen met en zonder schil worden gegeten. Met een mesje is de schil er gemakkelijk af te trekken. Vijgen in partjes of stukjes snijden. De vijg is optimaal van smaak als ze gekoeld wordt gegeten, besprenkeld met citroen- of limoensap.

Voedingswaarde per 100 gram:

Bronnen:

De Groenteboer