|
|
Het huidige sla-aanbod is bijzonder uitgebreid. Dankzij de rode soorten is er kleur in het assortiment gekomen. Ook wat smaak betreft is het aanbod sterk verruimd. De meeste slasoorten kunnen worden ingedeeld in 2 groepen. De lactuca sativa, met zoete smaak en de cichorium intybus slasoorten, die bitter smaken. Daarnaast zijn er de overige soorten die we niet kunnen onderbrengen in die twee categoriën. Hier beschrijven we een aantal soorten uit de cichorium intybus-groep met de bittere slasoorten: andijvie, krulandijvie, frisée, witloof, roodloof, molsla en radicchio. BewarenVan alle groentesoorten zijn de slasoorten hel meest gevoelig voor manipulatie. Indien de sla gedurende meerdere dagen bewaard wordt af en toe lichtjes vernevelen met koud water. Niet in de zon leggen en zo koel mogelijk bewaren. De optimale temperatuur ligt rond 1 graad. VoedingswaardeAlle slasoorten zijn zeer rijk aan vitamines, vooral vitamine C en vitamine A. Bovendien zijn ze arm aan calorieën. AndijvieAndijvie hoort tot de bittere slasoorten. De bladeren zijn vrij breed in een losse krop en lichtgroen van kleur. De bladeren zijn wat ronden dan die van de frissee. Andijvie kan rauw in salades worden verwerkt. Krulandijvie of friseeKrulandijvie of frisee is een andijviesoort. De groente vormt een vrij open krop en heeft krullerig, sterk ingesneden blad. Het hart van de krop is geel en de buitenste bladeren zijn lichtgroen. De smaak van frisee is licht bitter en laat zich goed combineren met andere slasoorten. Het is ook erg goed als garnering te gebruiken. WitloofWitloof stamt af van de wilde cichorei (Cichorium intybus) die oorspronkelijk in het Middellandse Zee-gebied was te vinden. Witloof werd rond 1850 bij toeval "ontdekt" in België en wordt in 2 stadia gekweekt. Eerst wordt de wortel op de koude grond gekweekt. Die wortel wordt vervolgens in een donkere kas gepoot, waardoor de bladeren wit tot lichtgeel van kleur blijven. Witloof kan na ong. 3 weken worden geoogst. De bladeren van de witloof hebben een dikke nerf en zijn sappig met een aangenaam bittere smaak. Door witloof in koud water te weken verdwijnt een deel van de bittere smaak. De stam kan soms erg bitter zijn en dient daarom weggesneden te worden. Witloof kan rauw in salades worden verwerkt of kort worden gekookt. Snijd de bladeren vlak voor het opdienen, aangezien ze verkleuren. Het past goed bij kaas, speciaal groene-schimmelsoorten en rauwe bladeren zijn lekker met een goede dipsaus. RoodloofEen variant op de gewone witloofstruikjes is roodlof. Het is een kruising tussen radicchio en witloof. De struikjes zijn wit met rode gevlamde bladeren. De smaak is licht bitter. Roodlof is geschikt voor rauw gebruik. MolslaMolsla wordt in het Frans pissenlit genoemd en is het blad van de paardebloem. De gekweekte soort heeft vrij brede en lange bladeren. Ze groeien in een rozet en zijn donkergroen met witte aders. In Frankrijk is het een geliefde slasoort. De smaak is erg bitter en doet het uitstekend in combinatie met uitgebakken spekjes. Laat zich ook goed met andere slasoorten combineren. Lekker met wat olijfolie, citroensap en knoflook nadat het kort is gekookt.
RadicchioRadicchio is familie van witloof maar wordt meestal rauw gegeten. Het is een rond, klein, stevig kropje met wijnrode bladeren met witte nerven. De structuur van het blad is stevig, knapperig maar toch mals.
De smaak is bitter. De slasoort laat zich goed met andere soorten mengen, zowel vanwege de smaak als ook vanwege de mooie kleur. Dit is een van de vele variëteiten die zijn ontwikkeld uit de wilde cichorei. De prachtige kleur dankt het aan zorgvuldig uit het licht houden. Komt er licht bij, dan kleuren de bladeren groen of koperkleurig. Radicchio wordt meestal rauw gegeten en smaakt licht bitter. Het combineert goed met neutrale slasoorten. Soms wordt het verward met roodlof, wat een kruising is tussen radicchio en witloof. De struikjes zijn wit met roodgevlamde bladeren. Tijdens het koken verdwijnt van beide de rode kleur. Radicchio is ca. 2 dagen houdbaar in de koelkast, roodlof iets langer. Kalender
|
|