Het raadsel van de sfinx
De grote sfinx van Gizeh die naar het oosten in de rijzende zon kijkt en het grootste stenen standbeeld te wereld is, is al eeuwenlang een bron van mythen, fabels en legendes. Dit raadselachtige symbool van Egypte is altijd gesluierd geweest in geheimzinnigheid.
De huidige theorie is dat de sfinx rond 2500 v. Chr. door Farao Khafre werd gebouwd. Toen in 1991 geologisch bewijsmateriaal aantoonde dat de sfinx tenminste 6000 v. Chr. was gebouwd, 3000 jaar voordat de Egyptische beschaving begon.
de Amerikaanse schrijver en autodidactisch egyptoloog John Anthony West, had er maar liefst 15 jaar voor nodig om de heersende ideeën te veranderen.
De gevestigde egyptologen geloofden de de sfinx door Kharfe was gebouwd omdat het gezicht overeenkomstigheden vertoonde met het standbeeld van de farao in het Museum van Caïro. West liet acepten zien in de zichtbare link tussen de sfinx en het standbeeld van de farao die niet klopten, door ongewoone methodes te hanteren. West riep de hulp in van luitenant Frank Domingo, een gerechterlijkdeskundige die gespecialiceerd was in het reconstrueren van gezichten die vergaan waren gegaan of verminkt waren. Domingo vergeleek het gezicht van de sfinx met het gezicht van het standbeeld van Kharfe. Uit gedetailleerde' schetsen die van beide gezichten werden gemaakt, concludeerden dat de twee gezicht verschillende pesoonlijkheden voorstelden. Domingo voegde er aan toe dat als later er onweerlegbare informatie komt dat aangeeft dat de sfinx Kharfe is , zouden de kunstenaars onbekwaame technici zijn geweest.
Omdat Domingos bewijsmateriaal voor de egyptologen niet afdoende bewees dat de sfinx ouder is voorheen werd gedacht, probeerde West het opnieuw. Hierbij stelde hij vast dat de erosie van de sfinx niet was ontstaan door woestijnwinden, maar door regenwater.De laatse keer dat Egypte hevige regens heeft gekend, was net na de laatste ijstijd die wel 12000 jaar v. Chr. was begonnen. West kon zijn standpunt alleen maar bewijzen aan de traditionele egyptologen door de meedewerking van een geaccepteerde geoloog, die bevestigde dat de steen inderdaad door water was uitgesleten.
Dr. Robert Schoch van de univesiteit van Boston ondekte enige tijd later ook dat het monument en het nabij gelegen tempelcomplex uit dezelfde steen waren gehouwen.
Om deze theorie nog meer kracht te geven wilde West weten wanneer dat rondom de sfinx werd uitgehouwen.Zo zou hij erachterkomen hoe oud de sfinx eigenlijk was.
Hierbij werd nogmaals bewezen dat de sfinx in verscheidenne lagen was uitgehouwen en dat de zwaar uitgesleten voorkant van het monument de achtkant rond 3000 jaar antidateerde.
De conclusie was dat Khafre de sfinx in een onafgewerkte staat ontdekte. Khafre repareerde de sfinx en de tempels daarom heen met granieten platen over de lijmsteen te plaatsen. En omdat het hoofd van de sfinx relatief kleiners is dan het lichaam hebben de egyptenaren het waarschijnlijk met een ander gezicht aangetroffen. Toen bouwden ze de sfinx uit in egyptische stijl. De experimenten onthulden ook andere geheimen- een aantal niet onderzocht tunnels en een grote rechthoekige kamer vijf meter onder de voorpoten van de sfinx. Nog vreemder was deat de ontdekking van de kamer 60 jaar daarvoor reeds was voorspelt door Edgar Cayce , de beroemde Amerikaans 'slapende profeet'. Op 29 Oktober 1935 stelde hij dat de overlevenden van Atlantis in 10500 v. Chr. naar Egypte waren gekomen en de sfinx en de grote piramide binnen 100 jaar na hun komst hadden gebouwd. Nog belangrijker was dat Cayce voorspelde dat er voor het einde van de 20ste eeuween ruimte met gegevens... zou worden gevonden waar de schaduwlijn of het licht tussen de poten van de sfinx valt. Binnenin de kamer is volgens Cayce een bibliotheek van wijsheden uit de verloren beschaving van Atlantis.
Hoe dan ook , de wetenschap lijkt er op te duiden dar de sfinx lang voor de algemene geaccepteerde datum werd gebouwd.
Ook kondigde men aan dat er geheime tunnels onder de sfinx waren en dat ze deze kamers 'live' voor de wereldwijde televisie zullen openen.
Als de kamer bewijsmateriaal levert over de leeftijd van de sfinx , kan er ook een nieuw licht geworpen worden over de bewakers van het monument: de Piramides van Gizeh.
De huidige theorie is dat de sfinx rond 2500 v. Chr. door Farao Khafre werd gebouwd. Toen in 1991 geologisch bewijsmateriaal aantoonde dat de sfinx tenminste 6000 v. Chr. was gebouwd, 3000 jaar voordat de Egyptische beschaving begon.
de Amerikaanse schrijver en autodidactisch egyptoloog John Anthony West, had er maar liefst 15 jaar voor nodig om de heersende ideeën te veranderen.
De gevestigde egyptologen geloofden de de sfinx door Kharfe was gebouwd omdat het gezicht overeenkomstigheden vertoonde met het standbeeld van de farao in het Museum van Caïro. West liet acepten zien in de zichtbare link tussen de sfinx en het standbeeld van de farao die niet klopten, door ongewoone methodes te hanteren. West riep de hulp in van luitenant Frank Domingo, een gerechterlijkdeskundige die gespecialiceerd was in het reconstrueren van gezichten die vergaan waren gegaan of verminkt waren. Domingo vergeleek het gezicht van de sfinx met het gezicht van het standbeeld van Kharfe. Uit gedetailleerde' schetsen die van beide gezichten werden gemaakt, concludeerden dat de twee gezicht verschillende pesoonlijkheden voorstelden. Domingo voegde er aan toe dat als later er onweerlegbare informatie komt dat aangeeft dat de sfinx Kharfe is , zouden de kunstenaars onbekwaame technici zijn geweest.
Omdat Domingos bewijsmateriaal voor de egyptologen niet afdoende bewees dat de sfinx ouder is voorheen werd gedacht, probeerde West het opnieuw. Hierbij stelde hij vast dat de erosie van de sfinx niet was ontstaan door woestijnwinden, maar door regenwater.De laatse keer dat Egypte hevige regens heeft gekend, was net na de laatste ijstijd die wel 12000 jaar v. Chr. was begonnen. West kon zijn standpunt alleen maar bewijzen aan de traditionele egyptologen door de meedewerking van een geaccepteerde geoloog, die bevestigde dat de steen inderdaad door water was uitgesleten.
Dr. Robert Schoch van de univesiteit van Boston ondekte enige tijd later ook dat het monument en het nabij gelegen tempelcomplex uit dezelfde steen waren gehouwen.
Om deze theorie nog meer kracht te geven wilde West weten wanneer dat rondom de sfinx werd uitgehouwen.Zo zou hij erachterkomen hoe oud de sfinx eigenlijk was.
Hierbij werd nogmaals bewezen dat de sfinx in verscheidenne lagen was uitgehouwen en dat de zwaar uitgesleten voorkant van het monument de achtkant rond 3000 jaar antidateerde.
De conclusie was dat Khafre de sfinx in een onafgewerkte staat ontdekte. Khafre repareerde de sfinx en de tempels daarom heen met granieten platen over de lijmsteen te plaatsen. En omdat het hoofd van de sfinx relatief kleiners is dan het lichaam hebben de egyptenaren het waarschijnlijk met een ander gezicht aangetroffen. Toen bouwden ze de sfinx uit in egyptische stijl. De experimenten onthulden ook andere geheimen- een aantal niet onderzocht tunnels en een grote rechthoekige kamer vijf meter onder de voorpoten van de sfinx. Nog vreemder was deat de ontdekking van de kamer 60 jaar daarvoor reeds was voorspelt door Edgar Cayce , de beroemde Amerikaans 'slapende profeet'. Op 29 Oktober 1935 stelde hij dat de overlevenden van Atlantis in 10500 v. Chr. naar Egypte waren gekomen en de sfinx en de grote piramide binnen 100 jaar na hun komst hadden gebouwd. Nog belangrijker was dat Cayce voorspelde dat er voor het einde van de 20ste eeuween ruimte met gegevens... zou worden gevonden waar de schaduwlijn of het licht tussen de poten van de sfinx valt. Binnenin de kamer is volgens Cayce een bibliotheek van wijsheden uit de verloren beschaving van Atlantis.
Hoe dan ook , de wetenschap lijkt er op te duiden dar de sfinx lang voor de algemene geaccepteerde datum werd gebouwd.
Ook kondigde men aan dat er geheime tunnels onder de sfinx waren en dat ze deze kamers 'live' voor de wereldwijde televisie zullen openen.
Als de kamer bewijsmateriaal levert over de leeftijd van de sfinx , kan er ook een nieuw licht geworpen worden over de bewakers van het monument: de Piramides van Gizeh.
