|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Ik werk met individuen, koppels en gezinnen, en mijn werkwijze is gebaseerd op de ideeën uit de systeemtherapie. Hieronder geef ik een beschrijving van de belangrijkste ideeën uit de systeemtherapie, zodat u een beeld hebt van wat u kan verwachten.
De betekenis van
symptoomgedrag
Systeemtherapie is een specifieke vorm van psychotherapie, en gaat zowel over individuele therapie, relatietherapie als over gezinstherapie. Binnen de psychologie en de hulpverlening duidt de term systeem op het sociale systeem waar mensen deel van uitmaken. Hiermee wordt bedoeld: de mensen die wij kennen en waar we een band mee hebben. Iedereen maakt deel uit van verschillende sociale systemen: thuis, op school of in ons werk hebben we contact met andere mensen. Met sommige mensen hebben we oppervlakkig contact, met anderen onderhouden we een intensieve of intieme relatie.
Binnen een sociaal systeem beïnvloeden mensen elkaar. Gedachten, gedragingen, gevoelens en verwachtingen ontstaan in wisselwerking met anderen uit onze omgeving. Dit is een gecompliceerd proces waarbij problemen kunnen optreden. Bijvoorbeeld: twee partners krijgen ruzie over de taakverdeling in huis; een kind krijgt gedragsproblemen op school na een ernstige ziekte van moeder. Een systeemtherapeut zal de problemen altijd bezien tegen de achtergrond van de wisselwerking met anderen. Ook wordt bekeken wie kan bijdragen aan het oplossen van de problemen. De betekenis van symptoomgedrag Voorbeelden van symptoomgedrag zijn:
stress, depressie, angst, ADHD, agressie, problemen in de relatie of
in de opvoeding, verwerkingsproblemen na scheiding
enz. In de systeemtherapie gaat men ervan uit dat
elk gedrag - en dus ook elk symptoom - communicatie inhoudt, een
boodschap. Symptoomgedrag is dus nooit louter iets dat we moeten
bestrijden. We trachten te luisteren naar wat het symptoom ons
meedeelt over het systeem. Het symptoom is namelijk dikwijls een
ultieme poging om te spreken over iets waar moeilijk expliciet kan
over gesproken worden. De persoon zit in de knoei met gevoelens bij
zichzelf en met wat gaande is in zijn omgeving, beseft dit vaak zelf
niet, en kan of durft er niet over spreken, zodat het zich omzet in
gedrag. De systeemtheorie gaat er daarenboven van
uit dat de zoektocht naar de betekenis van het symptoom juist de weg
toont naar de oplossing van de problematiek en naar meer harmonie.
Om iemand te kunnen helpen, gaan we de weg terug: op zoek naar deze
boodschap achter het gedrag van deze persoon in zijn
context. Soms zijn symptomen
ook een boodschap over de ideeën die mensen hebben over hoe het
leven zou moeten gaan (wanneer ben je een goede partner of ouder,
wat is een goede opvoeding, …). Deze ideeën zijn soms gegroeid
binnen de
familiegeschiedenis. We kunnen op zoek gaan naar deze geschiedenis waarin dit denken is gegroeid. Zo kunnen we trachten te begrijpen hoe men tot die denkbeelden is gekomen zonder dat men beseft wat de gevolgen ervan zijn.
Soms liggen de problemen vooral in
de relationele sfeer, hetzij tussen partners hetzij tussen ouders en
kinderen, soms zijn de problemen meer individueel van
aard. Juist als het leed voor één van de gezinsleden te groot is geworden, en de steun van de omgeving onvoldoende blijkt, kan het aangewezen zijn om therapie aan te vragen.
De therapie bestaat uit gesprekken
met een systeemtherapeut. In de eerste gesprekken bekijken we wie er
al dan niet bij de therapie betrokken
wordt. Tijdens de gesprekken worden de problemen besproken en we zoeken samen met de deelnemers naar de betekenis van de individuele of relationele problemen. In de therapie kunnen de deelnemers zich bewust worden van onderlinge reacties op elkaar en begrijpen welke invloed zij op anderen hebben. Uiteraard is de belangrijkste
doelstelling het doen verminderen of verdwijnen van de klachten of
problemen. Dit wordt bereikt doordat mensen zich anders gaan
gedragen ten opzichte van elkaar, anders met
elkaar omgaan, anders op elkaar reageren en/of doordat men
een andere visie krijgt op de problemen, op zichzelf en op de
relaties met anderen.
De duur van de
psychotherapie varieert en hangt af van de aard van de problemen.
Een zitting duurt meestal één tot anderhalf uur. In het begin vinden
de zittingen vaak om de twee weken plaats. In de afbouwfase, wanneer
het beter gaat, is er meestal een langere
tussentijd. Op die manier duurt een therapie al snel een half jaar. Uiteraard wordt dit steeds in onderling overleg afgesproken. Het belangrijkste criterium voor nieuwe afspraken is de zinvolheid van de gesprekken voor u. Soms kunnen ook enkele gesprekken u al verder op weg helpen.
|
