IW Rescue (Italiaantjes zoeken nieuwe thuis)
Gallerie Anais ( J.A.G.)
Yentl's Verhaal
°12/10/2006 - †19/12/2006
!!!! Updates !!!!
Forum
(interactief!!!!)
Dagboek
Volg Anaïs en ons tijdens haar zwangerschap!
*********
5 Aug 2006:
Anaïs is 8 dagen loops. Naar mijn gevoel nog te vroeg voor bevruchting maar in een moment dat ik even niet oplette zat zij gekoppeld aan Amadeo.
Ik schrok ervan want ik hoorde gepiep/gejankt en dacht dat er 1 in de tuin zich bezeerd had.
Dus niet. Meneer en mevrouw stonden op het waterbed van mijn ouders aan elkaar gekoppeld.
Omdat Anaïs echt veel pijn leek te hebben en ik het te lang vond duren heb ik ze uiteindelijk naar buiten gedragen en de waterslang erop gezet. Ik wist dat dat eigenlijk niet mag maar ik kon het gejammer van Anaïs niet meer aanhoren. Vond het verschrikkelijk en besliste toen dat ik ze nooit meer zou laten fokken.
Na een minuut of 2 waren ze los. Anaïs was daarna nog een uur onrustig en bleef maar grommen en mopperen en grabbelen aan dekentjes.
Na een uur werd ze terug rustiger en viel ze in slaap.
7 aug 2006:
Omdat ik beslist had dat ik nooit meer wilde fokken, wilde ik Anaïs niet nog eens laten bespringen. Maar na overleg met een andere fokster heb ik beslist dat het toch nog maar eens moest ( om zeker te zijn en geen spijt achteraf te krijgen).
Natuurlijk, nu wilden ze niet.
Uiteindelijk de slaapkamer weer open gedaan voor ze zodat ze op het waterbed misschien toch weer zouden samenkomen.
Maar elke keer ik ging kijken als ik wat hoorde, stonden ze mij verbaasd aan te kijken en was er niets aan de hand.
Even een minuut niet kijken en jahoor, ik hoorde weer gepiep en jawel, ze stonden weer gekoppeld.
Anaïs piepte weer en nu waren mijn moeder en ik erbij om hen beide gerust te stellen.
Gelukkig kwamen ze na een minuut al weer los. Anaïs was weer even van slag en stond al mopperend de dekens te vouwen maar dat was uiteindelijk na een 10tal minuten voorbij.
Daarna hoefde het voor mij niet meer en hebben we besloten dat Amadeo maar even op logé ging bij mijn ouders. Anaïs ging met mij mee.
8 aug 2006:
Amadeo vond het verschrikkelijk om op logé te zijn. Hij wilde bij Anaïs zijn. Hij kon zijn geliefde niet missen.
Dus, hij is weer mee terug naar huis gegaan en beide hadden broekjes aan zodat er niets meer kon gebeuren.
Maar ik werd gek van hun uitdagen en besliste dat Anaïs dan maar op logé ging.
Zij vond het prima. Had ze rust, hoefde ze geen hondenbroekje aan en kon ze lekker in het waterbed slapen.
Ik had die avond en nacht een heel onrustige tijd. Amadeo wilde kost was kost bij Anaïs zijn en bleef de hele nacht onrustig en zelfs vervelend. Hij probeerde zelfs het poortje in de tuin over te klimmen.
9 aug 2006:
Anaïs en Amadeo mogen weer beide bij mij komen slapen. Zonder elkaar is het erger dan met elkaar. Dan alle twee maar broekjes aan. En inderdaad, we hadden het allemaal wat rustiger. Maar, het was wel oppassen geblazen.
15 aug 2006:
Het lijkt erop dat Anaïs haar loopsheid langzaam overgaat. Ze daagt Amadeo niet meer echt uit en Amadeo lijkt ook langzaam de interesse te verliezen. Eindelijk.
Maar, helaas, verkeerd gedacht.
Bij een bezoek aan mijn ouders liet ik ze allebei buiten ( terwijl mijn ouders ook buiten waren en ik heb vroeg om op te letten). Ineens hoor ik mijn moeder ‘oh nee, hè’ zeggen en ging ik kijken. Jawel, Amadeo zat weer gekoppeld aan Anaïs. DAT was niet meer de bedoeling. Het was nu 10 dagen na de eerste dekking. Maar ja, wat moest ik eraan doen. Niets dus.
Ze zaten zo’n 20 minuten aan elkaar gekoppeld en weer was Anaïs aan het piepen. Gelukkig wel iets minder als de vorige keren maar goed, ik hoorde haar nog altijd janken bij elke beweging. Voor comfort had mijn vader ze op de bank gelegd zodat ze in ieder geval niet hoefde te blijven staan.
Het kon uiteindelijk dus niet meer missen dat Anaïs zwanger zou worden.
Maar tot de laatste 3 weken van de zwangerschap is het gokken en ernaar raden. Afwachten dus.
Alvast even gaan tellen om zeker te zijn. Een hond is gemiddeld 63 dagen zwanger, gerekend vanaf de eerste dekking. Dus, ik kom uit dat de bevallingsdatum rond 6 oktober zal liggen. Staat op de kalender.
12 Sept 2006:
Ik heb het vermoeden dat Anaïs degelijk zwanger is. De afgelopen 5 à 6 weken heb ik niet veel aan haar gemerkt buiten dat ze ontzettend veel rilde/bibberde en af en toe rusteloos was.
Maar vandaag tijdens het wandelen zag ik toch wel enige verandering in haar lichaam. Haar borstkas was gaan uitzetten en ook zag ik dat haar tepeltjes groter werden.
Even in de gaten houden.
13 sept 2006:
Toch maar een foto gemaakt om te volgen hoe ze uitzet want voor mij is het duidelijk, ze is wel degelijk zwanger. Ook vraagt ze meer en meer eten. Niet haar brok want die hoeft ze niet maar ze wil continu iets lekkers hebben. Ze eet de oren van mijn kop.
18 sept 2006:
Ja hoor, ze is zwanger. Geen twijfel meer mogelijk als je het mij vraagt. Haar buikje begint nu toch echt op te zetten. Ook blijft ze om eten vragen. Ik heb inmiddels al andere brok gehaald om te zien of ze dat lekkerder vond maar heeft niet veel uitgehaald. Ze eet het, heeeel af en toe. En dan alleen als ik het aanmaak met wat water zodat het zacht wordt. Dus, ben ik ook maar kant en klare voeding (diepvries… rauw vlees) gaan halen zodat ze toch hondenvoeding binnenkrijgt en haar vitamines die ze nodig heeft. Dat eet ze wel graag. Ook staat er magere platte kaas ( kwark) in de koelkast als tussendoorsnack. En andere soort kazen ( geen schimmelkazen).
Dat eet ze allemaal wel graag.
Ze begint ook meer naar buiten te gaan en heeft soms jeuk op haar rug en bekken. Ze lijkt ook niet bepaald happy. Ze snapt niet wat er aan de hand is en voelt zich zielig. Echt sneu. Nog een reden om nooit meer een nestje puppies te nemen. Dit is geen leuke ervaring voor de moederhond.
20 sept 2006:
Ik heb nieuwe fotos gemaakt. Volgens mijn calculatie zitten we nu in week 7. Een hond is ongeveer 9 weken zwanger dus we hebben nog een goede 2 weken te gaan.
Ja, je begint het nu echt goed te zien. De tepels worden flink dikker en haar buikje ook.
Het eten gaat nog altijd niet van harte. Ja, wel ons eten maar niet de brokken maar goed, we komen er wel.
Om me alvast wat voor te bereiden heb ik heeeeel de avond op internet alles opgezocht over hondenzwangerschap, bevalling en de puppies. Zelfs verschillende videos van bevallingen bekeken. Mijn hemel, kan ik dit allemaal wel aan?
Er komt veel bij kijken.
Veel handdoeken en lakens klaarleggen, de temperatuur van Anaïs gaan bijhouden ( 24 uur voor de bevalling daalt de temperatuur ruim 1 graad), een werpbox klaarmaken en ergens zetten waar het warm is, hoe een puppy tot leven wekken, etc etc. Oh jee, waar zijn we aan begonnen?
Maar goed, ik weet nu wel veel meer dan voor ik dit allemaal had gelezen. En pa is inmiddels ook gewaarschuwd. Hij zal mijn assistent zijn. Hoop dat ie dat ook is als het midden in de nacht is want tja, over het algemeen bevallen honden in alle rust, midden in de nacht. Poeh.
We zijn even bij de dierenarts langs geweest.
Dit moest toch wel gebeuren. Ik wil zeker zijn dat ik op haar kan rekenen tijdens en na de bevalling.
Nou, het verlossende woord ( niet verrassend) kwam eruit. Anaïs is wel degelijk zwanger. De dierenarts voelde dat er iets inzat. Hoeveel is momenteel nog niet bekend.
Ik mag een röntgen laten maken maar zij vond het eigenlijk onnodig en ik eigenlijk ook. Je kan niet voor 100% zekerheid zien hoeveel pups het worden en tja, als het er veel zijn, moeten ze er toch allemaal uit en groot worden. We zien dus uiteindelijk wel hoeveel eruit komen.
Maar, volgens de dierenarts ben ik al TE goed voorbereid. Er waren zelfs spullen die ik niet moest gaan halen, zoals een blaaspipet. Zij heeft dat zelf nog nooit nodig gehad en gaf tips over hoe ik vocht uit de longentjes en mond kan halen.
Er is een techniek waarbij je de pup in je hand slingert vanaf boven je hoofd tot tussen je knieën ( G- kracht opwekken dus) maar die raadde ze ten strengste af. Dat veroorzaakt hersenbloedingen en is dus geen goede techniek ( in de US wordt deze techniek wel regelmatig toegepast). Ok, dat is dus afgeschreven. Ik ben niet van plan mijn mini hondjes al direct met een hersenbeschadiging op te zadelen. Wie wil dat nu wel?!
23 sept 2006:
Anaïs eet echt niet graag haar brokken, ook niet de nieuwe die ik gehaald heb. Maar, als ik ze nat maak en wat laat staan dan wil ze het wel als ik ze maar voed. Ja, het is een typetje, mijn Anaïs. Ze wil graag op haar wenken bediend worden.
Ze wordt nog steeds dikker maar dat zal nog veel meer worden.
Ik zou normaalgezien rond deze tijd activiteit in haar buikje moeten voelen maar ik voel niks. Geen pootje dat trapt of een hoofdje dat beweegt. Ik voel zelfs niet eens dat er iets inzit. Haar buik voelt erg hard aan maar ik herken er geen vorm van een pup in dus ik kan ook nog geen gok doen op hoeveel pups het kunnen zijn. Ik hoop op 3 scheetjes van pups maar we zullen wel zien wat eruit komt.
Anaïs geeft wel aan door te piepen en bedelen dat ze honger heeft. Ze gaat niet naar haar bak met eten maar ze wilt dat ik haar iets voed, of ze wil gewoon iets lekkers, iets wat wij mensen eten ( Anaïs is een Bourgondiër. Zij houdt van lekker eten, vooral menseneten).
Ze slaapt tussendoor redelijk veel. Ook wordt haar adem zwaarder en merk ik dat ze vaak niet comfortabel kan liggen. Logisch want die pupjes zijn op haar maag, longen en blaas aan het drukken. Net als bij een mens.
Ik hoop voor haar dat de pups snel komen en niet blijven zitten tot 6 oktober.
25 sept 2006
Toch nog maar even wat fotos gemaakt. Ik wil later ook nog terugkijken hoe Anaïs was toen ze de pupjes verwachtte.
Dus, hier nog een foto van vandaag:
27 sept 2006
Ik heb iets gevoeld! Nu weet ik niet zeker of het pupjes zijn of gewoon een drukke darm maar ik voelde degelijk wat.
Een vreemd gevoel wel. Het voelde aan als bubbels, heel harde bubbels. Het kwam op als een bubbel en ging ook weer weg alsof de bubbel knapte. Ik zou het anders willen uitleggen maar ik kan het niet. Ik ervaarde het zo.
Wel zielig hoor. Anaïs kan steeds minder goed een lekkere positie vinden om in te slapen. Ze ademt ook heel zwaar. Het duurt 's avonds ook wel even voor ze een lekker plekje in bed heeft gevonden. Ze moet ook elke nacht net als ik een uur in bed lig nog naar buiten voor een plasje. Elke nacht weer.
29 sept 2006
Een belangrijke dag voor mij. Een operatie. Ik heb een stoma (sinds februari 2006) en heb al vanaf het begin ervan last van wild vlees bultjes die niet weg te krijgen zijn dus worden ze inmiddels voor de 2de keer al operatief verwijderd.
Ik merkte nog niks aan Anaïs en ze heeft nog altijd
lekkere honger.Komt dus goed uit want dan kan ik met een gerust hart naar het
ziekenhuis. Het is gelukkig maar een dagopname.
Anaïs verbleef bij mijn ouders zodat ze niet alleen zou zijn ( Amadeo ging ook
mee naar mijn ouders, natuurlijk) en in de gaten kon gehouden worden. Ze had een
rustige dag en ik een voorspoedige dag. De operatie verliep goed en ik mocht nog
voor 18u weer naar huis. Ik voelde me prima en zowel Amadeo als Anaïs waren
weer dolblij mij te zien.
's Avonds heb ik nog even mijn hand op Anaïsje haar buikje gelegd en inderdaad, ik voel beweging. Nu lijk ik meer een hoofdje ( of is het toch een pootje of ruggetje?) te voelen. Het is niet meer zozeer een bubbel maar meer een balletje dat tegen mijn hand voorbij schuift. ZO schattig. Maar toch wel eng. Soms slaat mijn hart een klopping over. Ik vind het zo raar dat je daar iets voelt wat Anaís zelf niet doet. Een echt mirakeltje. Inmiddels komt er ook al melk uit 1 tepeltje. Een heeeel miniscuul beetje maar het is wit en het moet melk zijn. jeetje, het komt nu echt dichtbij.
1 okt 2006
We zijn er bijna. Het is nu ECHT aftellen. We zitten op de
58ste dag na de eerste dekking. Ik ben vandaag nog wat laatste puppy inkopen
gaan doen. Heb nu halsbandjes die ze vrij snel aankunnen ( klein dus) en die ze
zelfs aankunnen als ze ouder zijn, ook nog wat lekkere puppybiscuitjes want tja,
die pups willen ook wel af en toe wat lekkers.
En nog dental floss gehaald zodat ik de navelstrengetjes kan afbinden. Tja, je
moet aan alles denken.
Anaïs eet nog steeds en ze is ook nog tamelijk rustig. De pups zullen niet voor
dit weekend zijn.
Ik heb ook het idee dat het niet veel pups zijn. Het voelt daar niet druk in
haar buikje en naar mijn idee wordt ze nu ook niet meer dikker. Het zakt
daarvoor in de plaats allemaal uit. Haar buikje is nu echt een hangbuikje en ook
haar tepels beginnen te hangen. Ik heb nog niet gemerkt dat er uit andere tepels
melk komt maar misschien moeten we daarvoor wel wachten tot na de bevalling.
Daar heb ik nog geen idee van.
Vandaag toch maar weer wat foto's van haar gemaakt. Volgens mij begint Anaïs het nu ook iets minder erg te vinden. Ze ademt nog steeds zwaar en kan niet altijd een comfortabel plekje vinden om te slapen maar ze is niet meer zielig als in het begin. Goed om te zien. Voel ik me iets minder schuldig maar dat zal wel weer in volle glorie terugkomen als ze eenmaal aan het bevallen is.
Hier de foto's van vanmiddag.
En kijkt ze hier niet schattig?? Oh, wat ben ik dol op mijn meisje. Ik geniet altijd van haar en ze is ook ZO lief.
Nu is het echt uitkijken wanneer haar gedrag veranderd want dan is de bevalling begonnen. Hou het hier in de gaten!
Wordt vervolgd.
