Wat we samen doen, doen we beter

Vijftien jaar lang was ze de rechterhand van voormalig minister en huidig ondervoorzitter van het Brussels parlement Jos Chabert (CD&V), maar ook nu Brigitte De Pauw (46) zelf volksvertegenwoordiger is, komt ze naar de normen van het huis op een onchristelijk vroeg uur aan in haar bureau aan de Lombardstraat. “Ik heb 25 jaar in loondienst gewerkt, en verkozen zijn was een echte ommekeer. Als parlementslid ben je semi-zelfstandige, je beslist zelf over je tijdsbesteding en over de onderwerpen die je wilt behandelen. Ik geef toe, het was even wennen.”

Brigitte De Pauw komt iedere ochtend om kwart over acht in het parlement aan. “Een gewoonte die ik al achttien jaar aanhoud, en die dateert van de tijd dat ik mijn zoontje naar de crèche moest brengen,” zegt ze met een lach. “Thuis werken kan ik niet, het lukt me gewoonweg niet. Ik ben altijd een ploegspeler gespeeld. Mijn ideeën moet ik kunnen toetsen aan die van anderen, ik moet af en toe een babbel slaan.

Het is niet omdat ik nu parlementslid ben dat ik iemand anders ben. De contacten met de basis en de sector blijf ik koesteren. Ik begrijp ook niet waarom mensen die me jarenlang Brigitte genoemd hebben, me na mijn verkiezing opeens met mevrouw De Pauw aanspraken.” Haar baan als adjunct-kabinetschef Welzijn bij Chabert heeft ze naar eigen zeggen met veel plezier gedaan, maar toch vond ze het na vijftien jaar welletjes. Ze kon van ieder dossier voorspellen welk parcours het zou volgen, wie zou dwarsliggen en welke hindernissen moesten worden genomen. “Ik had een nieuwe intellectuele uitdaging nodig. Dat klinkt misschien gewichtig, maar zo is het wel. Was ik niet verkozen geweest als parlementslid, dan had ik naar een andere baan uitgekeken; een kabinetsfunctie bij wie dan ook had ik vast en zeker geweigerd.” Daarom, onderstreept ze, wil ze zich vooral bezighouden met gewestdossiers zoals betaalbaar wonen; de Vlaamse Gemeenschapscommissie kent ze op haar duimpje. Maar wij willen het ook hebben over communautaire kwelduivel(tje)s en over de verschillen tussen mannen en vrouwen.

De huisartsenwachtpost Médinuit, die de spoedgevallen in de ziekenhuizen moet ontlasten, heeft alleen Franstalige dokters in dienst. En het enige antwoord dat minister van Sociale Zaken Rudy Demotte (PS) kan verzinnen, is: er zijn geen tweetalige artsen. De communautaire problemen blijven maar aanslepen. Wordt u daar niet doodmoe van?
Brigitte De Pauw: “Ik vraag me in alle eerlijkheid af of we het tekort aan tweetalige dokters niet aan het cultiveren zijn. Médinuit is een federale dienst, Nederlandstalige patiënten moeten er in hun taal terechtkunnen. Het erge is dat Demotte weer eens geen overleg gepleegd heeft met de Brusselaars, Guy Vanhengel en Benoît Cerexhe van de Gemeenschappelijke Gemeenschapscommissie. Maar ik hou er niet van om problemen te communautariseren of grote verklaringen af te leggen. Er stelt zich een probleem, dus moet er naar een oplossing gezocht worden.”

Minister Demotte (PS) richt ‘toevallig’ de eerste huisartsenwachtdienst op in Sint-Jans-Molenbeek, waar de grote baas van de Brusselse Parti Socialiste, Philippe Moureaux, burgemeester is. Gelooft u in toeval?
De Pauw: “Er is gezegd en geschreven dat er een verband is, maar ik ben niet zo slecht om Demotte en Moureaux hiervan te verdenken. Misschien heeft Moureaux zich wel als eerste kandidaat gesteld, want Demotte heeft nog huisartsenwachtdiensten beloofd. De eerste Médinuit is dan wel in Molenbeek ingeplant, maar hij bedient ook Jette (waar De Pauw gemeenteraadslid is, DV), dat is de Jettenaren meegedeeld in het jongste nummer van het gemeentelijke informatieblad.”

“Ik vind zo’n wachtpost wel een goed idee. Ze kan de spoeddiensten van de ziekenhuizen ontlasten, al is het natuurlijk nog beter als meer Brusselaars een vaste huisarts zouden hebben. Vanhengel heeft een campagne beloofd om de Brusselaars hiertoe aan te sporen. Ik heb hem al laten weten dat ik voorstander ben van een gezamenlijke aanpak door de Vlaamse, Franse en Gemeenschappelijke Gemeenschapscommissie. Ik blijf geloven in meer samenwerking.”

Denkt u dat zo’n campagne veel Brusselaars over de streep kan halen? Mensen die krap bij kas zitten, gaan naar de spoeddienst omdat de rekening pas later volgt, de huisarts wil boter bij de vis.
De Pauw: “Dat klopt, maar ook dat is niet onoplosbaar. Waarom zou de federale regering bijvoorbeeld niet overwegen om voor huisartsen het systeem van de derde betaler in te voeren? Nu betaal je als patiënt de volle pot. Laat de patiënt alleen het remgeld betalen en misschien gaan er dan minder Brusselaars naar de spoeddiensten.”

Als huisarts zou ik daar heel wantrouwig tegenover staan. De overheid heeft geen al te beste reputatie als het op betalen aankomt.
De Pauw: “Ook daar moet iets op te vinden zijn. Een systeem van voorschotten lijkt me het onderzoeken waard.”

Laten we het even over de strijd der seksen hebben. U hebt samen met Céline Frémault een voorstel ingediend om gemeenten die niet één vrouwelijke schepen hebben, te straffen. Het lijkt erop dat goed opgeleide vrouwen druk bezig zijn hun eigen carrière veilig te stellen.
De Pauw: “Op gewestniveau is het al zo: er moeten minstens twee vrouwelijke ministers zijn. Dan is het toch logisch dat we het principe ook op gemeentelijk niveau toepassen? Ik vind dat je als overheid consequent moet zijn.”

Maar alle schepencolleges tellen vandaag al minstens één vrouw. Hebt u dan zo’n wantrouwen in de mannelijke soort?
De Pauw: “Als er geen stimulansen zijn, gebeurt het niet. Het voorstel verhindert ook dat schepencolleges alleen maar uit vrouwen zouden bestaan. Mannen en vrouwen denken verschillend, daar kun je niet omheen, je hoort en je ziet het dagelijks. Trouwens, een bestuur met mannen en vrouwen werkt beter. Wat we samen doen, doen we beter. Toen ik zestien jaar geleden op het kabinet van Chabert ging werken, kwam ik in een mannenwereld terecht. Voordien had ik negen jaar Familiehulp geleid, een exclusief vrouwelijke organisatie. Het was een hele verandering. Maar ik heb er ook altijd om kunnen lachen, er zijn op het kabinet nogal wat flauwe grappen over mannen en vrouwen over de computer over en weer gegaan.”

Kriebelt het soms niet om tussenbeide te komen op het kabinet van uw partijgenote Brigitte Grouwels? U bent als adjunct-kabinetschef vijftien jaar met welzijn bezig geweest, Grouwels is er nu bevoegd voor.
De Pauw: “Natuurlijk, maar ik voel me niet geroepen om schoonmoeder of schoonzuster van Grouwels te spelen. Zij is de minister, en ze verdient alle kansen. Ik heb gezegd dat ik mijn expertise ter beschikking stel, meer niet. Je moet jonge mensen die op een kabinet gaan werken, ook de kans geven om zich waar te maken.”

U wilt binnenkort de huursubsidies weer op de agenda. Dreigt de nadruk die tegenwoordig op sociaal wonen ligt, niet tot nog meer dualisering te leiden? De middeninkomens vallen uit de boot: ze verdienen te weinig om te huren op de vrije markt en te veel voor een sociale woning of voor subsidies voor de aankoop van huis.
De Pauw: “In een stad moet iedereen aan zijn trekken komen, armen, middeninkomens én rijken, anders is een stad niet leefbaar. Het zijn de middeninkomens en de rijken die geld in het laatje van de overheid brengen. We moeten ons opnieuw concentreren op de renovatie van sociale woningen. De regering gaat wel 3.500 sociale woningen bouwen, maar wanneer zullen die instapklaar zijn?”

“Ooit zullen we moeten overwegen om de woonblokken uit de jaren zeventig, zoals aan de Papenvest, te halveren. Het moet geen pretje zijn om in zo’n omgeving geboren te worden en op te groeien. Ook mensen met een laag inkomen hebben recht op een kwaliteitswoning in een aangename omgeving. Ik zeg: mix de mensen; alle armen samenproppen is niet gezond.”

Met huursubsidies maak je de betere wijken misschien sociaal gemengd, de getto’s verdwijnen er niet mee.
De Pauw: “Ik ben me volop aan het inwerken in de sociale woonsector, nadien ga ik me zeker op de Gewestelijke Ontwikkelingsmaatschappij (Gomb) werpen. De Gomb moet veel meer woningen voor middeninkomens op de markt brengen. En allicht moeten we ook overwegen de inkomensgrenzen voor sociale woningen op te trekken. De hoge vastgoedprijzen dreigen nog meer mensen in de schulden te duwen. De inkomensgrenzen optrekken zou ervoor kunnen zorgen dat niet nog meer mensen, de lagere middeninkomens, in de armoede geraken.”

“Sommige PS’ers blijven herhalen dat huursubsidies cadeaus voor de rijken zijn. Ik ben het daar absoluut niet mee eens. Binnenkort breng ik de huursubsidies te berde en nadien volgen andere vragen. Daar mag u zeker van zijn.”

Dit interview van Danny Vileyn verscheen in Brussel Deze Week van 13 april 2005, de foto werd genomen door Ivan Put

>Terug naar pers