 |
|
|
Tijdschrift 'Jerrycan' |
|
|
Nieuw adres:
Deze website heeft een broertje het tijdschriftje Jerrycan In het nummer nov.-dec.'00-jan.01 stonden twee artikeltjes waar jij kan op reageren.
We willen kunnen willen waarover we willen willen! Snap j’em? Doe niet te veel moeite. ‘t schijnt een typisch kenmerkt te zijn van het wereldje waarin wij vandaag leven. Typisch, want ’t is nieuw. Vroeger aanvaarde men dingen zonder zich daar veel vragen bij te stellen. Vandaag willen we graag zelf beslissen. Schitterend! Want ‘willen’ heeft met vrijheid te maken. En… niets boven de vrijheid, natuurlijk! Echte vrijheid, bedoel ik. Want wat willen we eigenlijk? Zonder het steeds goed te beseffen willen we vaak gewoon aan de verwachtingen voldoen. We willen vooral niet teleurstellen. We willen… ‘goed voorkomen’. Op dat vlak staat een hele industrie klaar om onze wensen in te willigen. Schoonheid is een kwestie van willen. Willen fitnessen, willen gezond eten, willen maquilleren, willen epileren. Schoonheid is een zaak van siliconen, van aerobics en joggen, van crčmes en poedertjes geworden. Het is jouw keuze… Werkelijk? Vriendschap staat ook bovenaan ons verlanglijstje staat. Vrienden zijn belangrijker dan familie, want vrienden die kiezen (lees : willen) we zelf. Mooi toch? Maar…is het niet precies dit wat onze (vriendschaps)relaties zo kwetsbaar maakt? Als de wil verdwijnt (en de wil verdwijnt (soms)), verdwijnt ook de reden om in relatie te blijven. En wat als je op een bepaald moment vast stelt dat niemand je nog wil, niemand je mist, niemand je nodig heeft? Neen, je kan er maar beter voor zorgen dat je goed overkomt. Dat willen we toch… Neen, diep in ons leeft een verlangen dat nog verder gaat. Gewoon aanvaard worden zoals je bent. Niet overgeleverd aan het grillige willen (of niet willen) van de ander, maar bemind omdat je bent, wie je bent. Enig. Uniek. Kostbaar! Ik heb ooit eens een verhaal gelezen van een man, een vader van twee zonen. De jongste keerde zijn vader de rug toe, hij verspeelde zijn geld op de slots (of zoiets). En toen hij na veel omzwervingen terug thuis kwam, werd hij door zijn vader omarmd. Hij werd bemind omdat het… zijn zoon was.Te gek. Het was een verhaal over God. Ga naar het trefpunt en reageer
Geef me vuur! Even raden… Terwijl jij dit nu leest is het buiten eerder fris. En omdat jij niet echt van kou houdt, heb je een dikke trui aangetrokken of gewoon een warm plekje in huis opgezocht… Juist? ‘t Verbaasd me niks, want kou is nu eenmaal niet echt gezellig. Het maakt je futloos en prikkelbaar. Als je kou hebt is er nauwelijks nog iets wat je echt gelukkig maakt… Eigenlijk helemaal niet zo erg. Zoek gewoon wat warmte op en je herleeft! Vervelend wordt het als koude niet meer met temperatuur te maken heeft. Koude kan immers ook aan de binnenkant zitten. "Ik heb een beetje kou in mijn hart" zong Frank Boeyen. Voor Noordkaap was het "Mijn hart staat op punt te bevriezen." Ken je dat: zo’n kil gevoel? Geen wonder want heel onze wereld is kil geworden en de liefde ook. Er is zo weinig solidariteit, zo weinig hartelijkheid in onze maatschappij. Het doffe wantrouwen tegenover alles en iedereen maakt ons als vogels in de winter. Oh ja, we zullen wel ons best doen om de volgende weken wat warme gezelligheid te scheppen. Feest-verlichting alom, kerstbomen met veelbelovende pakjes, sneeuw (uit spuitbussen) op de winkelruiten... Fake-sneeuw. Fake! Is het niet allemaal fake? Neen, ik heb geen probleem met kerstmannen en vuurwerk. Het doet me alleen maar denken aan het misverstand van Raymond "Geef me vuur, GEEF ME VUUR, neen, geen lucifer natuurlijk…" De kilte van onze samenleving, de kou in ons hart neem je niet weg met een lucifer, noch met gecommercialiseerde gezelligheid. Alle vuur is slechts strovuur, heel hevig, maar het laait maar heel eventjes op en we kunnen er ons niet echt aan verwarmen De echte warmte moet van elders komen... W.G. |
