Nieuw
adres:
www.jerrycan.be
Een
woestijn?
Gent
St.-Pieters.
8.00u. in de ochtend.
Zoals elke dag, dezelfde drukte
waarin dezelfde mensen dezelfde weg gaan.
Scholieren dringen voor een plaats op bus of tram.
Stuk voor stuk prachtige, unieke mensen,
opgenomen in een anonieme massa.
Eenzame mensen, die veel verwachten
van het leven, maar voortdurend
op zichzelf terug geworpen worden
in een wereld die het leven uit hun lijf zuigt.
Gebukt onder de constante druk
om te presteren en om zichzelf te bewijzen.
Kunstmatig overeind gehouden door het infuus
van consumptie en vluchtig genot.
Enkele opvallende reclamepanelen
wijzen de weg in het kleurloze landschap...
8.10u.,
diezelfde ochtend.
De grootste drukte is verdwenen.
Alles verliep volgens plan.
- Welk plan ?
Stt... niet te veel nadenken,
en vooral geen vragen stellen. -
Ze komen er wel door.
Ze geraken eraan gewend.
De meesten ondergaan.
Sommigen
gaan eraan ten onder.
een
woestijn ?
Een
oase…
300 meter
verderop : een redemptoristenklooster.
De gevel geeft wellicht een weinig frisse indruk.
Voor voorbijgangers misschien vage herinnering
aan een achterhaald instituut...
Maar er schuilt meer achter...
De grauwe façade
verbergt een onvermoede rijkdom :
Een oase van groen in de uitgestrekte kloostertuin,
en bovenal een ruimte
waar jonge mensen op adem kunnen komen.
Een halte...
waar zaken aan bod kunnen komen,
die doorgaans verloren gaan in het lawaai van alledag.
Een
stopplaats...
om even terug te blikken op dat waar men mee bezig is
en om te ontdekken
hoe het verder kan.
Een gelegenheid...
waar men tochtgenoten
kan ontmoeten.
Een oriëntatiepunt...
waar wegwijzers aangereikt worden.
Een oase...
waar kracht en inspiratie te vinden is
om verderop tocht te gaan.
een Oase...
|
