|
Reactie
Een
kort vraagje dat wellicht een berg negatieve ervaring verwoord, want ruzie
(wie kent het niet?) is iets wat je leven helemaal ondersteboven kan
halen, zeker met mensen met wie je regelmatig in aanraking (moet ik zeggen
'aanvaring'? komt.
"Hoe
pak je het aan?" vraag je.
Ik
dacht door te 'praten'. Je weet dit natuurlijk wel. Het lijkt wel een
cliché 'ruzie moet je gewoon uitpraten.' Alsof dat zo 'gewoon' is. Neen,
praten is misschien wel het belangrijkste, maar ook het moeilijkste.
Toch
een paar suggestie. Probeer eens aan je ouders te zeggen hoe je je voelt.
Hoe jij een bepaalde situatie ervaart. Een gesprek dat begint met "Ik
voel me..." verloopt gans anders. Het is natuurlijk niet makkelijk om
je gevoelens te verwoorden, zeker niet in zo'n situatie. En als je ouders
niet echt luisteren of je niet echt begrijpen lijkt het misschien
onmogelijk. Toch zullen ze, denk ik, je pas kunnen begrijpen als je ze
vertelt hoe je je voelt.
Als
dit echt moeilijk is, kan je misschien een kort briefje schrijven naar je
moeder (of vader). Zo kan je eens rustig verwoorden wat op je hart ligt.
Wellicht gaan ze dan wel eens zitten om wat tijd voor je te maken...
Het
is geen tovermiddel, maar een begin. Ik schreef bovenaan de bladzijde
"In de knoop met je ouders". Het is een mooi beeld : een
'knoop'. Door het gelijk aan jou kan te halen wordt de knoop strakker.
Door even wat minder hard te trekken (dit wil niet zeggen 'gewoon
toegeven') ontdek je soms hoe je er uit geraakt. Ik weet wel : het moet
van twee kanten komen. Maar misschien moet iemand het initiatief nemen.
Als jij kunt vragen "hoe geraak ik eruit?" dan kun je misschien
ook een eerste stap zetten. Een kleine suggestie (heb ik zelf ook gedaan
en het hielp). Geef je moeder (of vader) op het einde van dit schooljaar
eens een ruikertje bloemen met een 'bedankt voor de zorgen tijdens het
jaar'... Als je dit echt kunt en meent, zal je zien dat door zo'n kleine
attentie, plots knoppen wat minder strak worden.
Griet
ik wens je echt een toffe vakantie, een vakantie met vrede in je huis,
vrede in je hart.
Ik
bid ervoor (mag je zelf ook doen, als je kan...)
Wouter
|
