Zo begon het...

Modelvliegen. Van kleuter af aan al met vliegtuigen opgegroeid. Ik ben in de Tropen (Luanda, Angola) geboren en zeker in de 50-er jaren was de luchtvaart lang zo "afstandelijk" niet als vandaag-de-dag. Het weekendvertier bestond er voor mijn ouders en hun collega's vaak uit om de namiddag op het vliegveld een biertje te gaan drinken op het terrasje, waar de vleugeltip van een of ander passagiersvliegtuig schaduw bood. Als 5-jarige was het natuurlijk erg leuk om met de andere kinderen verstoppertje te spelen achter de wielen van een, op een lading passagiers voor Brussel of Amsterdam wachtende DC-3...

            ... het luchtvaartenthousiasme werd ondertussen gevoed met plastic bouwdozen, tot pa naar België werd overgeplaatst en ik op school in Turnhout terecht kwam. De ''meester'' van de vijfde klas, ene Rik, bleek ook een vliegzot te zijn, die in de middagpauze op het speelpleintje van de school wel eens met zo'n lawaaiding van Cox (dempers bestonden toen nog niet!) rondvloog. Schitterend!
Wat later creërde Rik de mogelijkheid voor een aantal ondertussen ook vliegenthousiaste leerlingetjes om onder zijn begeleiding een zweefvliegtuig te bouwen. Balsahout met heel dun papier bespannen. En dan spanlak erover. En dat allemaal in de klas. Door de dampen moet de hele klas regelmatig high geweest zijn! Maar de daaropvolgende zomer gingen de afgebouwde vliegtuigjes en een lange draad mee op een klaswandeling, die toevallig op een grote wei eindigde. Wat hebben we die middag gegooid, gesleept, getrimd, uiteindelijk hadden we een aantal mooi vliegende toestellen. En, ze waren helemaal zelf gebouwd!...

...op een bepaalde dag, we woonden ondertussen in Spaans Baskenland, ik was toen een jaar of 11, kwam het eerste "echte" modelvliegtuig in huis. Weliswaar met lijnbesturing, dus twee touwtjes, een Mustang, van Cox. Wéken duurde het, en lamme armen van mijn vader en mij, van alle tevergeefse startpogingen, tot de piepkleine motor tóch, al bijna onverwacht, met hels kabaal in gang schoot. Meer dan 100 decibel, wolken witte rook, maar de ondertussen stinkende en vette keuken (ja, het gebeurde allemaal binnen)  werd, ook door moeder, voor lief genomen. De eerste start was een groot succes! Toen we na een aantal dagen weer geluiden konden onderscheiden was het tijd om het vliegtuig te laten doen waar het voor ontworpen was. Dus pa en ik naar buiten. Het starten verliep vrij vlot, en kort daarna bleek hoe goed een dergelijk modelletje is om mee te beginnen: ik in het midden van de cirkel, het einde van de 10 m lange stuurlijnen in mijn hand. Toen pa het hels draaiende monster op mijn teken losliet accelereerde het in enkele seconden naar volle snelheid, klom minder dan een halve cirkel verder vertikaal omhoog, maakte toen rechtsomkeert, om 2 seconden later met een beruchte "nose-first" landing verticaal de grond in te duiken.
En ik had niet eens gestuurd!!!...

                        ... na een pauze van enkele jaren, ik was ondertussen al een jaar of 15, kwam ik (weer in Turnhout) een jonge gast tegen die, jawel, met kleine lijnbestuurde vliegtuigjes vloog. Ik vertelde hem dat ik nog een zak brokken had liggen, en werd terstond verzocht ze te gaan halen om ze te laten zien. En ja hoor, de knul had genoeg expertise, 3 kleine houtschroefjes en plakband in huis zodat de Mustang in no-time weer startklaar stond! Het motortje was ook bereidwillig en even later vloog het overtuigend in het rond. Hij sturen, ik kijken. Voor míjn eerste poging verhuisden we naar een veld waar het al rijpe koren bijna een meter hoog stond, zodat er weinig kans op schade voor het vliegtuigje bestond. Zo rond die periode moeten ook de eerste graancirkels ontstaan zijn...

...vanaf toen is het modelvliegen steeds min of meer regelmatig beoefend geweest. Ondertussen was het modelvliegen ook gepromoveerd tot radiobestuurd vliegen, dus niet meer met lijntjes...

...Toen ik op een bepaald moment in de Libische Sahara terechtkwam duurde het niet lang of er werd daar een heuse vliegclub opgericht, met wel vijf leden, eén ervan de Canadese chief pilot van één van de lokale oliemaatschappijen. Deze had weliswaar 10.000 uur op Twin Otter, maar nog nooit met een modelvliegtuig gevlogen. Een ruil zat er dus wel in: hij mij op donderdagmiddag vliegles geven in de Twin Otter, ik hem op alle andere mogelijke tijdstippen leren modelvliegen! Het brandstofprobleem voor onze R/C-modellen werd opgelost door goede vrienden te worden met de piloten van de passagiersvliegtuigen, de F27s gebruikten namelijk, om in de start extra vermogen te hebben, een mengsel van water en methylalcohol, dat in de motoren werd ingespoten. Een paar liter van die methanol kon er voor ons dus wel af. Voor de wonderolie moesten we patient worden bij een lokale dokter, die ons enigszins rijkelijk voorzag van medicinale wonderolie. Het begon hem pas op te vallen toen steeds dezelfde mensen bij hem kwamen met acute verstoppingsklachten...

Onnodig te zeggen dat je in de woestijn heel veel plaats hebt om deze hobby te beoefenen!                            

...In al die jaren dat ik zelf, eigenlijk in de voetsporen van mijn vader, in buitenland werkte (Afrika en Midden-Oosten) bleef mijn thuisbasis Turnhout (voor iedereen die het zich afvraagt, ik ben Nederlander!)...

...Dus het modelvliegen ging hier gewoon door bij de Turnhoutse Modelvliegclub. De onderwijzer die mij in de vijfde klas onomkeerbaar vliegzot had gemaakt bleek intussen de voorzitter van die club te zijn! Tot vandaag zijn we dikke vrienden en zien we mekaar zeer regelmatig...

...toen het reizen wat minder werd kreeg ik wat meer tijd om me eens te verdiepen in elektrische aandrijvingen. In de vroeg negentiger jaren stond dit nog in de kinderschoenen, vergeleken bij nu. Het idee kwam in me op om meerdere kleine (goedkope!) elektromotoren te gebruiken, in plaats van één grote, toen nog inefficiënte en dure motor. En daar moest dus een meermotorig vliegtuig voor gebouwd worden. Zo ontstond in 1992, tijdens de laatste vakantie vanuit Oman, waar ik toen met mijn gezin woonde, een C-130 Hercules, nagebouwd van het beroemde Amerikaanse militaire transportvliegtuig. Niet in hout, maar helemaal uit piepschuim! Dat was nieuw! En vliegen dat het ding deed! Iedereen was laaiend enthousiast!

...In 1994 zat mijn buitenlandwerk er wel zo'n beetje op, zodat ik weer aan het piepschuimsnijden begon, er was immers vraag genoeg. Tientallen Herculessen maakte ik, in het begin hoofdzakelijk voor Jan, later voor alleman, tot ik me begon te realiseren dat ik hier waarschijnlijk wel een boterham mee kon verdienen.  (maar wel zonder boter, en weinig beleg!)...

...Maar goed, het was enorm leuk werk, zo full-time met mijn ondertussen opgestarte bedrijfje IMA, Innovative Model Aviation. Letterlijk duizenden vliegtuigen zijn er over de toonbank gegaan, het betekende vaak bijna dag en nacht werken. Stel je eens voor, met je hobby je boterham verdienen. Extra leuk was het toen mijn twee opgoeiende zoons ook leerden modelvliegen, er nog eens heel goed in bleken te zijn en dus regelmatig demo's met nieuwe producten konden geven. Bijzonder leuk was ook het vaak erg persoonlijke contact met zowat al mijn klanten, zodat ik ze eerder als vrienden dan als klanten zag.
In het begin van die periode ontstond er ook een samenwerking met Rick Ruijsink, die pionierde op het gebied van microradiobesturingen. Mijn ondertussen opgedane kennis en ervaring met de CNC-bewerkingsmachines voor piepschuim en koolstofvezelplaat bleek een goede combinatie met Rick's produkt. Je mag wel zeggen dat we samen het indoorvliegen hebben gepionierd. De Lite Flyer I was bij mijn weten het eerste commercieel verkrijgbare indoorvliegtuig!

Wel grappig te zien dat in die jaren slechts een handjevol mensen (vaak ook min of meer onafhankelijk van elkaar) met het indoorvliegen begon, nu is het een volwaardige tak van de modelvliegsport!...

...Een combinatie van een nieuwe baan in een elektronicabedrijf met vervolgens een periode werk in Polen, met het feit dat ik niet meer de enige was die indoorspullen aan de man bracht, deed me ertoe besluiten om dit keer van mijn beroep mijn hobby te maken. Sinds 2005 ben ik weer heerlijk hobbyist! Heel af en toe snij ik nog wel eens een enkel kitje, maar de tijd van ''produktie'' draaien is voorbij.

Ondertussen blijft mijn leven steeds weer voor verrassingen zorgen. Onlangs heb ik met succes een IT opleiding gevolgd en afgerond, met het idee om mijn interesse voor computers (ja, dat ook nog!) misschien naar een baan in de IT om te zetten. En tot ieders verbazing rijd ik nu voor een transportbedrijf kriskras heel Europa door. Met heel veel plezier!...

wordt misschien vervolgd ;-)