Published in Humo nr.2317 dd. 31/01/85

"Raining Pleasures"

Er waait een gunstige wind over Australië. Een continent ontgroeit zijn schapen en doorbreekt het culturele kolonialisme. Jonge regisseurs vertalen de vlaktes, woestijnen en het beuken van de oceaan in films, popgroepjes springen op uit de barre grond. De woorden "kangoeroe" en "koalabeer" worden langzaam naar de achtergrond verdrongen. Nick Cave laat nog een fles sterk spul door zijn keelgat klokken, boert, kijkt tevreden om zich heen en brengt eindelijk een dag door zonder zijn polsen een klein beetje over te snijden. Waar leidt dit zachtjes heen? Naar The Triffids en hun uitstekende, reeds enkele maanden sudderende mini-elpee "Raining Pleasure". Komt tot ons vanuit Perth het midden van nergens, waar voor de kust nog hongerige haaien rondjes zwemmen. "Raining Pleasure" van de nog prille Triffids, is een klein, sober wonder. lk durf bijna niet te zeggen, een moderne en passionele folkplaat, vanwege de modder en yoghurtresten op het woord "folk", maar het is zo. Er zit ook jazz in verwerkt, rock en vooral veel liefde. Een unheimlich en bijtend plaatje, van de duistere shuffle van "St. James Infirmary" en "Ballad of Jack Frost", over de gemuteerde vaudeville van "Everybody has to eat" en de ironische exaltatie van "Jesus Calling" tot de schitterende parel "Raining Pleasure", waarin de zeer jonge en mistige Marianne Faithful wederom geboren wordt. Niet God, maar wel de Glebe Pizza Bar wordt op de hoes bedankt voor de moeite. Nog zo jong en al-hambra!