Published in Humo nr. 2412 dd. 27/11/86
 
 

DAVID (TRIFFIDS) McCOMB :

IK WIL DE MOOISTE SONG ALLER TIJDEN SCHRIJVEN, EN DAN STERVEN

Het is heel laat als ik het hok binnenstommel waar The Triffids, na wéér een concert vol weemoed én mysterieuze kracht, die avond huizen. David McComb, songschrijver en stem, zit ziek en doodmoe in een hoekje ; zijn keel doet pijn en hij praat heel zachtjes. Het wordt een vreemd interview met veel stiltes, veel emoties en veel eerlijkheld. Ik denk dat hij er geen andere kan geven.

HUMO : Hoe was het leven in Perth, Australië?

McComb: Perth is geen echt grote stad, maar ook geen onderdeurtje. Het leven is er aangenaam en goed en alles is er mooi : de zon schijnt altijd en je kan er alle dagen surfen.

HUMO: Nou.

Mccomb : Maar ik heb een hekel aan surfen, en ik vrees dat The Triffids zich nooit in die gouden wereld hebben thuisgevoeld ; we zijn dan ook uit Perth gevlucht. Als klein jongetje al vond ik Perth teveel zekerheid bieden :het leven is er te goed, de mensen vertrouwen mekaar teveel en eigenlijk is het er heel vervelend. De mensen wentelen zich teveel in plezier. Het is leven zonder vonken.

HUMO : Is het aan deze zijde van de wereldbol beter?

Mccomb : Nee, ik heb nog altijd niks beters gevonden, maar ik biijf zoeken tot ik de plek vind waar ik thuishoor. Misschien trek ik binnen vijf iaar weer naar Perth en hoor je nooit meer wat van me.

HUMO : Nooit heimwee?

McComb : Als ik in Perth ben heb ik heinwee naar Londen, en als ik in Londen ben mis ik Amsterdam of Berlijn. Ik mis attijd iets.

HUMO Word je het zwerven en de vele Triffids-toernees nooit moe?

McComb : Jij denkt : The Triffids hebben voor zich een groot geheim plan uitgestippeld; ze hebben een doel en ze weten waar ze naartoe gaan, maar zo is het niet. Alleen het toeval bepaalt ons lot en voert ons over de wereld. Toen we wegwilden uit Australië, twijfelden we tussen Amerika en Europa, en omdat er in Amerika problemen rezen met onze paspoorten is het Engeland geworden. Het lot van The Triffids wordt bepaald door geluk. ongeluk en vergissingen. lk stap straks op de bus en ik merk wel waar ze me naartoe brengen.

HUMO Heb je dat zwerven, de onzekerheid en de voortdurende eenzaamheid nodig voor je songs?

McComb : Ik weet het niet. Ik denk niet dat veel geld mijn leven zou vergemakkelijken of "hipper" maken; ook rijke mensen zijn eenzaam en onzeker en hebben het moeilijk. Mijn probleem is dat ik niet alleen songs over moeilijkheden en ontbering wil schrijven, nee, ik wil gewoon éérlijke songs maken. Als ik gelukkig ben wil ik een heel vrolijk liedje kunnen schrijven want dat zou pas oprecht zijn. Daarom heb ik een hekel aan die hele Engelse independant-sien . als je in hún ogen een échte wil zijn, moet je lijden, want dan schrijf je zogezegd betere songs. Daar geloof ik niet in : ik streef naar gelukkig zijn.

HUMO : Maar je bent het niet. Je songs zijn doordrongen van diepe droefheld.

McComb : Dat klopt, rnaar onze laatste platen vormen gewoon een eerlijk verslag van wat er de laatste tijd met me gebeurd is. lk vraag niet om medelijden of medegevoel; er is gewoon een intense relatie tussen mijn leven en mijn songs.

HUMO : The Triffids zijn. in drie jaar geëvolueerd van een vrij chaotisch groepje tot een hechte eenheid. die een geweldige, mysterieuze kracht uitstraalt. Hebt u dat ook zo ervaren ?

McComb : We hebben vroeger veel fouten gernaakt, rnaar omdat die fouten van uit ons hart kwamen en deel uitmaken van ons karakter heb ik ze nooit erg gevonden. Ach, het draait allemaal om eerlijkheid. Het enige wat telt is of de emotie wordt overgebracht. De studio's, de machines en het geld zijn maar hulpmiddelen om dat ene eindresultaat te bereiken: een plaat maken die ontroert, die je tot tranen kan bewegen. Dat is het enige wat telt. (Legt een hand op zijn hart en kijkt me doordringend aan.) lk vind het heel moeilijk om tegen een bandopnemer over pure emotie te praten maar emotie is het enige waar ik belang aan hecht. We gebruiken soms hele sjieke studio's , zoals bij de opnamen van "Born Sandy Devotional" , maar een paar weken geleden hebben we onze volgende plaat in een schapestal opgenomen, in een klein dorpje buiten Perth. We voelden dat we die nieuwe plaat dààr en zonder technische poespas moesten opnemen, en ik ben blij dat we het gedaan hebben.

Men vindt ons gek; volgens alle kenners doen we dingen die een groep met een beetje credibility zich niet kan permitteren. Dat gezeur laat me koud. Het enige wat ik wil is dat de groep voldoening beleeft aan de muziek die ze maakt.

HUMO : En is die voldoening er?

McComb : Het aantal mensen dat in The Triffids gelooft neemt voortdurend toe. Dat stemt me volmaakt gelukkig. Correctie : volmaakt gelukkig zal ik me nooit voelen. "Tevreden" is nameiijk een woord dat ik nooit zal kennen. Bovendien is daar het deprimerende geldtekort dat ons elke dag weer in zijn wurggreep houdt, en de ellende dat ik nooit ergens lang genoeg kan blijven om songs te schrijven. We hebben net een heel moeiiijk jaar achter de rug, vooral op financieel gebied.

HUMO : Heeft uw muziek daaronder geleden?

McComb : Nee ! En ik zal ervoor zorgen dat dat nooit zal gebeuren. De laatste maanden heeft men ons een aantal aantrekkelijke platencontracten aangeboden, en met één pennetrek hadden we alle armoede vaarwel kunnen zeggen. Maar ik weet dat, als ik ooit een groot kontrakt teken, ik met het verdiende geld meteen een groot orkest inhuur om de mooiste emotionele song te maken die er ooit gem aakt is. Ik wil echt veel geld verdienen, niet om mijn neus vol cocaïne te kunnen proppen, maar om die ene, ultieme, prangende song te kunnen maken. En dan te sterven.

HUMO Herinnert U zich nog het moment dat u besliste : nu wil ik muzikant worden?

McComb : Muzikant worden is nooit in mijn hoofd opgekomen, ik vond mezelf maar een luizige gitarist, en ik vreesde al dat ik veroordeeld was tot wat slap gepingel in een kelder. Maar zoals ik al vertelde : mijn hele leven is bepaald door geluk, lot en toeval; iemand vroeg ons om eens op te treden en dat hebben we gedaan, en weer en weer gedaan. In Sydney en Melbourne zijn we jarenlang aan de bak kunnen komen met kleine optredens in alternatieve clubs, en heel koppig hebben we altijd onze eigen songs gespeeld. En zo is dat maar doorgegaan.

lk herinner me wel dat ik na het schrijven van mijn eerste song de diepe drang voelde om 'm aan de hele wereld te laten horen; daarom is er nooit een diepe kloof geweest tussen "spelen voor mezelf "of "optreden", of "platenmaken". Het kan me dan ook niet schelen wie mijn platen uitbrengt, en of ik er veel of weinig geld aan overhoud. Ze zeggen : The Triffids horen niet thuis bij de independants want ze spelen échte liedjes, en independants worden geacht alleen wat gedruis voort te brengen. lk hou van dezelfde popmuziek als iedereen, maar wij maken er onze eigen variatie van, onze eigen vreemde mutatie. Misschien klinken we over twee of drie jaar wel als ZZ Top, Toto, of Madonna, maar zolang de emotie in onze muziek blijft doorklinken, mag dat van mij.

HUMO : Je hebt een jaar met de tapes van "Born Sandy Devotional" moeten leuren voor een firma de plaat wou uitbrengen. Die elpee wordt nu beschouwd als één van de beste van dit jaar.

McComb : Tja, bij platenfirma's werken vaak domme mensen. Het heeft geen enkel belang.

HUMO : Maar werd je dan niet boos, of triest ?

Mccomb : Nee, het enige wat me toen interesseerde was : gelooft de kerel met wie ik moet praten in The Triffids? Begrijpt hij waar we mee bezig zijn? "Born Sandy Devotional" is nu uitgebracht bij een pak kleinere firma's waar mensen werken die heel hard in,The Triffids geloven, en alles welbeschouwd haalt die plaat goede verkoopciifers, Als je door CBS verdeeld wordt loop ie het gevaar dat iemand bij CBS-Finland, die absoluut niet in je groep geïnteresseerd is, je plaat in een hoek kwakt en er verder niks meer mee te maken wil hebben. Ik heb onlangs bij Virgin een menseiijk wezen ontdekt die meer van The Triffids begrijpt dan de executives van alle andere platenfirma's samen en de volgende plaat wordt dus waarschijniijk door Virgin uitgebracht. Maar dat zal voor ons geen verschil maken. als wij een plaat willen opnemen in een schapestal, dan némen wij een plaat op in een schapestal.

HUMO : Zelfs je zakelijke beslissingen worden door je hart bepaald?

McComb : Zo hoort het ook.

HUMO : Je stopt heel veel van jezelf en je diepste emoties in een song. Stoort het je dan niet dat de mensen zo'n liedje op de radio horen terwijl ze de vaat doen, of de was ophangen?

McComb : Ik vind dat prachtig. Ook al beroer ik het hart van slechts één luisteraar op honderd, dan nog maakt me dat heel blij, lk denk niet dat het strijken van broeken de ontvankelijkheid voor emoties uitsluit.

lk geloof trouwens niet in die hypocriete thesis van "hoe obscuurder hoe beter". Een aantal journalisten die lovend over ons hebben geschreven toen we nog klein en onbekend waren, hebben zich nu van ons afgewend omdat onze songs af en toe al 's op de radio worden gespeeld. Kun jij dat begrijpen ? lk niet. Ik vind het oneerlijk, en dus wil ik niks meer met hen te maken hebben. Mark E. Smith van The Fall heeft me ooit eens verteld dat al die journalisten die beslissen welke groepen okay zijn of niet, elke week 20.000 frank opstrijken. lk verdien 2.400 frank per week. lk vind die journalisten weerzinwekkend en ik koop dan ook geen Engelse muziekbladen meer : ik vind het valse vodden vol bedrog.

Het probleem met journalisten is vaak dat ze de emoties, dat overstijgende spirituele in onze muziek, niet onder woorden kunnen brengen. En net die dingen maken het verschil bij The Triffids.

HUMO . In je schapestal heb je 19 nummers opgenomen. Schrijf je dan zoveel songs?

Mccomb : Bah, die 19 songs zijn de oogst van de laatste drie jaar. Ik schrijf wel heel veel halve songs, ik hou trouwens meer van halve songs dan van helemaal afgewerkte : er zit meer ieven in, meer mystiek. lk sleep een koffer vol halve songs over de wereld mee.

HUMO : Een laatste vraag : waarom speel je muziek?

McComb : Van mensen die verliefd zijn, wordt aanvaard dat ze gekke dingen uithalen, zich heel emotioneel gedragen en hun dagen vullen met de zaken van het hart. Dat aanvaarden de mensen ook van je als je muzikant bent en in een groep speelt. Dààrom speel ik in een groep. Daarom ben ik wie ik ben. Er is geen alternatief.

Rick Tubbax

Thanks to Humo for this article.