vnz

verderterug



Uit 't Pallieterke van 11 september 2002.

De BelgiŽ Fanclub

SPB-regard - BPS-visie, het nogal armtierige tijdschrift van de zogenoemde Belgische Progressieve Socialisten brengt in een recent nummer (15/2002) een nieuwe lijst van BV's "gehecht aan BelgiŽ".
Het schijnt de tweede lijst te zijn die BPS-visie kan afdrukken. Het gaat aldus deze geschreven steunpilaar van den Belgique, om BV's die "pro-Belgische oproepen ondertekenden of pro-Belgische verklaringen aflegden ".
Een te lange lijst om ze helemaal weer te geven. Er zitten trouwens heel wat vanzelfsprekendheden tussen zoals Marc Reynebeau, Tom Lanoye, Gerard Mortier, Monika van Paemnel, Lukas van der Taelen en Geert van Istendael. Maar ook Wannes van de Velde is blijkbaar een fiere Belg. Samen met actrice Chris Lomme en haar collega Josse de Pauw. Gewezen CVP-senator Bea Cantillon heeft intussen blijkbaar haar Belgische diploma verdiend, samen met acteur Jan Decleir en ook ex-journalist Hugo de Ridder. Ach collega, toch nog hopen op een Belgisch lintje? Hij is wel in het gezelschap van zijn ex-collega Mia Doornaert.

SPB-regard - BPS-visie schrijft er niet bij waar al deze Vlaamse dames en heren hun pro-Belgisch verhaal lieten horen. Het blad noteert met genoegen "dat de top van intellectueel en cultureel Vlaanderen overwegend Belgischgezind is. Wanneer hierover echo's in de media?". Een klacht die wij in dit blad graag positief beantwoorden! Er zijn al zo weinig triestige curiosa in dit Vlaanderland dat men die best een beetje kan koesteren.

SPB-regard - BPS-visie heeft trouwens nog meer goed nieuws. Drie nieuwe Vlaamse rooie parlementsleden hebben hun lidgeld voor BPS betaald. Het gaat om Els Haegeman (Kortrijk), Fatma Pelivan (Gent) en burgemeester Ludwig Vandenhove van Sint-Truiden. "Aldus zijn vandaag 19 SP.a - parlementsleden lid of zowat de helft van het totaal". Zo besluit de verslaggever.
Bert Anciaux en zijn eventuele volgelingen kunnen alvast beginnen sparen om hun lidkaart te betalen als ze zich straks aanmelden bij Patje Janssens. In hun nieuwe partij wordt ge niet voor vol aangezien als ge niet minstens een paar jaar lid zijt geweest van de Belgische Progressieve Socialisten, de fundamentalistische B-Plussers van wat ooit de Socialistische Partij was.

In hetzelfde nummer van SPB-regard - BPS-visie wordt onder meer stevig van leer getrokken tegen de snoodaards die durfden afspreken dat ontwikkelingssamenwerking ooit een Vlaamse bevoegdheid zou worden. De schrijvelaar van dienst is er aan voor de moeite, want die idee is intussen allang weer afgevoerd . En nog hopeloos veel verder dan naar de Griekse kalender.

ReDe




Uit
't Pallieterke van 21 oogst 2002.

Is de Vlaamse Beweging (op sterven na) dood !?

Als je de neo-Belgische, postmoderne politici van de huidige paarsgroene regeringen mag geloven is het zelfs nog erger gesteld met de Vlaamse Beweging: zij is al dood én begraven bovendien. Zij worden in deze vaststelling slaafs achterna gelopen door sommige media, die zichzelf gepromoveerd hebben tot kwaliteitsmedia. Elke gelegenheid is goed om de goegemeente te overtuigen dat BelgiŽ een tweede leven begonnen is. Ook de, volgens hen, laatste 'die hards' van de Vlaamse Beweging worden continu 'gestalked' met de blijde mare dat hun strijd gestreden is, dat Vlaanderen alles al bereikt heeft. Gesteund door communicatiespecialisten à la Slangen blijven ze, Cato de Oude indachtig, te pas en te onpas herhalen dat niet Carthago maar - de Vlaamse Beweging morsdood- is en maar goed ook, want totaal zinloos geworden. Dankzij de machtswissel o.l.v. de VLD, het Lambermontakkoord en de zogenaamde nieuwe debatcultuur is de vreedzame coŽxistentie tussen de verschillende volkeren van la Belgique à Albert eindelijk een feit geworden. Meer nog, heel de wereld benijdt en bestudeert zelfs ons samenlevingsmodel en dus kan het niet anders dan volmaakt zijn. Zo leren de ketters, maar zij dolen!

Uiteraard zijn dit leugens. Niemand weet dit beter dan de leugenaars zelf! Maar net zoals, volgens Godfried Bomans, iets constant verzwijgen (bijv. een partij) een vorm van indoctrinatie is, zo is een leugen constant herhalen de ultieme vorm van indoctrinatie. En als je maar lang genoeg op de spijker slaat, dan geraakt hij vroeg of laat wel in de muur. Ten bewijze hiervan het feit dat helaas ook vele Vlaams-nationalisten, ontgoocheld door de lange strijd en het voortdurende verraad van Vlaams-Belgische politici, beginnen te geloven dat deze gratuite verklaring juist is. Al te dikwijls hoor je ook door 'klaagflaminganten' bevestigen dat de Vlaamse Beweging haar wervingskracht verloren heeft. Niets is echter minder waar!

Waarom dan deze leugens?

De Franse dichter, essayist en etnoloog Michel Leiris slaat de nagel op de kop in zijn 'Fibrilles' (1966): "Men moet liegen wanneer van de waarheid alleen maar onheil te verwachten is." En de waarheid is dat de Vlaamse Beweging niet dood is! De leugenaars, zeg maar de Belgische reactionaire krachten, weten dit maar ai te goed. Integendeel, zij vrezen de Vlaamse Beweging en het onheil dat van haar revolutionaire boodschap te verwachten is. Daarom trachten ze haar met alle mogelijke middelen monddood te maken en in diskrediet te brengen!

De waarheid

De waarheid is dat er ook nu nog vele nieuwe geroepenen zijn, Vlamingen die zich verzetten tegen het ons opgedrongen politiek correcte Belgische éénheidsdenken, die zich belangeloos inzetten voor onze volksgemeenschap, via de traditionele Vlaamse Beweging.

De waarheid is dat de potentiŽle wervingskracht van de Vlaamse Beweging bovendien nog veel groter is. Veel meer Vlamingen zijn rijp om aan te sluiten bij onze rangen al of niet via alternatieve, 'stillere', minder opvallende kanalen. Vlamingen die niet uit de traditionele Beweging komen en er zelfs niet thuishoren of zich niet zouden thuis voelen, maar wel beseffen dat de artificiŽle staat die BelgiŽ is, slechts kan leiden tot de ondergang van beide volksgemeenschappen die het vandaag herbergt.

Al wat het vraagt is een aangepaste strategie, waar geen plaats is voor klaagflamingantisme, maar voor een bedrijfsmatige moderne aanpak, waar mogelijk met behulp van enkele Vlaamsgezinde communicatiespecialisten. Wie erin lukt deze strategen bijeen te brengen en op één lijn te krijgen, wie erin lukt deze nieuwe 'troepen' via een Nieuwe Vlaamse Beweging over de streep te krijgen, wie erin lukt de traditionele Beweging te overtuigen deze nieuwe Beweging te aanvaarden als evenwaardig en complementair, verdient zijn plaats in de galerie der Vlaamse groten!

In tegenstelling tot de meest hardnekkige leugen hoort ook onze jeugd daarbij en sluit ook zij er bij aan. Een jeugd die zich meer dan ooit voor zachte thema's interesseert en geef toe, misschien moeten we dat wat meer benadrukken, is er een zachter thema dan de inzet voor de culturele, sociale, economische welvaart en het welzijn van een volksgemeenschap?

Maar vooral hoopvol is, en Sp. heeft hier reeds in een vorig 't Pallieterke terecht op gewezen, dat er vandaag opnieuw meer bedrijfsleiders onze rangen vervoegen. De 'captains of industry' ondervinden steeds meer dat Vlaanderen en WalloniŽ over alle mogelijke onderwerpen, maar vooral over de economische, sociale en fiscale problematiek, diametraal tegengestelde opinies hebben. Zij weten beter dan wie ook dat een autonoom Vlaanderen bij de economische koplopers van Europa zou behoren. Zij beseffen meer dan wie ook dat onze Vlaamse welvaart en ook welzijn in ernstige mate geremd worden door de Belgische constructie. De regelmatige oproepen van het VEV en de talloze artikels in Trends en de FET getuigen dat dit de zakenwereld ernstig op de zenuwen begint te werken! Velen van hen sympathiseren met de Vlaamse Beweging. Zij kunnen het zich echter om allerhande redenen niet veroorloven aan te sluiten bij de traditionele Vlaamse Beweging en we mogen dat ook niet verlangen. Maar het volstaat de juiste alternatieve, 'stille' kanalen in het leven te roepen opdat zij, ver van alle media, hun belangrijke taak in onze maatschappij kunnen combineren met groeiende inzet en betrokkenheid bij de Vlaamse onafhankelijkheidsstrijd.

Pijnpunten

Pijnpunt blijft evenwel de te grote afzijdigheid in deze volkse strijd van de socialistische partij en de diverse sociale organisaties in Vlaanderen, vakbonden inclusief! Al te veel worden zij geleid door het veilig stellen van het eigen machtsbastion en zien zij de Vlaamse strijd als een reeds lang gewonnen sociale en economische strijd. Ze blijven blind voor de noden en doof voor de meningen die ook bij hun basis aanwezig zijn. Met als gevolg dat hun machtsbastion juist afbrokkelt en ze het terrein van het Vlaams nationalisme exclusief overlaten aan centrum tot radicaal rechts.

Het wordt tijd dat de socialistische en sociale verantwoordelijken terugkeren naar hun wortels, waar volksverbondenheid en dus nationalisme geen vieze woorden waren, waar het volkse belang de essentie was van hun bestaansreden en hun bewegingen de kweekschool waren van generaties Vlaamse voormannen.

Het wordt tijd dat ze beseffen dat nationalisme, internationalisme en solidariteit niet in tegenspraak, niet in conflict staan met elkaar en dat ze zich de wijze woorden van één van de grootste socialistische/sociale voormannen herinneren, die de geschiedenis ons gebracht heeft, Gandhi: "To be an internationalist, one has first to be a nationalist." In wezen is dit maar een globalistische vertaling van de woorden van onze eigen grote socialistische voorman August Vermeylen. "Vlaming zijn om Europeaan te worden."

Tenslotte zijn er ook bij de Vlaamse media nog vele perslui die hetzij Vlaams-nationalist, hetzij dit gedachtegoed gunstig gezind zijn. Zij beseffen dat de media naast het noodzakelijk verstrekken van afleiding en amusement eveneens moeten bijdragen tot volksopvoeding en juiste, objectieve informatie geven i.p.v. zich te verlagen tot kritiekloze slaafse volgzaamheid van de gevestigde machten, van het Belgische 'status-quo'. Omwille van de agressieve intolerantie van de nieuwe afgod van het politiek correcte denken, moeten zij nog al te veel opereren in de catacomben of wat Derk-Jan Eppink, oudjournalist van De Standaard, noemt de 'innere Immigration'.

Ook hier ligt dus nog een grote uitdaging voor de Nieuwe Vlaamse Beweging: de juiste 'stille', alternatieve kanalen in het leven roepen, waar die (onze zaak goed gezinde) verantwoordelijken van de sociale organisaties en de perslui de noodzakelijke steun uit putten om hun collega's en broodheren te overtuigen dat respect voor andere volkeren en culturen begint met zelfrespect.

Historische trendKan het dan ook anders dan dat, met zo'n vooruitzicht, met zo'n (potentiŽle) wervingskracht van de Vlaamse Beweging, de schrik de oude Belgen rond het hart staat? En dat ze alle hens aan dek roepen om met leugenachtige taal dit tij te keren en de historische trend die zich vandaag in de wereld afspeelt en die ontegensprekelijk in ons voordeel is, uit te stellen!

Die historische trend is niet het centralisme, het staatsnationalisme. Die historische trend in Europa in heel de wereld vandaag is 'devolution', segregatie.

Integratie in Europa en segregatie, afsplitsing in regio's, werken elkaar immers in de hand. Er is absoluut geen contradictie tussen enerzijds 'meer Europa, globalisering' en anderzijds het zoeken naar meer nestwarmte 'regionalisering, meer volkeren'. Integendeel beide evoluties werken als katalysator op elkaar en zijn merkbaar in heel de wereld. Het is een globale paradox, het ene lokt als het ware automatisch het andere uit.

Oproep

Betekent dit dan dat het allemaal vanzelf zal gaan? Neen, natuurlijk niet. Maar het betekent wel dat de Vlaamse Beweging niet dood is. Het betekent wel dat als we de leugens van het reactionaire BelgiŽ weigeren te geloven, we onze toekomst zelf in handen hebben. Het betekent vooral dat de Vlaamse Beweging niet mag ondergaan in broedertwist en schande door zelf de geiten en de bokken in haar midden te scheiden. Het betekent wel dat - zoals eerder gesuggereerd- Vlaanderen, net zoals God, van elk zijn getal nodig heeft De traditionele radicale Vlaamse Beweging die de wind in de zeilen heeft, moet haar strijd voortzetten op dezelfde, manier en even verbeten als dat ze dit reeds decennia doet. Maar daarnaast is en moet er plaats zijn voor een Nieuwe Vlaamse Beweging die meer in stilte de maatschappelijke, sociale en economische top van Vlaanderen bij het onafhankelijkheidsstreven betrekt. Een genootschap, een broederschap waar men stil en ongedwongen alles voor... Vlaanderen doet!

Slechts dat ene doel mag ons leiden: Vlaanderen, Staat in Europa! Want geloof verzet niet alleen bergen, het bergt ook verzet! En dat verzet zit er aan te komen, het groeit en bloeit, tot grote vrees van "de staat die écht ligt te sterven": BelgiŽ!
BRUNO V.



Uit 't Pallieterke van 20 juni 2001.

In Brussel werd op initiatief van het centrum voor gelijke kansen en voor racismebestrijding, zeg maar het centrum-Leman, een colloquium gehouden over maffia en mensenhandel. Waren daar aanwezig de Italiaanse maffiaspecialisten Lucio Di Pietro en Giancarlo Caselli. Volgens beide heren is de medewerking van "spijtoptanten" noodzakelijk om de maffia met succes te kunnen bestrijden. Verwilghen is voor een dergelijke aanpak te vinden. De Waalse socialistenchef Elio Di Rupo is daar vierkant tegen. Hij weert zich als de duivel in een wijwatervat. Hij heeft er zelfs een regeringscrisis voorover, zegt hij.
Men mag zich dus de vraag stellen of Di Rupo niet geinteresseerd is in de bestrijding van de maffia. En waarom hij niets wil weten van "spijtoptanten"? Is hij soms bang dat iemand van zijn eigen partij de "omertá" doorbreekt en begint te klappen over de moord op Cools?

Welkom ?
Volgens de mafflabestrijders in Brussel zit de maffia in de Midden en Oost-Europese landen stevig ingeplant in het bankwezen en is er een nauwe samenwerking tussen de politieke machthebbers en de maffia. En zeggen dat een heel pak van die Midden- en Oost-Europese landen kandidaat zijn om lid te worden van de Europese Unie. Ze willen dus perse de maffia binnenhalen.




20 JUNI 2001  Briefje aan de koning

Sire,

Als het aan Alexandra Colen ligt, krijgt Ge concurrentie om Uw troon te bezetten. Deze rebelse madam heeft het onlangs bestaan een wetsvoorstel in de praatbarak in te dienen waarin zij de opheffing wenst van een decreet van het Voorlopig Bewind uit 1830 dat zegt dat de club van Oranje-Nassau in Belgie nooit de troon mag bestijgen.
Ik kan mij voorstellen, Majesteit, dat Gij bet met deze Dulle Griet niet eens zult zijn, ondanks uw beminnelijke omgang met koningin Bea en haar huishouden. Natuurlijk hebt Ge de grote chance dat het voorstel van Alexandra geen kans maakt omdat het uit de stal van de niet-politiek correcten komt. Maar toch is het goed er Uw hersenraderen eens over te laten draaien.

Niet alleen argumenteert la Colen - terecht - dat bet Huis van Oranje op verschillende tijdstippen in de geschiedenis- enorme verdiensten heeft ten aanzien van de zuidelijke Nederlanden, zij komt zowaar aandragen met een politiek correcte argumentatie waartegen weinig volbloed democraten zullen durven blaffen. Zij stelt immers dat " zeker in een éénwordend Europa en een wereld waarin discriminatie op grond van afkomst verboden zijn, er niet langer redenen zijn om de leden van het huis Oranje-Nassau gezagsfuncties te ontzeggen binnen gebieden die historisch tot de Nerderlanden behoren".

Astemblieft, Sire, die zit. Het decreet van 1830 is dus discriminerend. Waar wacht Ge op om het hoofd van Uw paarsgroen allegaartje te ontbieden teneinde hem in te peperen dat Ge geen discriminerende wetten en decreten meer duldt in Uw politiek correct en maagdelijk schoon koninkrijk?!

Terloops nog dit. Bij de aankondiging van de verloving van troonopvolger Willem-Alexander en zijn Maxima hebben wij allen kunnen aanschouwen hoe spontaan, ongefrustreerd, complexloos, verstandig en goed ter tale deze jongelui zich aan hun land en hun volk voorstelden . Hoe schrijnend staat daartegenover het fysieke en verbale gestuntel in de serres van Laken als Uw Flip en zijn Tilleke proberen te zeggen aan journalisten die op 100 meter afstand staan dat zij een kind verwachten, dat weliswaar nog geen "titel" (flip bedoelde: nog geen naam) heeft. Daarnaast is zowat iedereen in Vlaanderen het erover eens dat Tilleke en Uw eigenste madam nog lichtjaren verwijderd staan van de vaardigheid waarmee Maxima in minder dan een jaar het Nederlands beheerst.
Salut, Sire. Tot volgende week en denk er eens over na. Over uw koninkrijk en al de rest.

Uw Verkleefde Verknochte Vlerk   






Uit 't Pallieterke van 7 MAART 2001.

Ook als Roeland Raes gelijk heeft, heeft hij nog ongelijk

Het Vlaams Blok beseft niet altijd wat het "cordon" betekent

Elke partijvoorzitter, in binnen- en buitenland, prevelt soms al eens het oude gebed van de politicus: "Heer, ik bid u, bescherm mij tegen mijn vrienden; mijn vijanden kan ik wel alleen de baas." Ik neem aan dat Frank Vanhecke dit vorige week ook wel een paar keren zal gezegd hebben, indien niet biddend dan zeker wel vloekend. Want daar zat hij, door de schuld van ondervoorzitter Roeland Raes, met een fameuze rel opgescheept, en een die het Vlaams Blok onberekenbare schade kon berokkenen.

Maar voordat we daar nader op ingaan, toch eerst een voorstelling van de feiten, die wellicht enigszins afwijkt van wat u daarover via de media vernomen hebt. Raes dus werd in een Hollands tv-programma aan de tand gevoeld over de holocaust, en liet zich daar woorden ontvallen die weinig afwijken van wat vrijwel iedereen die zich voor dit historisch gebeuren interesseert, al eens bij zichzelf gedacht heeft. Als de woorden die Raes gebruikt heeft, correct werden weergegeven door het blad 'De Morgen' (waarop ik mij voor deze informatie steun), dan is hij volgens mij niet in overtreding van de wet die in BelgiŽ een soort verbod heeft ingevoerd om over de holocaust een serieuze discussie te voeren. Laat dit dus van meetaf duidelijk zijn: ik spreek Raes vrij.

Een voorbeeld: het aantal joodse slachtoffers van de holocaust. Hoeveel? Welnu, er is geen mens die het echt weet. Dat is de enige conclusie die men kan trekken uit de lectuur van de beschikbare teksten. Wat niet wegneemt dat elk slachtoffer, zelfs al zou het er maar één zijn geweest, een slachtoffer te veel is. Dat is het enige wat men volgens mij daarover moet zeggen, en voorts zou ik daaraan nog toevoegen - als men het mij vraagt - dat de onzekerheid die hierover bestaat, een reden te meer is om het historisch onderzoek aan te moedigen, in plaats van het door een wetgevende maatregel in een keurslijf te dringen. Om kort te gaan: Raes heeft in het interview, voor zover ik weet, het bestaan van de holocaust niet betwist, integendeel zelfs, en heeft dus niets gezegd dat in strijd is met de Belgische wet, maar...

Maar Raes is een ezel. Elk beetje politicus van het Vlaams Blok moet weten dat niemand uit de media met iemand van deze partij praat over de holocaust met het doel een eerlijke, eventueel persoonlijke, mening te vernemen, en daar vervolgens op een correcte manier verslag over uit te brengen. Een politicus van het Vlaams Blok die dat niet weet, pakt beter zijn biezen en gaat schapen hoeden in de Provence. Elk beetje verstandig politicus van het Vlaams Blok weigert een gesprek over dit thema, ook al is hij (zoals Raes) slim genoeg om zijn antwoorden zo te formuleren dat hij juridisch-technisch de wet niet overtreedt. Elk beetje politicus van het Vlaams Blok moet weten dat zijn gesprekspartner in de pers niet te goeder trouw is, en dat de media in het algemeen dat niet zijn als het over het Vlaams Blok gaat, en dient derhalve te weten dat zijn woorden verkeerd zullen uitgelegd worden. Elke nuancering die hij aanbrengt hoe wijs ook en hoe verantwoord ook, zal - ten onrechte, maar het is nu eenmaal zo - uitgelegd worden als een ontkenning van de holocaust, en de jachthonden zullen hun prooi met meer loslaten tot ze die verscheurd hebben.

Dat moet men weten, zoniet moet men niet in het Vlaams Blok aan politiek doen. Krijgt men een vraag over de holocaust, dan moet men daar niet ernstig op ingaan, maar moet men zeggen: "Dat is een zaak voor historici. Ik stel vast dat die verdeeld zijn over een aantal zaken in verband met dit onderwerp, en mijn taak als politicus beperkt er zich toe het wettelijk kader te helpen scheppen waarbinnen de vakmensen hun werk kunnen doen. Zelf hoef ik daar voorts geen mening over te hebben", of iets van die strekking. En zeker moet men niet, zoals Raes in zijn onhandigheid gedaan heeft, op de Nederlandse televisie gaan vertellen dat er twijfels rijzen over de authenticiteit van het fameuze dagboek van Anne Frank. Dat die twijfels er zijn, weten we allemaal, maar men moet daar, als niet-deskundige, niet over in detail treden, want dat wordt toch verkeerd uitgelegd. (Volgens mij is het dagboek wél authentiek, maar werd er achteraf aan geprutst.)

Heel deze zaak, - die waarschijnlijk nog een staartje krijgt als Raes zijn mandaat als senator niet neerlegt en alle goede Belgen tezamen straks zijn aanwezigheid in de Hoge Vergadering zullen aangrijpen voor een stukje anti-Vlaams Blok theater, duidt erop dat er zich bij het Vlaams Blok nog steeds mensen bevinden (en niet van de geringsten: Raes was ondervoorzitter) die zich geen reŽle voorstelling weten te maken van de positie waarin hun partij zich in de Belgische politiek bevindt. Een Blokker mag niet hetzelfde zeggen als een ander. Het is evident, maar Raes was het blijkbaar vergeten (zoals kort geleden, in een ander verband, ook Guido Tastenhoye het scheen te zijn vergeten). Wat veel te veel Blokkers, niet alleen mandatarissen maar ook militanten, onvoldoende beseffen, is dat zij zich in een oorlogssituatie bevinden met de andere partijen van dit land. Het "cordon" dat door het Belgische establishment werd aangelegd rond de enige politieke beweging van betekenis (met vijftien procent van de stemmen op haar actief) die de revolutie predikt (want wat is "BelgiŽ barst" anders dan een volledige omwenteling?), heeft een veel grotere betekenis dan alleen maar de onmogelijkheid van verkozenen van het Vlaams Blok om coalities te vormen met andere partijen teneinde in gemeentebesturen te gaan zetelen. Het gaat om een strijd voor het politieke voortbestaan (of niet) van BelgiŽ, en dit is een strijd waarin door BelgiŽ "alle middelen" zullen worden aangewend, zoals Louis Tobback zich eens liet ontvallen. En "alle middelen" dat wil zeggen: inclusief leugen, verdachtmaking, vervalsing, provocatie, enz. Niets zal nagelaten worden om BelgiŽ te redden en het Vlaams Blok te vernietigen, niets. En ik schrijf dit niet zonder nadenken, wees gerust.

De paradox doet zich voor dat het Vlaams Blok in BelgiŽ een revolutionaire strijd moet voeren in omstandigheden die niet revolutionair zijn, en daar zit niet slechts een grote moeilijkheid voor de partij, maar die paradox vormt ook de aanleiding tot heel wat misverstanden. De doelstelling van het Vlaams Blok is dezelfde als die van IRA of ETA of andere revolutionaire organisaties, namelijk de onafhankelijkheid van Vlaanderen (of van Baskenland, enz.). Maar wij prijzen ons gelukkig dat wij deze doelstelling slechts vredelievend willen bereiken. Dat is uitstekend, en ik zou het niet anders wensen, maar denkt de tegenstrever er ook zo over? Daar ben ik allerminst zeker van, en integendeel heb ik (met vele anderen) de indruk dat we afstevenen op een versterking van de Belgische staat in de richting van een autoritair bewind, laten we zeggen: een soort beschaafde Duitse Democratische Republiek (voormalig Oost-Duitsland), met stelselmatige beknotting van de opinievrijheid, vervolging van politieke tegenstanders, versterking van het repressie-apparaat (Centrum-Leman, Staatsveiligheid, enz.); psychologische oorlogvoering, gelijkschakeling van de media rond de ideologische dictatuur van het politiek correcte denken, en ga maar door.

Ik denk dat de Vlamingen in het algemeen niet voldoende beseffen wat er gaande is in BelgiŽ, omdat ze dit eigenlijk liever niet wensen te weten, bang als ze zijn voor de consequenties ervan, en ik vrees dat het Vlaams Blok in dit opzicht heel erg Vlaams is. En dat dit verklaart waarom sommigen van het Vlaams Blok zich gedragen zoals u en ik dat zouden doen (en dus bijvoorbeeld een genuanceerde mening geven over de holocaust), niet beseffend dat hun tegenstrevers alle nuanceringen per definitie overboord gooien als het om het Vlaams Blok gaat, - en wellicht ook niet helemaal beseffend waarom dat zo is.






Uit 't Pallieterke van 3 JANUARI 2001.

NPC deskundig de nek omgewrongen

De Belgische Ziekte woekert welig voort

Als een van de krachten van deze regering wordt in Wetstraatkringen - naast de inherente zwakte van de CVP-oppositie - ook het feit beschouwd dat Verhofstadt, Vande Lanotte, Di Rupo en Michel heel wat mensen aan zich kunnen binden door een stroom van steeds opvallender benoemingen van politieke vrienden. De Loge draait volgens ingewijden op volle toeren inzake de selectie en de aanduiding van mensen die op hoge posten benoemd moeten worden. Alleen op justitie ging het nog wat stroef omdat Verwilghen nu eenmaal verkozen was omwille van zijn belofte dat hij de Belgische ziekte ging bestrijden en hijzelf dat niet helemaal vergeten scheen te zijn. Maar er treedt bij hem wel al een zekere amnesie in. Zoals Verwilghen zelf enkele weken geleden in 'Humo' nog wist te vermelden, heeft de Loge reeds voor en ook na het vetrek van een aantal van Verwilghens oorspronkelijke medewerkers, op diverse sleutelposten van het kabinet "Logards" weten te installeren. Het was dus enkel nog een kwestie van tijd vooraleer ook Verwilghen zelf overstag zou gaan. Er is een voor deze regering kenmerkende, een met de essentie en het bestaan van deze regering innig verweven beweging op gang gekomen. Een beweging naar politieke machtsuitzaaiing van de coalitiepartijen.

Wie ooit de illusie zou gekoesterd hebben dat er na de Witte Mars een nieuw tijdperk ging aanbreken in het Belgisch Koninkrijk, een tijdperk waarin politieke benoemingen zouden vervangen worden door de aanduiding van de kandidaten met de meeste bekwaamheid of van de kandidaten met meeste ervaring, die kan wat hem of haar nog rest van deze illusies best onderbrengen in een rariteitenkabinet. Wie bovendien nu nog steeds de illusie zou koesteren dat onder de kundige leiding van de auteur der Burgermanifesten, de genaamde Guy Verhofstadt, met chirurgische precisie de laatste verzetshaarden van de fameuze Belgische ziekte zouden verwoest worden, die kan zich best aanmelden bij een psychiatrische deskundige. Reeds toen Verhofstadt (nog als formateur Busquin deed benoemen bij de Europese Commissie en toen niet lang daarna de zuster van Didier Reynders werd benoemd aan de Luikse rechtbank, had men een klaar en helder beeld van wat er stond te gebeuren. Men zou de nieuwe politieke cultuur niet eens ten grave dragen: men zou haar gewoon achter een donker hoekje de nek omwringen en ze in een onzichtbare en onvindbare kuil neerkwakken. En zo is geschied.

De schaamteloosheid heeft opnieuw haar intrede gedaan en politieke benoemingen worden opnieuw als vanouds verricht. Niet meer voor het oog van de wereld, die immers niet meer op de hoogte wordt gebracht. De pers zwijgt namelijk de meeste van deze dingen dood. Tot voor een jaar of tien zou hier en daar een journalist er nog een stuk aan gewijd hebben en soms zelfs eens schandaal geschopt hebben. Maar die tijd is nu voorbij. Wij leven nu in het tijdperk van de journalistieke Peter Van der Meerschen. Zij richten hun pijlen op de oppositie, niet op de regering. En dus zijn ongemerkt maar met kracht de oude politieke gebruiken meer dan ooit gerestaureerd terwijl geen haan er naar kraait. Wij gaan hier geen uitvoerige lijst brengen van de vele sectoren waarin de Belgische ziekte opnieuw in volle hevigheid losgebarsten is. Wij halen hier enkel de nieuwe politiestructuren even voor het voetlicht.

Waals verzet

De inrichting van de nieuwe eenheidspolitie zou dat viel te vrezen, massaal worden gebruikt om politieke vriendjes van bovenuit te droppen of om politieke vriendjes naar voren te schuiven. De meest eigenaardige dingen zijn in dat verband gebeurd. Tijdens de laatste Kamerzitting voor de kerstvakantie was er nog een kenschetsende rel over de zogenaamde voorlopige controlemagistraten van de federale politie. De Kamer had enkele weken daarvoor een wet gestemd dat VerwiIghen die magistraten zou aanduiden op advies van het college van Procureurs-Generaal. Min of meer een aanduiding dat men los van de politiek op zoek naar de bekwaamsten zou gaan. Maar de wet kwam onverwachts terug van de Senaat. Daar had de PS namelijk gevochten - volgens getuigen "als een duivel in een wijwatervat" - en uiteindelijk een amendement erdoor gedrukt dat niet Verwilghen en niet de hoogste magistraten maar de ministerraad nu die controlemagistraten zou moeten aanduiden. In vak jargon wil dat zeggen: die topmagistraten zullen politieke benoemingen zijn, want die benoemingen zullen het product zijn van politieke evenwichten en afspraken binnen de Ministerraad. Achter de schermen is zelfs onomwonden gezegd dat deze politiek benoemde controlemagistraten gewoon nadien het toekomstige Federale Parket zullen gaan uitmaken. De gerechtelijke en politionele pole-positions zijn dus met andere woorden nu al uitgedeeld. En de PS aast op de allerhoogste post: die van federaal procureur, vandaar ook het PS-verzet in de Senaat. Alles nu al in kannen en kruiken gebracht! Het was bijna dat PS-maneuver even wachten op de reactie van Verwilghen, maar die zwichtte nog voor hij onder druk was gezet. Hij liet zich zonder morren ontmannen. Hij kwam zelfs in de Kamer vragen dat de wet mèt PS-amendement in allerijl zou worden goedgekeurd. De Ministerraad kan nu volop aan de slag om de hele boel te politiseren. Met politieke vriendjes volstouwen, zeg maar.

Niet lang daarna kwam aan het licht dat voor de post van directeur-coördinator van de verschillende districten van de federale politie slechts 4 van de 13 Vlaamse rijkswachtcommandanten geslaagd waren voor het examen. In WalloniŽ werden ze op één na allemaal bevestigd en voorgedragen voor de post. De hele Dutrouxaffaire was één grote aaneenschakeling van Waalse gebreken en fouten. onbekwaamheid en professionele fraude: het was in de Dutrouxdossiers aan de orde van de dag, maar altijd aan Franstalige kant. Verwilghen zal het zich allemaal nog wel herinneren, hij vooral. Het was zijn commissie die omwille van al deze (nagenoeg uitsluitend Waalse en Franstalige) "disfuncties", eiste dat er een eenheidspolitie zou komen. Het zal Verwilghen dan ook niet gemakkelijk vallen om uit te leggen dat in die eenheidspolitie nu precies langs Waalse kant alles hetzelfde zal gaan blijven. De VLD in het algemeen en Verwilghen in het bijzonder, zitten in één bootje met de PRL maar ook en vooral met de PS. Wie bij de hond slaapt krijgt zijn luizen. PS-luizen in dit geval. En het is algemeen bekend dat het die luizen zijn die de Belgische ziekte veroorzaken. Verwilghen stapt in zijn limousine en kijkt minzaam voor zich uit. Hij weet dat alle verzet nutteloos is. Dat zijn politieke situatie hopeloos is. Van de Witte Mars rest niks anders meer dan een vage herinnering. En de nieuwe politieke cultuur? Zij is een gewurgde, paars en groen uitgeslagen wees, vaderloos en moederloos, achtergelaten in een onbekend graf.
GdB



verderterug

Terug naar tof.at.tf

betogingHalle