Het gaat over de muskusrat, die afkomstig is uit Noord-Amerika, waar hij
bejaagd werd omwille van zijn pels. In 1905 werd ze in Europa ingevoerd,
te Dobrish (bij Praag, Tsjecho-Slowakije) waar ze in kwekerijen gefokt
werd. In 1928 werden ze in België ook gekweekt in Begijnendijk (Brabant),
Manderfeld (prov. Luik) en Huissignies (Henegouwen).
Het duurde niet lang of de snuggere beestjes kozen het hazenpad en
gingen zich vrolijk vermenigvuldigen in de natuur. Het is de Microtanae,
onderfamilie van de Muridae: een knaagdier dat voornamelijk bij het water
leeft.
Wie nog niet weet waarover we het hebben, hier enkele kenmerken:
-
gewicht: 1kg tot 1,5 kg.
-
lichaamslengte: 30 cm tot 36 cm.
-
lengte van de staart: 20cm tot 25 cm.
-
poten: zeer korte voorpoten, krachtig ontwikkelde lange achterpoten met
korte zwemharen.
-
staart: geschubd, zijdelings afgeplat.
-
oren: zeer kort.
-
pels: dicht, donkerbruine kleur op de rug en meer grijsachtig aan de buikzijde.
-
de rat dankt haar naam aan het vermogen om een specifieke geurstof, nl.
muskus af te scheiden.
Ze plant zich voort van maart tot september en migreert in de lente
en in de herfst.
Ze maken echter heel wat holen, zodat sommigen vrezen voor de
dijken, bijgevolg worden ze gevangen; en hoe? Vermits de mens de natuurlijke
vijanden van de rat (vleesetende roofdieren) al uitgeroeid heeft zit er
volgens hen niets anders meer op dan die knaagdieren zelf aan te pakken.
De middelen:
-
Vergiftigde lokazen: meestal chloorfacinon: een anti-bloedstollend
middel: het dier sterft een pijnlijke dood aan inwendige bloedingen, soms
bij haar verhongerende kleintjes,
-
Fuiken: Het dier verdrinkt in een onder water geplaatste valkooi. Daar heeft het eerst nog een vreselijke doodstrijd van enkele minuten.
-
Klemmen: Geplaatst van oktober tot eind maart aan of op het wateroppervlak,
voor de ingang van de holen of op de doorgangswegen. Duidelijk een zeer
oude techniek, nog veel gebruikt maar voorbijgestreefd: men kan niet selectief
te werk gaan: ander wild, vooral waterhoentjes vinden er de dood. Men ziet
op momenten meer vogels dan ratten in de vallen, en dat terwijl de vogelvangst
verboden is. Het getuigt werkelijk van zeer ondeskundig werk en kortzichtigheid.
We hebben meerdere foto's van op deze manier gedode vogels.
Er is ook gevaar voor voor loslopende honden, katten en spelende kinderen.
Hetzelfde kan ook gezegd worden van de potjes vergift die langs de waterkant
liggen.
-
Onder het motto :
redt het laatste waterhoentje
zou natuurlijk hieraan verholpen kunnen worden. De vallen bevinden zich
soms drijvend per set van 4 aan de waterlijn, en dat telkens bij een punt
dat langs de rijweg door de rattenvanger herkend moet worden: een brug,
een groepje struiken, een transfo aan een electriciteitspaal, een hoogspanningskabel
die de vaart dwarst, een steigertje, enz. Om het leven te sparen van een
vogel zou men kunnen de vallen dichtklappen door er bovenaan met het platte
van de voet een klap op te geven. Door nadien de in de vallen geplaatste
lokazen te verwijderen zou men vermijden dat dieren die plaats leren kennen
als voederplaats, en er terugkomen.
Als u verantwoordelijken (of politiekers) kent, wijs hen ook op de
gevaren verbonden aan deze oubollige barbaarse methode.
Help ook deze site door een foto te bezorgen.
homepage