Varkens als sardientjes in blik
(GVA 05-11-1999) Wuustwezel - Wetteren - Veehandelaar Jan K. (45) en vrachtwagenchauffeur Koen M. (29) werden door de correctionele rechtbank van Dendermonde veroordeeld tot een boete van 20.000 frank wegens een inbreuk op de dierenwelzijnswet.Op 9 juli 1998 moest Koen M. halt houden voor een controle in Wetteren. Hij transporteerde varkens, maar de dieren bleken erg dicht op elkaar te zitten. De dieren werden daar zo agressief van, dat ze elkaar beten. Eén van de varkens was zodanig toegetakeld, dat zijn ingewanden deels uitpuilden. Het dier was stervende.
Volgens de veehandelaar en de chauffeur worden varkens altijd op die manier vervoerd. Ze verwezen naar de Belgische regering, die bij het transport van door dioxines aangetaste kippen ook niet erg zachtaardig te werk gingen met de dieren.
Kattendoder gevaar voor mens
(GVA 29-10-1999) - WEVELGEM - De politie van Wevelgem is op zoek naar een kattendoder. Vorige maand werden in de omgeving van woonwijk de Vlasvink opnieuw enkele katten vergiftigd met een uiterst gevaarlijk pesticide. Dat wordt via achtergelaten stukjes vlees aan de katten gegeven. Het product is volgens de politie ook schadelijk voor de mens. Vorig jaar al werden in de Moerstraat en de Vinkestraat op dezelfde manier tientallen katten vergiftigd. Toen dienden omwonenden klacht in. De politie verstuurde naar alle buurtbewoners een brief om hun te vragen de nodige voorzichtigheid aan de dag te leggen, vooral met spelende kinderen. Vorige maand werd een vijftal katten vergiftigd.
3.000 honden stierven gruwelijke dood in lab
(Het Volk 27-10-1999) BRUSSEL - Zeven artsen en hun medewerkers stonden gisteren terecht voor dierenmishandeling in het dierenlaboratorium van het Brusselse Erasmusziekenhuis. Illegaal geleverde honden - drieduizend van 1993 tot 1996 - werden er in abominale omstandigheden vastgehouden en vaak zonder verdoving geopereerd. Ook de hondenleverancier uit Ninove wordt vervolgd. Dierenrechtenorganisatie Gaia en de VZW Stop de Medische Experimenten op Levende Dieren betoogden bij het gerechtshof en stelden zich burgerlijke partij. De geneesheren werden aan de galg gepraat door de voormalige directeur van de dierenafdeling binnen de kliniek, Bernard Renoy. Gisteren hebben de geneesheren hem zelf gedagvaard omdat ze hem persoonlijk verantwoordelijk stellen. Dierenarts Bernard Renoy heeft destijds intern herhaaldelijk de wantoestanden aangeklaagd bij de experimenten op levende dieren, maar hij kreeg geen gehoor. Eind juni 1996 nam hij ontslag en stapte naar het parket. De gerechtelijke politie viel het ziekenhuis binnen en betrapte een dokter die een hond opereerde zonder verdoving. De speurders vonden 39 hondenkadavers en nog twintig dieren die leefden in doodsangst. Die honden waren totaal ondervoed, zaten in erbarmelijke kooien in hun uitwerpselen, waren schrijnend ziek en vertoonden sporen van mishandelingen. Er was zelfs een hond bij die met een opengereten schedel van straat was opgeraapt na een aanrijding, en die alvorens te sterven nog een medisch experiment moest ondergaan. De honden werden illegaal geleverd door een Ninoofse handelaar: het waren verloren gelopen, mishandelde of zelfs gestolen dieren. Een Franse dame herkende haar verloren gelopen hondje op een foto nadat de krant over de wantoestanden had bericht. Sinds 1993 heeft de kenneluitbater een drieduizendtal honden geleverd voor 1.000 tot 2.500 frank per hond. De wet op de dierenbescherming zegt dat enkel proefdieren gebruikt mogen worden die hiertoe speciaal werden gefokt. Sommige honden werden na hun operatie onmiddellijk gedood, maar andere moesten eerst herstellen van de aangebrachte verwondingen en werden pas vier weken later doodgespoten. Op de eerste procesdag gisteren geraakte men niet verder dan de ondervraging van de beschuldigden. De geneesheren lieten niet na gewezen directeur Renoy alle verantwoordelijkheid in de schoenen te schuiven. Op een latere procesdag komen de burgerlijke partijen en de procureur aan het woord. - A. D. C.
U eet toch ook?
(Steps-Magazine oktober 1999 - Oostende)De dioxine-crisis is een triest verhaal voor de gedupeerden die veel geld kwijt zijn, en voor u en mij die betaald hebben om het allemaal op te mogen eten. Een triest verhaal met een zeer kwalijke geur bovendien, want het staat vast dat een aantal mensen zich schandelijk verrijkt aan de crisis. Door Belgische varkens in Franse om te toveren en zo. Uiteindelijk betreft het hier een geval van ontaarding: voedsel wordt op té grote schaal geproduceerd. Big Business, big money, geen scrupules, geen interesse voor de gezondheid van de consument. Kleine boeren krijgen steeds meer te kampen met het wielrennersgevoel: als ik niet spuit, slik, bedrieg en lieg, kom ik niet meer aan de bak. En zelfs bij bedrijven die zuiver op de (wettelijke) graat zijn, kunnen er grote vraagtekens geplaatst worden.
In de loop van mijn studies begon er al iets te dagen. Ik merkte bij voorbeeld dat onderzoek enkel werd gevoerd als het voor de industrie interessant kon zijn, dat commercieel belang een duidelijk voelbaar gegeven was. Over de vraag naar ethiek, of naar het eigenlijke doel van iets of naar de plaats van dieren in de wereld, heb ik nooit iets gehoord. Toen ik afstudeerde, was er een verplichte inenting van varkens tegen de varkenspest. Dat is een routineklusje waaraan niet veel kan misgaan. Geknipt voor een beginner dus, die vriendelijk maar duidelijk door de kweker verzocht werd om maar alleen dat deel van de varkens te vaccineren dat verkocht moest worden, want die hadden een oogmerkje nodig dat hun inenting bewees. Een ander werkje was bloedstalen van koeien verzamelen om ze te controleren op ziektes. Vaak werd er bloed van maar één koe genomen,maar de stalen werden aan verschillende dieren toegeschreven. De koe die werd gekozen blaakte natuurlijk van gezondheid. Het besef van de economische spelregels die het leven van de dieren bepalen en die een dier onwaardig zijn, deed mij het beroep opgeven. De bedrijven werden snel groter, en het menselijke -of moet ik "het natuurlijke" zeggen?- aspect van mijn praktijk verdween snel. Bedrijven die, toen ik begon, 300 varkens hadden, waren 'groot'. Nu telt een bedrijf maar mee als het er meer dan 2000 heeft. Op een bepaald moment kon ik mijn ogen niet meer sluiten voor het leed van de dieren die ik 'verzorgde'. Daar komt nog bij dat mensen uit de derde wereld 6/7 van het voedsel voor onze veestapel leveren. Op hun velden staan maniok, granen en eiwitvervangers voor onze varkens, terwijl de magen van de loonslaven uit de derde wereld knorren. Onze manier van voedsel produceren veroorzaakt dus mensen- leed én dierenleed. Een paar voorbeelden van het laatste.
DE LEGKIP
Een kippenbedrijf van vandaag heeft minimaal 100.000 legkippen. Elke dag worden er meer dan 90.000 eieren opgehaald. Elke kip zit met zeven andere op één vierkante meter in een batterij. De eieren die uit de kippen vallen, rollen automatisch op een transportband. De boer moet voornamelijk op knopjes drukken. Een knop om de kippen te voeden. Een andere knop om de batterijen te reinigen. Nog een andere om de eieren in kartons te krijgen. Daarnaast moet de boer regelmatig dode kippen verwijderen. Naast de legkippen bestaan er ook mestkippen. In het gemiddelde bedrijf zitten er duizenden op elkaar gestouwd. Van elk pasgeboren kuiken wordt onmiddellijk het geslacht bepaald. De haantjes worden systematisch verwijderd en tot beendermeel of tot bindmeel vermalen. Een klein aantal ontsnapt aan die vroege dood en wordt voor de fok ingezet. De vrouwelijke kuikens worden in een ren gezet die net iets groter is dan het volume dat ze innemen. Naarmate de diertjes groeien, worden de rennen vergroot. Om te vermijden dat ze door een teveel aan beweging energie en dus gewicht verliezen, wordt de ruimte nooit veel groter dan het gezamenlijk volume van de dieren erin. Eemaal per zes weken vertrekt een volgestampte vrachtwagen richting slachthuis. Daar worden de mestkippen a rato van 16.000 per uur geslacht.
HET VARKEN
Een doorsnee bedrijf heeft tussen de 200 en de 500 zeugen en 1 beer. Het sperma van de beer wordt mechanisch geoogst, en het wordt eveneens mechanisch bij de zeugen ingebracht. Beer en zeugen krijgen elkaar nooit te zien. Een aantal maanden later worden de biggetjes geboren. Na twee weken worden de beertjes gecastreerd omdat vlees van beren een pisgeur heeft en onsmakelijk is. De biggen worden 2 á 3 weken bij hun moeder gehouden. Daarna gaan ze op batterijen in vetmestbedrijven. De batterijen zijn kleine hokjes, waarin ze met 14 of 15 op elkaar gepropt zitten. Door het krachtvoer dat ze krijgen, groeien ze snel. Na zes maanden verlaten ze de batterij, en vertrekken richting slachthuis.
DE KOE
Een kalf dat op een modern landboudrijf het levenslicht ziet, kan ofwel pech hebben, ofwel heel veel pech hebben. Als het veel pech heeft dan wordt het een mestkalf Zo'n kalf wordt gekweekt om als kalfsvlees op je bord te belanden. Het kalf wordt via kunstmatige inseminatie uit het zaad van een geselecteerde stier verwekt en het wordt altijd via een keizersnede geboren. De dikbilkoeien van vandaag zijn immers zo op vlees gekweekt dat een gewone geboorte niet meer kan. Ook het kalf is te dik om door het geboortekanaal te kunnen. Een mestkalf wordt onmiddellijk na de geboorte bij de moeder weggenomen. Het wordt als zogenaamd nuchter kalf aan een vetmester verkocht die zo'n zevenhonderd houten kisten heeft staan. In één van die kisten (één meter op twee en te hoog voor een kalf om eroverheen te kijken) wordt het kalf gestopt. Dit om te verhinderen dat het (door de invloed van het zonlicht), rode bloedcellen aanmaakt. Mestkalveren krijgen alleen ijzerloze melk te drinken, gemaakt van melkpoeder. Door bij het kalf verregaande bloedarmoede uit te lokken, zorgt men ervoor dat we wit kalfsvlees op ons bord krijgen. Geen enkel zoogdier heeft van nature wit vlees. Nuchtere kalveren zijn gevoelig voor ziekten. Naarmate ze ouder worden, worden ze steeds zwakker en in bepaalde streken zijn veeartsen erin gespecialiseerd om ze lang genoeg in leven te houden. Het is cynisch dat net die kalveren die als luxevlees in onze supermarkten belanden, eigenlijk gedrogeerd zijn met allerlei soorten medicijnen. Mestkalveren houden het meestal vijf maanden vol en wegen dan zo'n 200 kg. Op dat moment hebben ze alleen nog maar ijzerloze melk gedronken. Ze zijn zwak, gevoelig voor flauwtes en voor breuken omdat ze zo'n zwakke poten hebben, waar ze letterlijk door zakken...
tekst: tineke piessens.
Jager schiet poes dood
Gazet van Antwerpen - 30-07-1999.Uit onderzoek bleek dat het diertje geen hagel, maar een echte kogel in de rug kreeg. In zijn verklaring aan de rijkswacht vertelde de jager dat hij meende met een verwilderde kat van doen te hebben. (n.v.d. Webmaster: Jagers zijn toch kenners hé, )...
"Babbel heeft net als onze kat Knabbel een halsbandje met een belletje om" reageert Christel Bloemen.... We willen in de buurt een petitie laten rondgaan met de vraag aan de gebiedseigenaar om de man elders een jachtgebied te geven. ...
De schrik zit er bij de familie Viseer niettemin goed in. "Stel je voor dat mijn kind net de straat was opgelopen toen hij dat schot loste. Dat is levensgevaarlijk. Mijn zoon en dochter hebben afgelopen nacht geen oog dichtgedaan en zijn helemaal de kluts kwijt."
Foto: Mia Uydens
(Webmaster: dit is geen alleenstaand geval, In Zwevegem schoot jager Vandeborre een kat dood voor de ogen van een kind. Hier hebben buurtbewoners verkregen dat de snoodaard zijn jachtgebied kwijt was)