Voorouderlijst van BourgondiŽ             

 

Rothard van de Argengau fs Hardrad (S + N + M), į ca. 725, x 1 met Haildis, x 2 met Ermenane.

 

Rothard van de Argengau was een Frankische edelman die geldt als de grondlegger van het geslacht van de Welfen. Hij was zoon van Hardrad.

Rothard was een grootgrondbezitter in de Elzas en in de dalen van de Maas en de Moezel. Van 752 tot 762 wordt hij genoemd in meerdere aktes over schenkingen aan de Saint-Denis en PrŁm. In 769 wordt hij benoemd tot graaf van de Argengau. Rothard was hiermee een van de belangrijkste figuren in de politiek van koning Pepijn om het Frankische gezag over de Alemannen te verzekeren door Frankische edelen op sleutelposities in AlemanniŽ te benoemen. De Argengau zou later de kern vormen van het bezit van de Welfen in Duitsland. In 771 wordt hij voor het laatst vermeld bij een schenking aan de Abdij van Gorze in het Moezeldal.

Rothard was tweemaal getrouwd. De eerste maal met Haildis, de tweede maal met Ermenane met wie hij de zoon Welf kreeg. Welf werd in 819 graaf van de Argengau, hij was toen al een oude man. Welf was vader van Koenraad I van Auxerre, Judith en Imma en daardoor schoonvader van zowel Lodewijk de Vrome als van Lodewijk de Duitser.

 

Uit dit huwelijk:

 

2. graaf Welf van Altdorf.

 


 

graaf Welf van Altdorf (S + N + M), x met Eigilwich, fa Saksische edelman Isanbarth x Theodrada (fa Bernard, fs  Karel Martel en zijn minnares Roudhaid), in 862 abdis van de abdij van Chelles.

Uit dit huwelijk:

 

Koenraad I van Auxerre,

 

Judith,

 

Imma.

 


 

Koenraad I van Auxerre (S + N + M), į ca. 800, + 16.02.863, x met Adelheid van Tours, fa Hugo van Tours en Ava van Morvois. Zij x 1 met ca. 864 met hertog Rutpert IV van FranciŽ (S + N + M).

 

Koenraad was een zoon van graaf Welf van Altdorf en daarmee kleindzoon van Rothard van de Argengau. Zijn moeder was Eigilwich die in 826 abdis werd van de Abdij van Chelles. Eigilwich was dochter van de Saksische edelman Isanbarth en zijn vrouw Theodrada. Theodrada was dochter van Bernard (Karolingen) en werd in 810 abdis van Notre Dame te Soissons.

Koenraad was een belangrijke vertrouweling van Lodewijk de Vrome. Oorspronkelijk was hij graaf van de Argengau. Hij verwierf grote bezittingen in Schwaben. In 830 was hij ook hertog van AlemanniŽ en voogd van de Abdij van Sankt Gallen, en werd in dat jaar (als aanhanger van de keizer) gedwongen om in het klooster te treden tijdens de eerste opstand tegen Lodewijk de Vrome. In 833-834 deelde hij de gevangenschap van de keizer Lodewijk. In 839 wordt hij vermeld als graaf van de Argengau, Alpgau, Rheingau, Eritgau en ZŁrichgau. Hij was ook lekenabt van de Abdij van Sint-Germanus van Auxerre.

In 842 was Koenraad namens Karel de Kale en Lodewijk de Duitser een van de drie onderhandelaars in de onderhandelingen voor het verdrag van Verdun. In 844 werd hij ook graaf van de Linzgau. Daarmee bestuurde hij vrijwel het gehele gebied rondom het Bodenmeer. In 849 werd hij graaf van Parijs (onder Karel de Kale dus), Koenraad bleef echter een belangrijke adviseur van Lodewijk de Duitser. Toen Karel en Lodewijk in 859 echter met elkaar in conflict kwamen, moest Koenraad een keuze maken en koos het kamp van Karel. Hij verloor zijn bezittingen in AlemanniŽ en Beieren maar kreeg van Karel het graafschap Auxerre. Dit vormde later de basis voor de Bourgondische bezittingen van de Welfen.

 

Uit dit huwelijk:

 

1. Welf, x met Willa van Buchau,

 

Koenraad  II van Auxerre (S + N + M),

 

Hugo, graaf van Tours en Auxerre, bisschop van Keulen, markies van NeustriŽ,

 

Rudolf,

? Judith (S + N + M),

 

2. Odo,

 

koning Robert V/I van West-FranciŽ (S + N + M).

 


 

Koenraad II van Auxerre (S + N + M), į ca. 835, x met Waldrada.

 

Koenraad II van Auxerre was vanaf  866 hertog van het gebied tussen de Jura en de Alpen.

Koenraad was zoon van graaf Koenraad I van Auxerre en Adelheid, dochter van Hugo van Tours en Ava van Morvois. Samen met zijn vader had hij in 859 de kant van Karel de Kale gekozen in zijn conflict met Lodewijk de Duitser. Hierdoor verloor hij zijn bezittingen in Schwaben en Beieren. Ze werden door Karel voor hun verliezen gecompenseerd, Koenraad werd in 863 graaf van Auxerre. Korte tijd later viel hij echter in ongenade bij Karel en zocht zijn toevlucht bij Lotharius II. Die gaf hem de opdracht om de opstandige hertog Hugbert te verslaan, wat Lotharius zelf al meer dan vijf jaar niet was gelukt. Koenraad versloeg Hugbert in 866 bij Orbe en kreeg zijn titels: hertog van het gebied tussen de Jura en de Alpen, lekenabt van Saint-Maurice. 

 

Uit dit huwelijk:

 

Rudolf I van BourgondiŽ,

 

Adelheid, x met Richard I van BourgondiŽ.

 

 

 

Odo - Udo van Lahngau (S + N + M), į ca. 832, x met Judith, wellicht fa Koenraad van Auxerre x Adelheid van Tours.

Uit dit huwelijk:

 

Koenraad de Oudere van Lahngau (M), į ca. 850,

 

Gebhard van Lahngau  (S + N + M),

 

Eberhard van Lahngau, į ca. 860,

 

Rudolf, bisschop van WŁrzburg,

 

Oda van Lahngau, į ca. 860. 

 


 

Rudolf I van BourgondiŽ, koning van Opper-BourgondiŽ, į ca. 855, + 25.10.912, x ca. 888 met Willa van Provence (S + N + M). Deze x 2 met Hugo van Arles.

 

Door de erfenis van zijn vader, Koenraad II van Auxerre, was Rudolf graaf van BourgondiŽ en Auxerre, en lekenabt van Saint-Maurice. Daarmee was hij de machtigste man van Opper-BourgondiŽ (West-Zwitserland en Franche-Comtť). Nadat Karel de Dikke was afgezet, verkoos de adel van Opper-BourgondiŽ Rudolf in 888 tot koning. Rudolf probeerde in de onduidelijke politieke situatie om opnieuw een onafhankelijk koninkrijk Lotharingen tot stand te brengen, zoals dat tot 869 had bestaan onder Lotharius II. Hij bezette grote delen van de Elzas en Lotharingen, en liet zich in juni 888 tot koning van Lotharingen kronen in Toul. Hij stootte daarbij evenwel op Arnulf van KarinthiŽ en diende in oktober 888 op de rijksdag van Regensburg, Lotharingen op te geven in ruil voor zijn erkenning als koning van BourgondiŽ.

Rudolf stelde bisschop Theoderic van BesanÁon aan als zijn kanselier en sloot een bondgenootschap met Guido van Spoleto, een tegenstander van Arnulf in ItaliŽ. In 894 wisten ze samen nog te voorkomen dat Arnulf tot keizer zou worden gekroond. Daarop hield Arnulf een expeditie tegen Rudolf maar die liet het niet op een oorlog aankomen maar trok zich met zijn leger terug in de bergen. Ook een poging van Arnulfs zoon Zwentibold (koning van Lotharingen) om Rudolf te onderwerpen was zonder succes. Na de dood van Lodewijk IV het Kind maakte Rudolf weer gebruik van de politieke onzekerheid en veroverde BesanÁon en Basel.

 

Uit dit huwelijk:

 

Rudolf II,

 

Lodewijk, graaf van Thurgau,

 

Willa III van Toscane van Provence (M),

 

Waldrada, x met Bonifacius, markgraaf van Bologna en hertog van Spoleto.

 


 

Rudolf II (koning) van BourgondiŽ (S + N + M), į ca. 890, + 11.07.937,  x met Bertha van Zwaben.

 

Rudolf werd in 912 koning van Opper-BourgondiŽ in opvolging van zijn vader Rudolf I van BourgondiŽ. Hij probeerde te profiteren van de dood van koning Koenraad I van Duitsland door zijn gebieden in het huidige Zwitserland uit te breiden maar werd in 919 bij Winterthur (stad) verslagen door hertog Burchard II van Zwaben. Hierdoor moest hij de Thurgau en ZŁrichgau weer opgeven. In 922 sloot Rudolf vrede met Burchard en trouwde met zijn dochter Bertha.

In 922 werd Rudolf door de Italiaanse adel gevraagd om koning te worden, ten koste van de oude Berengar I die niet meer in staat was om het land tegen de Hongaren te verdedigen. Rudolf werd in Pavia tot koning gekroond. In 923 versloeg hij Berengar bij Fiorenzuola d'Arda. Berengar werd een jaar later gedood door zijn eigen volgelingen, vermoedelijk in opdracht van Rudolf. Al in 926 keerde de Italiaanse adel zich af van Rudolf en vroeg zijn stiefvader Hugo van Arles om koning van ItaliŽ te worden. Burchard kwam Rudolf te hulp maar sneuvelde tegen bisschop Lambert van Milaan. Rudolf kon zijn positie niet behouden en keerde terug naar BourgondiŽ. Hij zocht bescherming bij Hendrik de Vogelaar, erkende hem als zijn koning en gaf hem het relikwie van de heilige lans, dat hij uit ItaliŽ had meegenomen. Van Hendrik ontving hij de Aargau en de stad Bazel.

In 933 hadden de Italianen ondertussen gemerkt dat ze met Hugo een wrede en boosaardige koning hadden gekregen, en ze vroegen Rudolf om weer koning te worden. Die had echter weinig zin in dit avontuur en begon onderhandelingen met Hugo. Als resultaat van deze onderhandelingen kreeg Rudolf Neder-BourgondiŽ van Hugo, en in ruil daarvoor zag Rudolf af van de Italiaanse koningstitel. Rudolf verwierf hiermee het gebied tussen de RhŰne (rivier) en de passen van de Alpen, tot aan de Middellandse Zee. In de laatste jaren van zijn regering is het hem niet meer gelukt om alle lokale heren te dwingen hem als koning te erkennen. Rudolf is begraven in de abdij van Saint-Maurice (Zwitserland).

 

Uit dit huwelijk:

 

? Judith,

 

Koenraad van BourgondiŽ (S + N + M),

 

Burchard, + 23.06.957/59, in 949 aartsbisschop van Lyon,

 

Adelheid, (M),  

 

Rudolf, + < 862.

 

 

 

Boso III van Arles (M),  ca. 885 - 926, x met Willa III van Toscane van Provence (M). Deze x 2 met Hugo (broer van haar eerste man).

 

Uit dit huwelijk:

 

1. Bertha, į ca. 910, x 1 met Boso I van Provence, fs Richard I van BourgondiŽ, x 2 met Raymond II van Rouerge,

 

Willa (M),

 

Richildis,

 

Gisela. 

 


 

Koenraad van BourgondiŽ de Vredelievende (S + N + M), koning van BourgondiŽ, į ca. 992, + 19.10.993, x 1 met Adelaide van Bellay, + 23.03.963/64, x 2 met Mathildis, fa Lodewijk IV van Frankrijk x Gerberga van Saksen.

 

In 937 overleed zijn vader Rudolf II van BourgondiŽ en volgde Koenraad hem op als koning van Opper-BourgondiŽ. De jonge Koenraad was zelf nog niet in staat om te regeren en zijn koninkrijk was feitelijk een protectoraat van Otto I de Grote die het met name beschermde tegen Hugo van Arles, Koenraad leefde aan het hof van Otto. In 939 vielen zowel de Saracenen (via het RhŰnedal) als de Hongaren Opper-BourgondiŽ binnen. De BourgondiŽrs wisten de legers tegen elkaar uit te spelen, en vielen ze aan toen ze met elkaar in gevecht waren. Beide vreemde legers moesten zich toen met grote verliezen terugtrekken uit BourgondiŽ. Het is onbekend of Koenraad hier een rol bij heeft gespeeld. In 940 werd Koenraad daadwerkelijk koning maar erkende wel Otto als zijn heer, en hield zijn militaire bescherming. Vanaf 942 regeerde hij helemaal zelfstandig.

Koenraad nam in 946 deel aan Otto's campagne in West-FranciŽ. In 948 erfde hij Neder-BourgondiŽ (de Provence (Frankrijk)) maar de lokale heren hielden daar een grote mate van zelfstandigheid. Hij ruilde in 960 bezittingen met Hartbert van Chur en kreeg zo gebieden in de Elzas in ruil voor gebieden ten oosten van de Rijn. Koenraad bemiddelde een verzoening tussen zijn zuster Adelheid (heilige) en haar zoon Otto II. In 975 werden de Saracenen door lokale heren definitief verdreven uit Fraxinetum, hun laatste steunpunt in Neder-BourgondiŽ. Koenraad was in 983 nog actief ten gunste van Otto III, in de onderhandelingen over diens verkiezing tot koning. Koenraad is begraven in de kerk van Saint Maurice te Vienne (stad).

 

Uit dit huwelijk:

 

1. Koenraad,

 

Gisela, + 21.07.1007, x met hertog Hendrik II van Beieren,

 

2. Mathildis,

 

Bertha (M), + 16.01.1010,

 

Gerberga (S + N + M),,

 

Rudolf III, + 06.09.1032,

 

3. Burchard, + 20.06.1030/31, fs van minnares, aartbisschop van Lyon, abt van de abdij van Sint-Mauritius. 

 

 

 

Otto I de Grote (M), 23.11.912 - 07.05. 973, x 1 met Editha van Wessex (halfzuster koning Aethelstan) (M), x 2 met Adelheid (M1).

 

Uit dit huwelijk:

 

1a. Liutgard (M),

 

Liudolf van Zwaben,

 

1b. Emma van ItaliŽ, x met Lotharius van Frankrijk,

 

2. Hendrik,

 

Bruno,

 

Otto II,

 

Buitenechtelijk:

Willem, aartsbisschop van Mainz.

 


 

graaf Odo I van Blois (M), į ca. 950, + ?  Marmoutier 12/13.03.996, (+) Marmoutier, x > 983 met Bertha van BourgondiŽ,  deze x 2 met Robert van Frankrijk.

 

Uit dit huwelijk:

 

Theobald II,

 

graaf Odo II van Blois,

 

Agnes, x met Godfried II van Thouars,

 

Landry. 

 

 

 

Herman II van Zwaben, į ca. 965, + 04.05.1003, x met Gerberga van BourgondiŽ (S + N + M), we Herman I van Werl, fa Koenraad van BourgondiŽ.

 

Herman II van Zwaben (- 4 mei 1003) was de derde zoon van Koenraad I van Zwaben en van Judith van Marchtal. Hij volgde zijn vader op als hertog van Zwaben in 997. Herman was gekant tegen de kandidatuur van Hendrik III van Beieren als koning van Duitsland, omdat hijzelf ook geÔnteresseerd was. Tijdens zijn regeerperiode werd Elzas afgesplitst van Zwaben. Herman was gehuwd met Gerberga, dochter van Koenraad van BourgondiŽ, en weduwe van Herman I van Werl.

 

Uit dit huwelijk:

 

Gisela (S + N),

 

Mathildis van Zwaben (M),

 

Berthold, 992-993,

 

Beatrix, x met Adalbero van Eppenstein,

 

Herman III.


Terug naar startpagina Terug naar startpagina stamboom