|
| perforerend verleden laat dit laat dit oneindig altijd oneindig verlangen niet meer raken nu en dan en daarvoor en later bezongen dichters hun liefde, hun pijn hun zijn en niet zijn de hang naar het oude door jaren gestapeld polst mijn hoogtes in verste verten niet genoeg daarvan maar in mijn hart brandt slechts één fel verleden dat hapert het hapert wel, het hapert niet het brandt gaten en ik geef me langzaam over langzaam aan zacht perforeren |
| © 2006 desmet.marleen@telenet.be |
Terug naar http://marleendesmet.lierde.net
Terug naar homepage Lierde Online