Lierde onder de pen

Toen ik verleden zondag (30 augustus) uit mijne nest kroop stond er op mijne almanak aangeduid dat het de dag van de “processie van Plaisance” was.
Een dag waar ik mijn Lierde even verlaat om niet alleen het Manneken Pis te vertegenwoordigen in ’t stad maar ook om te genieten van de mens in de straat.
De voorbije jaren had ik al opgemerkt dat die mannen van “Giesbaargen” een speciaal volk zijn en dat als het op feesten aankomt ze steeds van de partij waren.
Met de zon aan een hemelsblauwe hemel kon het niet anders dan dat er weer een lap zou op gegeven worden.
Toen ik op het marktplein aankwam had ik natuurlijk eerst oog voor dat Manneken dat daar al sinds 1459 zijn best doet om de Brusselaars de loef af te steken en wat mij opviel was dat ze het Manneken onder een soort kerststal hadden gezet.
Ja, door al de politieke zwaargewichten die daar door de jaren de trappen waren opgestegen was het hoogtijd dat ze de trappen eens zouden vernieuwen.
Na elke receptie of trouwpartij op het stadhuis was er wel iemand die daar bijna met zijn klikken en zijn klakken naar beneden donderde omdat hij in een gleuf of een scheur was blijven hangen en omdat de verzekering steeds wil weten of het aan de trap of aan de drank ligt hebben ze de trappen maar afgebroken om ze te vernieuwen.
Ja, Geraardsbergen is aan het opfleuren en dat was ook te zien aan het nieuw toeristisch centrum.
Maar ondertussen stelde de stoet zich op met op kop de drie reuzen waarvan de dragers ook vernieuwd waren.
De fanfare sloeg en blies erop los zodat zelfs de laatslapers uit hunne nest kropen om het schouwspel te volgen en zo trok zoals elk jaar de processie van plaisance door de straten van “Giesbaargen”.
De reuzen met in hun zog de verschillende verenigingen en zeker niet te vergeten het Manneken-Pis dat zijn 550ste verjaardag viert met daarachter het schrijn met de relikwie van Sint-Bartholomeus dat sinds 1515 is overgebracht van Sint-Martens-Lierde naar Geraardsbergen.
Tijdens de stoet hoorde ik zelfs het idee opperen van op een jubileumjaar de stoet terug van uit Lierde te laten vertrekken.
Ja, en waarom niet, hoewel de feestvierders er dan misschien een tweedaagse zouden van maken.
Och…we zullen de dragers eerst nog wat laten oefenen want de dag dat ze met reuzen en schrijn de “Wassegem” zullen moeten naar beneden stappen zullen er meer druppels zweet verschijnen dan deze die ik nu al heb gezien.
In elk geval chapeau voor al die mannen die het feestelijke gewicht op hun schouders dragen.
Zo beklommen de reuzen onder luide aanmoedigingen de Nieuwstraat om daarna een dansje te doen op de grote markt in afwachting dat het schrijn ook zou aankomen en terug zijn plaats zou innemen in de kerk.
Je zou dan denken dat eens de stoet gedaan is ook het feesten is gedaan maar in Geraardsbergen weten ze wel beter en velen komen vooral voor de “after party” van Saint-Saucisse.
Ja, ik had het ook nog nooit meegemaakt en had de Heilige Saint-Saucisse ook nergens teruggevonden in mijn Heiligenboeken.
Toen ik vroeg waar het gebeuren plaats zou hebben verwezen ze mij niet naar de kerk maar naar “Café Den Eendracht” op de markt waar alle kerkstoelen al bleken volzet te zijn.
Potverdekke, ’t kwam er op aan van rap te zijn en zelfs de eerste schepen Rudy Mortier met zijn “vrouwke” die speciaal uit Lierde overgevlogen waren om ook de zegen te krijgen van Saint-Saucisse waren te laat om binnen nog een plaats te vinden.
Ja, zelfs onze gewezen minister van Geraardsbergen en omstreken Guido De Padt moest gedwongen plaats nemen op het terras.
Wat mij opviel was dat er daar velen hun geloof sterkten door de kelk niet aan hun laten voorbij te gaan en zo de halve liters aan hun lippen zetten telkens ze één of andere psalm hadden gezongen.
Ja, en hoe meer liters hoe meer liedjes in afwachting dat de relikwie van Saint-Saucisse zou worden rondgedragen.
Ik zat eerst nog te denken dat het de patroonheilige van de beenhouwers was en dat ze hier misschien een relikwie van Van Den Boeyenants zouden ronddragen maar niets was minder waar.
Op zeker moment werd onder luid gejuich Saint-Saucisse door de dragers opgetild waarna hij vanuit het café werd naar buiten gedragen.
Groot was mijn verwondering te zien dat het hier nog om een levend persoon ging!
Ja, ik stelde mij een paar dragers voor die een schoon beeld zouden ronddragen maar ’t was potverdekke en Heilige in levende lijve.
Wit lang haar, lijkbleek en in een lichtblauw hemd over een wit “onderlijveke” was het precies of hij op het laatste avondmaal was ontsnapt.
Zittend op een draagberrie uit de jaren stilletjes droegen de dragers hem tussen de menigte aan wie hij stukken saucisse uitdeelde.
Honderden handen gingen de lucht in om daar toch maar een stuk saucisse te kunnen vangen in de massa die opging in het feestgebeuren.
Op zeker moment stonden de dragers daar voor mijne neus en het was de eerste keer dat ik zo dicht bij een Heilige in levende lijve had gestaan.
Ik liet me meeslepen door het volk en half geplet tussen de menigte gingen ook mijn handen omhoog om een stuk saucisse te grabbelen.
Plots vlogen er een paar stukken mijn richting uit en omdat ik er telkens naast grabbelde door het geduw en getrek was het een feestmaaltijd voor de hond die iets verder stond.
Toen Saint-Saucisse terug naar binnen werd gedragen speelde de fanfare op volle toeren en bleef de tapkraan openstaan.
Het was al laat in de namiddag dat er sommigen nog wreed aan het bidden waren om toch maar geen hoofd of maagpijn te hebben de komende dagen.
Saint-Saucisse is een onderdeel van het feestgebeuren en ik weet zeker dat niemand op dat moment aan crisistijd dacht.
Nee, de mens onder de mensen waar bekenden en onbekenden met elkaar klinken op iets heel simpel dat is uitgegroeid tot een waar volksgebeuren.
De man en vrouw uit de straat die de huishoudelijke stress even ruilen om te ontsnappen uit de dagelijkse leefwereld en de remmen los te laten.
Het had gewoon een volksverhaal uit één van de schrijfsels van Ernest Claes kunnen zijn met dit verschil dat hier het verleden nog levendig wordt gehouden.
Ja, ik heb ar alvast van genoten en ben vooral blij Saint-Saucisse in levende lijve te hebben gezien.

Groetjes chauffeurke