Lierde onder de pen

Toen ik onlangs nog een paar zaken op papier wou zetten zat ik met een groot probleem.
Voor mij het lege blad met ernaast het groene vloeipapier waar ik de fijne pen had opgelegd en tot daar was alles in orde.
Maar er ontbrak de inktpot!
Anders staat hij er altijd, de glazen pot in blokvorm met donkerblauw plastiek deksel en met op de voorkant de afbeelding van een pelikaan.
Meestal leg ik het dekseltje op het vloeipapier en volgens het gebruik van woorden dop ik regelmatig de pen in de pot waarna de eerste letter steeds donkerder en dikker geschreven is.
Ik kon mij niet herinneren dat ik hem had verzet want het was een vast onderdeel op mijn bureau.
Eerder zou ik de andere brol en prularia naar andere oorden verplaatsen maar de inktpot behield steeds zijn plaats.
Ik keek nog achter een stapel boeken en zelfs naast de tafel maar nergens was de inktpot te bespeuren.
Zou ik hem argeloos zonder nadenken hebben opgepakt en in de papiermand gesmeten?
Nee, ook daar was hij niet en hoewel ik meer en meer aan een diefstal begon te denken moest ik op mijn denken terugkomen want wie steelt er nu in Godsnaam een inktpot.
Vaak was het dekseltje niet echt vastgeschroefd en bij een val of bruuske beweging zou hij zelfs sporen nalaten en ook daarvan was niets te bekennen.
Ik zat daar nu schoon met een pen die alleen maar kon krassen.
Potverdekke, juist op een dag dat ik wat tijd had en dat ik besefte dat ik nog zoveel zaken van mij af te schrijven had verdwijnt dienen inktpot.
Veel volk komt er bij mij niet over de vloer en dus was het ook uitgesloten dat een ander de pot zou verzet of weggenomen hebben.
Meerdere malen deed ik mijn verhaal aan kennissen en sommigen vroegen dan weer hoe het kwam dat ik niet meer schreef.
Ja, hoe kunt ge nu schrijven als de tranen der woorden ontbreken.
Sommigen wilden wel helpen en ik kreeg zelfs inktpotten aangeboden.
Maar ik vind een inktpot iets persoonlijk!
Van een vriend kreeg ik een inktpot toegestopt en ik merkte al dat het niet dezelfde inkt zou zijn.
Het was ook wel een glazen potje maar met een rood deksel op.
Na mijn pen te hebben gedopt en gedopt kwamen mijn woorden in het donkerrood op papier te staan.
In ’t school werd er alleen in mijn rapport of in mijn agenda in het rood geschreven en dat wou zeggen dat het niet goed was.
Temeer ik in een politiek huis werkte wat zouden de mensen wel van mij zeggen dat ik plots socialist zou geworden zijn.
Niet dat er iets aan verkeerd is van socialist te zijn maar die mannen verwoorden het anders.
Een kennis bracht mij een kleine glazen pot en de inkt was er zwarter dan zwart.
Maar aan mijn schrijfwijze zag ik onmiddellijk dat ik een potje Chinese inkt in handen had en zelfs mijn eigen woorden waren plots Chinees.
Op een dag kreeg ik een pot die gelijk was aan de mijne.
Ik dacht zelfs dat het mijn inktpot was!
Een glazen pot in blokvorm met donkerblauw deksel op.
Maar aan de inhoud kon ik merken dat het niet de mijne was, de pot was nog bijna vol en in mijn pot was zeker de helft al verdwenen.
De kleur leek wel dezelfde hoewel je verschil kon zien als je de teksten ging vergelijken.
Ja, van de ene naar de andere inktpot praatten ze allen verschillend hé.
Voor de rest stond er ook een pelikaan op afgebeeld maar het is niet omdat twee mensen op dezelfde manier gekleed lopen dat ze op dezelfde manier gaan reageren of praten.
’s Avonds had ik al heel wat potten uitgetest en begon ik mijn eigen inktpot serieus te missen.
Dag na dag trok ik terug naar de schrijftafel omdat ik in mijn gedacht had dat hij zo plots zou terugkomen zo mysterieus als dat hij verdwenen was.
Maar de schrijftafel bleef leeg!
Een leeg blad met naast het blad het vloeipapier waar gedroogde vlekken inkt nog de enige herinneringen zijn van mijn verloren inktpot.
En daarop een werkloze pen die ik af en toe ter hand nam om ze dan terug te leggen, wachtende dat ze terug in de inktpot zou gedopt worden.
Het was mij vroeger in ’t school geleerd dat pen en pot niet zonder elkaar konden en in onze schoolbanken waren ze zelfs ingemaakt.
Uren zat ik mijn best te doen om schoon te leren schrijven maar het was veel meer de inktpot die me interesseerde.
De school is er om zaken te leren en uit te testen en dus dopte ik af en toe al met iets anders in de inktpot dan met mijn schoolpen.
Ik vond het leuk om mijn vloeipapier op te rollen en dit af en toe in de inktpot te steken om zo de inhoud van de pot te zien verminderen.
De pen van mijne buurman stak ik er dan omgekeerd in zodat zijn pollen bijna zo blauw zagen als de sporen van de lappen die hij op zijn oor kreeg van de meester of zijne pa.
En ook zijne zakdoek kon ik soms stil uit zijne zak trekken en met de tip in de inktpot hangen.
Och…het zijn maar herinneringen aan de inktpot zoals ik ooit mijn kauwgom een andere smaak wou geven door hem lichtjes in de blauwe inkt te doppen.
De meester dacht direct dat ik het eerste kalf met blauwtong was tot hij vernam dat alleen schapen blauwtong konden krijgen en ik ook met een paar lappen op mijn oor werd ingeënt.
Zoveel schoon dingen die ik zou willen schrijven over mijn inktpot en de vervlogen jaren en daar zat ik dan verweesd.
Maar op een dag zag ik een geschreven blad op de schrijftafel liggen en aandachtig ging ik het lezen.
Het was een verhaal over een verloren inktpot en soms herkende ik er bepaalde punten in.
Ik herkende zaken die ik noodgedwongen ook niet meer kon schrijven door omstandigheden maar ook de herinneringen van vroeger.
Ik herkende het verlies en ook de hoop van iets terug te vinden.
Maar het was vooral het einde van het verhaal dat mij intrigeerde!
Het verhaal van de verloren inktpot ergens in een klein dorp “Deftinge” genaamd geschreven en ook dat herkende ik.
Nog wel in dezelfde inkt dan deze die ik gebruikte voor mijn verhalen.
En hier zit ik nu met een verhaal die veel vragen doet rijzen.
Hoe kan ik nu een verhaal schrijven over een verloren inktpot als er geen inktpot is?
In feite is het een vraag zoals een ander…een mysterie van de schrijver die niet meer is dan een verhaal dat niet meer uit een inktpot komt maar gewoon uit een duim gezogen.
En ik…ik mag nu niet toegeven dat het met een toetsenbord is geschreven op een blad dat een scherm is.
Niet toegeven dat ik beroep doe op het modernisme.
Nee…ik mag niet toegeven, al was het maar om het mysterie van de schrijver te bewaren.

Groetjes chauffeurke