Lierde onder de pen


VAKANTIE UIT MIJN KINDERJAREN


Als kleine snotter werd de grote vakantie vroeger opgedeeld in avontuur en verveling.
Als kind betekent vakantie spelen ,ravotten, avontuur, vrienden en zoveel andere zaken die afstand doen van de dagelijkse sleur in t school.
Het was bij mij niet anders en gelukkig was men vroeger nog verplicht van buiten te spelen want ik kon moeilijk stilzitten.
Nee, twee maand in kleurboeken kleuren of ganse dagen de verhalen van Johan en de Alverman of Midas lezen was niks voor mij.
Alleen spelen kon ik wel en soms ging ik op in mijn eigen fantasie.
Het kiekenkot was het perfecte kamp waar ik omringd was door de wildste dieren in mijn fantasie.
Een doodgewoon kieken kon ik met veel fantasie veranderen in een wild beest waar ik zelf nog nooit van gehoord had.
Onze hond speelde dan weer voor leeuw of tijger en t gebeurde wel vaker dat ik door de koning uit mijn wildernis gebeten werd.
Het kiekenkot was ook de perfecte schuilplaats voor als ik eens onder mijn voeten kreeg en uren kon ik er zitten broeden op mijn volgende jeugdige plannen.
Vakantie was vroeger zo eenvoudig dat men het vandaag niet meer onder de noemer vakantie zou durven schrijven.
Een prikkeldraad over kruipen en op zoek gaan naar kersen of pruimen behoorde bij het avontuur en het vakantiegevoel.
Wat was men fier als men met vrienden in een boom kon kruipen om er wat rijp fruit te trekken en het onder een stralende zon stiekem kon opeten zonder dat den boer het gezien had.
Hoe plezant was het niet om in een weide ver van de bewoonde wereld op een koe proberen te kruipen en te proberen van er zolang mogelijk op te zitten.
In de waterbak goten we onze gevangen dikkopjes en zittend op de kant staken we onze blote voeten in het vuile water.
Soms lagen we op onze rug in het gras tussen de koeienstronten met een grassprietje in de mond, kijkend naar de wolken waar we bij elke vorm uitleg gaven.
Het vakantieterrein lag vaak niet ver van huis en af en toe zochten we andere oorden op omdat ge als kind nu ook niet om de vijf minuten wil gecontroleerd worden.
We trokken bij vrienden of naar wat verder gelegen bossen of beken.
Een doodgewone beek werd in onze fantasie al vlug een kolkende rivier en tussen de stenen gingen we op zoek naar stekelbaarsjes of bloedzuigers om onze vrienden de stuipen op het lijf te jagen.
Elke dag gaf oma ons wel mee dat we moesten voorzichtig zijn en dat we ons niet mochten vuil maken maar geen kind die daar aan dacht toen we daar tot boven onze knien in het water stonden en hoe plezant was het niet als we daar de ene of de andere konden omver duwen.
Als kind kunt ge dan vaak uwe lach niet inhouden enerzijds omdat de deugnietenstreek gelukt was en anderzijds omdat we wisten wat hij thuis zou meemaken.
Niemand die er bij stilstond dat ze hun thuis wel af en toe moesten ongerust maken omdat ge als kind geen gevaren kent.
Soms trokken we met de fiets op avontuur , ja, soms twee tot drie dorpen ver en dat was een hele afstand voor een kind en vooral leuk omdat niemand ons daar echt kende.
De Gavers in Geraardsbergen waren niet meer dan een grote put met donkerzwart water en ooit zijn we er in onze blote flikker eens ingedoken zonder te weten hoe diep dat daar nu juist was.
t Was meer om stoer te doen dan om te zwemmen want het water was er zo koud dat we er daar allemaal met kiekenvel uitgekropen zijn toen een paar omstaanders begonnen te roepen dat ze de gendarmes gingen bellen.
In feite hadden we als kind soms meer aan onze dagelijkse eenvoudige avonturen dan dat we met de ouders mee moesten naar de zee waar we dan de hand moesten geven om niet verloren te lopen.
Als kind ziet ge dan al die zaken die een kinderhart aantrekken en ge moest nog zien dat ge niet te lang begon te zagen achter een emmertje met bijhorende zandvormpjes wou ja daar niet een paar lappen tegen je oor krijgen op een zonnige vakantiedag.
Nee, persoonlijk was ik vaak liever thuis in mijn bekende omgeving tussen de madeliefjes en de boterbloemen.
Hoe prachtig kon het doolhof in de mas zijn en het goudgele koren wreven we tussen onze handpalmen om dan met loszittende melktanden op de harde graankorrels te knabbelen.
We speelden cowboy en indiaantje met een pluim van t schoonste kieken dat met een rekker rond ons hoofd werd bevestigd.
De grootste veldslagen speelden we na met een tak die dienst deed als modern wapengeschut en we camoufleerden ons met lange grasstengels tussen de kraag van ons T-shirt en tussen de rekker van onze korte broek.
We aten betterfood koeken om te overleven en hoe plezant was het niet om een paar appel, witte en zwarte trippen op een tak te steken en hem ze dan stiekem op een verboden vuur te laten bakken.
Veel moesten we er soms niet van eten want eens de tak was doorgebrand lagen de trippen vaak tussen de verbrande gazetten en de takken.
Ja, hoe eenvoudig kan vakantie vroeger wel zijn.
Nu kijk ik op vakantiedagen vaak door een beregend raam naar de nostalgie van vroeger.
Het koren wuift nog zoals vroeger in de wind maar de vrienden zijn zodanig gegroeid dat ze zelfs uit mijn dagelijks leven zijn gegroeid.
Maar ook kleine kinderen zie ik niet meer van de eenvoudige dingen genieten.
Nee, de vakantie van heden is waarschijnlijk ook aan het modernisme gebonden.
Computergames en verre reizen verdringen vaak de landelijke grenzen van de eenvoud.
En ik, ik kan tegenwoordig genieten van een luie zetel waar ik even de ogen sluit en aan de vakantieperiode van vroeger denk.
Vaak met heimwee kijkend naar wat ooit was en waarschijnlijk nooit meer komt, die mooie vakanties van een kind.

Groeten chauffeurke

 


Terug naar 'Lierde onder de pen'

Terug naar homepage Lierde Online